< <

60η Π.Ο.Σ. Όλυμπος

Εκατοντάδες ορειβάτες από όλες τις γωνιές της χώρας δήλωσαν παρόντες στο τακτικό ετήσιο ραντεβού τους που φέτος δόθηκε στον Όλυμπο, κάτω από τη σκιά της κατοικίας των θεών, το Σαββατοκύριακο 22-23 Ιουλίου. Διοργανωτές ο Ε.Ο.Σ. Λιτοχώρου και η Ελληνική Ομοσπονδία Ορειβασίας Αναρρίχησης (Ε.Ο.Ο.Α.) που φέτος γιορτάζει τα 70 χρόνια από την ίδρυσή της.
Στο ραντεβού αυτό παραβρέθηκε και ο Σύλλογος Πεζοπορίας – Ορειβασίας Τρικάλων (Σ.Π.ΟΡ.Τ.) με 15 ορειβάτες.
Πρωί του Σαββάτου και τα σύννεφα μαζεύονται απειλητικά πάνω από το Λιτόχωρο, που αποτελεί την είσοδο στο βασίλειο του Ολύμπου. Αγνοώντας τα δυσοίωνα μηνύματα, αφήνουμε πίσω τη μικρή πόλη και μετά από μια όμορφη διαδρομή 12 χλμ φτάνουμε στη θέση Διασταύρωση και σε υψόμετρο 1100 μ. Εδώ αφήνουμε τα αυτοκίνητα και φορτωνόμαστε τα σακίδιά μας με προορισμό το Οροπέδιο των Μουσών (υψ. 2700 μ). Το βάρος τους μας προβληματίζει αφού η διαδρομή είναι μεγάλη (περίπου 6 ώρες) και η υψομετρική διαφορά ιδιαίτερα σημαντική (1600 μ). Η διανυκτέρευση στο υψόμετρο των 2700 μ επιβάλλει πλήρη εξοπλισμό, ανάλογο είναι λοιπόν και το βάρος που επωμιζόμαστε, μεγάλοι και μικροί. Εδώ πρέπει να επισημάνουμε την παρουσία τεσσάρων μικρών ορειβατών στην παρέα μας, με ηλικίες από 12 έως 13 ετών. Πρόκειται για τη Μαρία και τον Στέφανο Τσέλιγκα, τον Κώστα Παπαναστασίου και τον Ντίνο Ευσταθίου. Μακάρι κάποτε στο ίδιο μονοπάτι να συνοδεύουν τα δικά τους παιδιά.
Η επίπονη ανηφόρα μας οδηγεί μέσα από δάσος ελάτης μετά από 1.20’ στη θέση Μπάρμπα (υψ. 1450 μ) όπου κάνουμε την πρώτη μας στάση. Μια ανάσα, λίγο νερό και συνεχίζουμε.
Διασχίζοντας ένα μικτό δάσος ελάτης και οξιάς, μετά από 1.30’ φτάνουμε στη θέση Στράγγος (υψ. 1910 μ). Η στάση τώρα είναι μεγαλύτερη, αφού η κούραση άρχισε να συσσωρεύεται. Τα σύννεφα έχουν καλύψει πλέον τα γύρω υψώματα. Απόμακρες βροντές μας ανησυχούν. Εδώ βρισκόμαστε στο έλεος της φύσης. Σε τέτοιες στιγμές καταλαβαίνει κανείς πόσο μικρός είναι ο άνθρωπος μπροστά στη μητέρα του, τη Φύση.
Πλήθος ορειβατών περνά από μπροστά μας. Οι περισσότεροι ανεβαίνουν. Μια κυρία κατεβαίνει με τα δυο μικρά παιδιά της. Έμειναν επτά ημέρες στον Όλυμπο, και ανέβηκαν στις περισσότερες κορυφές του. Την Παρασκευή στο Οροπέδιο των Μουσών έριξε τόσο χαλάζι που το έστρωσε σαν χιόνι, μας αφηγείται. Μάλιστα φτιάξαμε και έναν μικρό χιονάνθρωπο.
Κάποιοι την κοιτάνε με απορία. Η αλήθεια είναι ότι ο Όλυμπος λόγω της γειτνίασής του με τη θάλασσα και του μεγάλου υψομέτρου του έχει το δικό του μικροκλίμα. Έτσι είναι συνηθισμένο ακόμα και το χιόνι τον Αύγουστο, γύρω από τις ψηλές κορυφές του.
Σε μισή ώρα περνάμε την Πετρόστρουγκα (υψ. 2000) όπου συναντάμε κάποιους κτηνοτρόφους, και συνεχίζουμε μέσα από δάσος με ρόμπολα. Πρόκειται για το νοτιότερο σημείο εξάπλωσης αυτού του είδους πεύκου στη χώρα μας.
