Στόχος της Κυριακάτικής (06/07/25) εξόρμησης του συλλόγου μας ήταν η κορυφή Χαλικόβουνο (υψ 2135).  Το Χαλικόβουνο είναι η υψηλότερη κορυφή του σχηματισμού της Νεράϊδας. Συγκεκριμένα, η εκκίνηση της προσπέλασης έγινε νότια από την Πύρρα και η κατάληξη νοτιοδυτικά στην Δεση.

 Η ομάδα μας απαρτιζόταν από έξι άτομα καθώς λόγω καύσωνα και κόπωσης, πολλά μέλη του συλλόγου προτίμησαν την ξεκούραση σε γειτονικά παράλια. Ξεκινάμε τη διαδρομή στον δασικό δρόμο, όπου μετά από εύκολη πορεία μισής ώρας καταλήγουμε σε μεγάλο λιβάδι στο οποίο η πεντακάθαρη ποτίστρα Κίατρα βρύση μας προμηθεύει με άφθονο δροσερό νερό. Κάτω από τους διπλανούς ελάτους ένα κοπάδι άλογα βρίσκει προστασία στον ίσκιο τους. Συνεχίζουμε την ανάβαση μας στο ανηφορικό μονοπάτι. Μπροστά μας διακρίνονται στα δεξιά η κορυφή Τσούμα και αριστερά ο στόχος μας. Την ανάβαση δυσκολεύσει η υψηλή θερμοκρασία αλλά το αεράκι έρχεται κατά διαστήματα λυτρωτικά να μας δροσίσει . Μετά από συνολικά 3 ώρες ανάβασης φτάνουμε στην κορυφή. Η θέα ολόγυρά μας, μας αποζημιώνει. Ο ουρανός πεντακάθαρος χωρίς ούτε ένα μικρό σύννεφο να τον λερώνει. Οι τριγύρω κορυφές του τόπου μας δεσπόζουν χρωματισμένες  με το κίτρινο του θέρους. Λουπάτα, Μαρόσα και Αβγό, Κακαρδίτσα και Τριγγία είναι εκεί ακλόνητες για να τις θαυμάσουμε. Για άλλη μια φορά  θαμπωνόμαστε από το μεγαλείο τους, αυτό που μας κάνει να νιώθουμε τόσο μικροί στη θέα τους. Η τεράστια ορθοπλαγιά στην οποία καταλήγει η προέκταση της κορυφής,μας δίνει την αίσθηση πως στεκόμαστε στις επάλξεις ενός φυσικού κάστρου. Κάτω ακριβώς το Παλαιοχώρι Καλαμπάκας, βόρεια τα Κονάκια και η Κρανιά. Ξεκούραση και έναρξη της επιστροφής προς τη Δέση.

Κατηφορίζουμε με γοργό ρυθμό, όμως στην έναρξη της δασωμένης περιοχής, αρχίζουν τα εμπόδια. Οι φτέρες αυτόν τον καιρό υψώνονται θεόρατες και τα γαϊδουράγκαθα μας τρυπάνε σε κάθε βήμα. Αν κανείς προσθέσει και τον αποπροσανατολισμό μας σε κάποια σημεία θα έλεγε πως η ομάδα πτοήθηκε. Όχι όμως, με άριστη συννενόηση μεταξύ μας και με την τεχνολογία αρωγό στην προσπάθεια μας ξαναβρίσκουμε το μονοπάτι το οποίο τώρα μας οδηγεί στους καταρράκτες της Δέσης. Ανάσα δροσιάς για λίγο και ξανά πορεία. Το μονοπάτι περνάει ξυστά πάνω από το χείλος της τελευταίας κατολίσθησης του βουνού, η Δέση όλο και πλησιάζει και κάπου εδώ τελειώνει η πορεία μας μετά από 12,5 χιλιόμετρα και 6 ώρες.