Άγιος Πρόκοπιος – Καλόγεροι. Κορυφή Στεφάνη - Σύλλογος Πεζοπορίας ΟΡειβασίας ΤρικάλωνΣύλλογος Πεζοπορίας ΟΡειβασίας Τρικάλων

Λίγο πριν αποχαιρετήσουμε το 2023 σε μια τελευταία ορειβασία του Σ.Π.ΟΡ.Τ. βρεθήκαμε στα χωριά του Δήμου Πύλης, απέναντι από το τουριστικό θέρετρο της Ελάτης. Περνώντας τον δρόμο προς Πύλη και μετά από αυτή οι κορυφές των βουνών αρχίζουν να ξεχωρίσουν, και στην δεύτερη διασταύρωση προς Στουρναρέϊκα και αμέσως ο πρώτος δρόμος μετά την γέφυρα και προς δεξιά μας οδήγησε στον Άγιο Προκόπιο (Πύλης). Εκεί μας περίμενε ένα νέο μέλος του Συλλόγου μας μιας και ήταν υπεύθυνο για την ορειβατική μας διαδρομή αφού κατάγεται από το χωριό αυτό και γνώριζε πολύ καλά τα κατατόπια, παρά την επικινδυνότητα του τοπίου μετά τις τελευταίες μεγάλες κατολισθήσεις που δέχθηκε η εκεί η περιοχή. Ευγενέστατη και ταπεινή η Μ.Π. μας περίμενε με τον εντυπωσιακό, πανέμορφο και τεράστιο σκύλο της που την συντροφεύει πάντοτε κατά την παραμονή της στο χωριό καθώς μας οδήγησε σε μέρη που αντικρύζει κανείς όταν επισκέπτεται την Ελάτη, καθώς αντί να θαυμάζει τον Κόζιακα – που τον έχει στην πλάτη του – βρίσκεται ν’ αγναντεύει πάντοτε τις απέναντι κορυφές όπου βρίσκονται τα χωριά Άγιος Προκόπιος – Καλόγεροι και Βροντερό.

Με αφετηρία λοιπόν τον Άγιο Προκόπιο που είναι μια μικρή κοινότητα κτηνοτρόφων σε υψόμετρο 620 μ. στις δασωμένες πλαγιές του Μαυροπουλίου, κάτω από το περίφημο ομώνυμο μοναστήρι και πάνω από το φράγμα διάβρωσης του ποταμού Δραμιζιώτη, με το νερόμυλο του 1880 δίπλα. Ξεκινήσαμε για τον αυχένα μεταξύ των κορυφών Δραμπάλα (1580μ.) την κορυφή που βρίσκεται ακριβώς πάνω από το χωριό και ονομάζεται Τσούκα ή Στεφάνια. Συναντάς αρκετές από τις πηγές της περιοχής με ονομασία Τζιόμ, Μάνα, Φτέρι, Καναλάκο, Μεγάκαμπο και Περγίνα του οροπεδίου Πάδη που συχνά φαίνονται ζαρκάδια, αγριογούρουνα, λύκοι, αλεπούδες κουνάβια και καμιά φορά αρκούδες.
Οι ορειβατικές επιλογές μας σ’ αυτή τη περιοχή αν και ήταν εξ’ αρχής περιορισμένες εξ’ αιτίας των κατολισθήσεων που έχουν γίνει στην εκεί περιοχή με συνέπεια την αποκοπή πολλών δρόμων και μονοπατιών, ήταν κάτι που δεν μας πτόησε. Έτσι η διαδρομή που επιλέξαμε να κάνουμε ήταν κυκλική και περισσότερο περιπατητική μιας και ο καιρός την προοιώνιζε (θερμοκρασία 4-13), έχοντας έναν ήλιο άλλοτε μεν να εμφανίζεται, άλλοτε δε να κρύβεται στα γκρίζα σύννεφα.

Ανηφορίσαμε από το χωριό και με οδηγό τον δασικό δρόμο, προσπεράσαμε στα δεξιά μας το μοναστήρι του χωριού τον Άγιο Προκόπιο καθώς το όνομά του συνδέεται με το όνομα ενός Αγίου, του Κοσμά του Αιτωλού και ενός κλέφτη του Γούλια. Το χωριό πανηγυρίζει τη μνήμη του Αγίου Προκοπίου στις 8 Ιουλίου, με καζανιές και λαϊκό γλέντι που ακολουθούν τη λειτουργία (Να σημειωθεί ότι από το μεγάλο μοναστήρι του Αγίου Προκοπίου του 18ου αιώνα, που εκτεινόταν σε έκταση 48 στρεμμάτων πάνω από το χωριό, έχουν απομείνει μετά την κατεδάφισή του το 1960 μόνο ερείπια. Το 1986 ο ναός του Αγ. Προκοπίου αναγέρθηκε εκ βάθρων). Λίγο πιο πάνω στον ίδιο δασόδρομο συναντάς την πρώτη διασταύρωση που ο ένας δρόμος σε οδηγεί στον προφήτη Ηλία (σημείο εξαιρετικής θέας και κατάλληλος για πικ νικ) και από την άλλη σε οδηγεί στην θέα από ψηλά του χωριού Πετροχωρίου μέσα από ένα τοπίο που εναλλάσσονταν από τις βελανιδιές, οξιές και από τον έλατο της περιοχής.

