Είναι ίσως η πιο επίφοβη κορυφή των Αγράφων. Δέος και μόνο δέος είναι το συναίσθημα που σε κατέχει καθώς διαβαίνεις τη στενή ράχη που οδηγεί στον ψηλότερο από τους Πέντε Πύργους. Δεξιά και αριστερά το χάος, η αδρεναλίνη στα ύψη, πώς να σταθείς όρθιος όταν αρκεί μια λάθος κίνηση για να χάσεις την ισορροπία σου; Στη μύτη της βελόνας ισορροπείς, ψάχνεις κάπου να στηριχτείς, οι άλλοι έχουν ήδη περάσει απέναντι, πατούν σταθερά και σε ενθαρρύνουν, δεν είναι τίποτε, μια ανάσα ακόμα, πέρασες και εσύ, η σειρά σου να δεις τους επόμενους, πως αναδύονται πάνω από τα νερά της λίμνης, κοντοζυγώνουν, έφτασαν, η ανακούφιση στα πρόσωπά τους ζωγραφίζεται, κάθονται κατάχαμα, όλο το σώμα να νοιώσει ασφαλές. Ανακούφιση.
Εδώ, από τα δυο χιλιάδες μέτρα όλα φαίνονται μικρά, τόσο μακρινά. Τα γαλανά νερά που μπαινοβγαίνουν στο πράσινο της ακτής, τα δάση και ο κάμπος. Αέρινη ετούτη η κορφή σαν ένα σύννεφο θαρρείς, πάνω από τα επίγεια. Και εσύ, καβάλα πάνω στο σύννεφο και πας, ταξιδεύεις στον χρόνο, μια σταγόνα βροχής, ένα όνειρο.


























