Στο βασίλειο του λευκού βαδίζουμε και πάμε, κατευθυνόμενοι σε μια κορυφή αόρατη μέσα στις ομίχλες. Γη και ουρανός έσμιξαν ακυρώνοντας τον χώρο και τον χρόνο. Όπως στα όνειρα. Ένας μετά τον άλλον περνούν οι άνθρωποι και έπειτα χάνονται στην ομίχλη, πρόσκαιρες αφήνοντας πατημασιές στο χιόνι. Σβήνουν οι τελευταίες λέξεις, σβήνουν τα ίχνη κάτω από τις χιονονιφάδες.
Είμαστε στη βόρεια πλαγιά της Μπουντούρας, πάνω από το ρέμα που σχηματίζει με το Ξηροβούνι (υψ. 1946 μ.) και βαδίζουμε προς τη ψηλότερη κορυφή, στα 2074 μ.
Είναι μια διαδρομή εντυπωσιακή που ξεκινά από το Νεραϊδοχώρι, περνά κάτω από τη Φούρκα (υψ. 1617 μ.) και συνεχίζει με βόρεια κατεύθυνση και συνολικό μήκος 6.5 χλμ. Υψομετρική διαφορά 950 μ. αρχικά μέσα σε δάσος και στη συνέχεια σε υποαλπικό πεδίο. Μια διαδρομή που προσφέρει τις χαρές του χειμερινού βουνού και έτσι βρίσκει χώρο συχνά στο πρόγραμμά μας. Άλλοτε με ήλιο, άλλοτε με συννεφιά, μα πάντα χιονισμένη και απαιτητική.
Αυτή τη φορά ήταν κάτι διαφορετικό. Απόλυτος πρωταγωνιστής η ομίχλη που άλλαξε δραματικά το τοπίο. Μαζί με τις ριπές παγωμένου χιονιού θύμιζε σκηνικό περιπετειώδους ταινίας, μόνο που πρωταγωνιστές ήμασταν εμείς. Δικιά μας και η απόφαση να συνεχίσουμε ξεπερνώντας τους ενδοιασμούς.
Την απόφασή μας επηρέασε η καλή ποιότητα του χιονιού, η έλλειψη ανέμου που συνήθως σαρώνει αυτές τις πλαγιές και η γνώση του πεδίου, παράμετροι που έκαναν την πορεία μας ασφαλή.




