Έτσι όμως όπως περπατούσαμε, εύκολα διαπίστωνες ότι το τοπίο γύρω ήταν στολισμένο γιορτινά καθώς δεν έλειπε και το σκανδιναβικό και το ελληνικό γκι και μάλιστα εάν αυτό το συνδύαζες με τις ευχές που αντάλλασσες για καλή χρονιά και χρόνια πολλά των κυνηγών που συναντούσαμε στην ανηφορική μας πορεία σου θύμιζαν ότι βρισκόσουν σ’ ένα εορταστικό φυσικό περιβάλλον! Ακούγοντας την προτροπές των κυνηγών για προσβάσιμους δρόμους οδηγηθήκαμε προς την κορυφή Στεφάνη η οποία βρίσκεται πάνω ακριβώς από τα δυο χωριά αυτά της περιοχής. Μάλιστα για να φτάσουμε στο ψηλότερο σημείο της, χρειάστηκε – τα τελευταία μέτρα της – να αναρριχηθούμε κυριολεκτικά μιας και ήταν πετρώδες και αρκετά απότομο. Όμως η θέα που αντίκρυζες από αυτήν από ψηλά σε αποζημίωνε για το κόπο σου (συνολικά 14χλμ πορείας), καθώς κυριολεκτικά σε μάγευε.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερες που να πρωτοκοιτάξεις γιατί από την μία έβλεπες τις χιονισμένες κορυφές των Αγράφων μέχρι και Λίμνη Πλαστήρα, από την άλλη το Μαυροπούλι, την Βλάχα, το δάσος Περτουλίου μέχρι και την κορυφή Μπουντούρα και από μπροστά σου είχες θέα την στεφανωμένη από τον Κόζιακα περιβόητη Ελάτη. Δεν ήθελες να το κουνήσεις βήμα από κει ψηλά μιας και ο κορυφή ήταν απολαυστική καθώς ταυτόχρονα όχι μόνο σε ηρεμούσε καθώς έμοιαζε ότι ήσουν μέσα σε παραμυθένιο φυσικό τοπίο, αλλά σ΄ έβαζε μ’ έναν τρόπο να κάνεις και τον συλλογικό σου ορειβατικό απολογισμό μιας και ήταν η τελευταία μέρα του χρόνου. Πολλοί νέοι δυνατοί ορειβάτες πλαισιώνουν πλέον
τον σύλλογό μας οι εξαιρετικοί εξ αυτών δείχνουν να είναι οι Θ. Ν. και Μ. Π., κάνουν δε να φαντάζουν ότι ο Σύλλογος έχει «όρεξη», συνέχεια και Προοπτική για περισσότερα και καλύτερα ορειβατικά εντός και εκτός Ελλάδος, μέσα στην καινούργια χρονιά.

Οι Μαγικές διαδρομές 2023 ήταν η χιονισμένη Κορυφή Τέμπλα και η διάσχιση του Αχελώου ποταμού αλλά και πολλοί άλλοι μιας και ο καθένας φέρει μαζί του μια κρυφή προσωπική, μέσα από τις σχεδόν 50 διαδρομές που πραγματοποίησε στο 2023 ο Σύλλογος. Περισσότερα γι’ αυτά και άλλα θα έχει να πει ο Πρόεδρος στην κοπή της πίτας που θα πραγματοποιήσει ο Σύλλογος μέσα στο Γενάρη. Η επιστροφή μας έγινε με μια δύσκολη και απότομη κατάβαση μέσα
από ελατόδενδρα για να καταλήξουμε στο χωριό Καλόγεροι. Η αρχική τοποθεσία που βρίσκονταν το χωριό ήταν στη θέση Αγία Τριάδα αλλά μετά από πολλές κατολισθήσεις και τον κίνδυνο των κατοίκων μεταφέρθηκε στο σημερινό σημείο, τρία χλμ. μετά τον Άγιο Προκόπιο, “χωμένο” μέσα στο εντυπωσιακό τοπίο.
Το κυρίαρχο στοιχείο της περιοχής είναι τα πολλά νερά με την παρουσία πολλών πηγών και η πλούσια χλωρίδα (έλατα, καστανιές και πεύκα), χωρίς να υστερεί και η πανίδα με την παρουσία αγριογούρουνων, αλεπούδων κλπ. που έχουν βρει ένα σημαντικό καταφύγιο για την επιβίωσή τους.
Στην πλατεία του χωριού είναι τοποθετημένο αντίγραφο της επιτύμβια στήλης του Εχένικου, με αναπαράσταση πολεμιστή ή αξιωματούχου που σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της μάχης, κατασκευασμένη από θεσσαλικό μάρμαρο, η οποία φυλάσσεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Λάρισας μετά από περιπετειώδη “διαδρομή” αφού είχε πέσει και αυτή θύμα αρχαιοκαπήλων,
(όπως δυστυχώς και πάρα πολλά ευρήματα από όλη την Ελλάδα). Η επιτύμβια στήλη εικάζεται ότι προέρχεται από την περιοχή μεταξύ Καλογήρων και Αγίου Προκοπίου όπου τοποθετείται η πόλη Ποίτνεο ή Πότναιο που άκμασε από τον 5ο π.Χ. έως τους ρωμαϊκούς χρόνους.
Οι Καλόγηροι συσχετίζουν την ονομασία τους με την εκκλησιαστική ιστορία του τόπου αφού ήταν η πατρίδα του ηγούμενου της Μονής Δουσίκου Ιερόθεου (1793-1819 & 1822-1823) καθώς αναφορά σε πέρασμα από τους Καλογήρους του Κοσμά του Αιτωλού το 1777. Ακόμη μπορείς να δεις και να θαυμάσεις:

• Την εκκλησία του Αγίου Νικολάου (δεύτερο μισό του 19ου αι.). Άρχισε να κτίζεται το 1896 και βρισκόταν σε άλλη θέση κοντά στο ποτάμι αποτελώντας το κέντρο του τότε χωριού. Στο προαύλιο της εκκλησίας γινόταν μεγάλο πανηγύρι και διοργανώνονταν αγώνες όπως λιθάρι, πάλη, άλμα και μεγάλος χορός ανδρών- γυναικών. Οι εκδηλώσεις έπαψαν με την κατάρρευση του ναού.
Σήμερα βρίσκεται σε νέα θέση στην πλατεία του χωριού.
• Την εκκλησία της Αγίας Τριάδας (1950). Παλιότερα βρισκόταν στην κορυφή βράχου σε δύσβατη περιοχή. Λόγω μερικής κατάρρευσης μεταφέρθηκε το 1950 λίγα μέτρα μακρύτερα. Κατά τη θεμελίωση της βρέθηκαν ερείπια τάφων
• Την πετρόκτιστη και μόνιμη ροή, βρύση “Στρατίκη”
• Την πετρόκτιστη και μόνιμη ροή, βρύση “Δεσπότη”
• Το λιθόκτιστο σχολείο που χτίστηκε το 1908 επί δημάρχου Αιθήκων Νικολού Στουρνάρα, και είχε 100 μαθητές την περίοδο ακμής του. Χαρακτηριστικά είναι τα ανάγλυφα σύμβολα που βρίσκονται σε εμφανή σημεία του λιθόκτιστου κτιρίου, όπως σταυρός, δάφνινο στεφάνι κ.α. Η τεχνική της κατασκευής και διακόσμησης είναι ενδεικτική της αγάπης για την πέτρα και της αξίας των παραδοσιακών υλικών για τη σωστή εναρμόνιση των κτιρίων με τη φύση και το μεράκι των μαστόρων
• Τον παλιό νερόμυλο στον Καλογερίτη ποταμό ο οποίος λειτουργούσε τα παλιότερα χρόνια εξυπηρετώντας τις ανάγκες των γύρω χωριών
• Τον νερόμυλο του χωριού ο οποίος λειτουργεί και σήμερα για τους κατοίκους του χωριού, αλέθοντας σιτηρά
• Τη θέση “Λιβάδια” στο δάσος, με πηγή και βρύση (πανηγύρι του προφήτη Ηλία).
Ενδείκνυται για πικ-νικ.
• Τη σπηλιά Νεράιδας και “Αράϊδας”
• Το δάσος των Καλογήρων κάνοντας στάση στις πηγές Λαύρου, Σκλήθρα, Γκούρα και Μεσοχώρι.

Τέλος, όταν βρεθείτε στους Καλόγηρους αγοράστε σε σημεία που πωλούνται όπως καταστήματα, ταβέρνες, καφενεία και ιδιώτες – παραγωγούς, βότανα βουνού (τσάι, χαμομήλι, μέντα, ρίγανη, μπιτούνι, μελισσόχορτο και τσουκνίδα). Ακόμη δοκιμάστε ντόπιο τσίπουρο, μεζέδες, ρετσίνα, πίτες, πλαστό, γαλακτοκομικά προϊόντα, ψητά γάστρας – σούβλας.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΠΕΡΙΒΑΝΤΟΛΟΓΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ 2024.