Μετά από 2 ώρες φτάνουμε στην κορυφή Σκούρτα (υψ. 2485 μ). Σαν ανταμοιβή για την επίπονη προσπάθειά μας, τα σύννεφα εξαφανίστηκαν. Απέναντί μας το μακρόστενο πέρασμα Λαιμός και από πάνω το οροπέδιο. Στο βάθος ο Μύτικας και ο θρόνος του Δία (Στεφάνι) αστράφτουν στον ήλιο. Έκθαμβοι, απολαμβάνουμε το μοναδικό θέαμα. Σίγουρα, οι θεοί δεν θα μπορούσαν παρά μόνο εδώ να κατοικήσουν.
Σε λίγο θα ακολουθήσουμε το πλήθος που φιδοσέρνεται στο στενό πέρασμα. Οι κινήσεις μας είναι αργές αφού το υψόμετρο και η κούραση μας δυσκολεύουν. Γύρω μας απόκρημνες χαράδρες, βράχια σαθρά από τον ανελέητο πόλεμο με τον αέρα και το νερό, μετεωρίζονται μεταξύ ουρανού και γης.
Φτάνουμε στο πέρασμα του Γιόσου. Ένα πιολέ και μια μεταλλική πλάκα καρφωμένα στο βράχο θυμίζουν τους ανθρώπους που χάθηκαν στο σημείο αυτό. Ένα συρματόσκοινο ασφαλίζει τους ορειβάτες από το πέρασμα, και τους οδηγεί στο Οροπέδιο.
Σαν να έγινε κάποιο θαύμα! Τελείωσαν οι ανηφόρες, εξαφανίστηκαν τα βράχια. Είμαστε σε μια τεράστια, σχεδόν επίπεδη έκταση, καλυμμένη με χορτάρι, και γύρω – γύρω  φύλακες οι ψηλότερες κορυφές της χώρας: Μύτικας 2917 μ, Στεφάνι 2909 μ, Προφήτης Ηλίας 2803 μ. Δεκάδες σκηνές κάθε σχήματος και χρώματος κατακλύζουν το χώρο. Ένα πολύβουο πλήθος ορειβατών που πηγαινοέρχεται αδιάκοπα σπάζει την ησυχία του ιερού βουνού.
Η Νίκα ταξίδευε όλη τη νύχτα της Παρασκευής από την Αθήνα για να ζήσει αυτή τη στιγμή. Ο Σωτήρης με την πρώτη του ανάβαση έφτασε στο ρετιρέ της Ελλάδας. Του ευχόμαστε να ανέβει και στο Έβερεστ.
Στήνουμε τις σκηνές μας και στη συνέχεια τιμάμε δεόντως τα τρόφιμα που τόσες ώρες κουβαλούσαμε στις πλάτες μας. Οι διοργανωτές μας προσφέρουν σάντουιτς και τοπικό κρασί.
Μόλις κρύβεται ο ήλιος πίσω από το Στεφάνι, η θερμοκρασία αρχίζει να πέφτει απότομα. Φοράμε εσωθερμικά, ζεστά μπουφάν και ξαπλωμένοι έξω από τις σκηνές παρακολουθούμε τα αστέρια να ανάβουν ένα – ένα. Αργότερα που βγαίνει και το φεγγάρι, ο χώρος φωτίζεται εξαίσια, γίνεται σκηνικό αρχαίου θεάτρου. Όταν το κρύο γίνει πλέον αβάσταχτο, τυλιγμένοι στα σλίπινγκ μπάνγκ πέφτουμε για ύπνο.
Χαράματα της Κυριακής. Ο ήλιος προβάλλει πάνω από το χείλος του οροπεδίου προοιωνίζοντας μια λαμπρή μέρα. Οι ακτίνες του αστράφτουν πάνω στις σκηνές. Η υγρασία της νύχτας μεταμορφώθηκε σε παγοκρυστάλλους.
Ένα ζεστό τσάι και η μέρα ξεκινά. Ο Στέργιος και η Λίτσα ανεβαίνουν πρώτη φορά στον Όλυμπο, έτσι αισθάνονται χρέος να πατήσουν τον Μύτικα, πράγμα που καταφέρνουν. Με το σημερινό πλήθος των ορειβατών το εγχείρημα είναι επικίνδυνο, αφού το λούκι που οδηγεί στην κορυφή είναι σαθρό, και οι πέτρες που πέφτουν από τους προπορευόμενους μπορούν να έχουν μοιραίες συνέπειες.
Οι υπόλοιποι ανεβαίνουμε στις γύρω χαμηλότερες κορυφές και προσπαθούμε να αποτυπώσουμε στο φιλμ το ανυπέρβλητο θέαμα που απλώνεται γύρω μας. Το φαράγγι του Ενιπέα, το Αιγαίο που αστραποβολά, τους χαώδεις γκρεμούς που ανοίγονται κάτω από τα πόδια μας.
Έρχεται η ώρα της προγραμματισμένης εκδήλωσης. Ανεβαίνουμε στην κορυφή Προφήτης Ηλίας και συγκεντρωνόμαστε στο ομώνυμο εκκλησάκι, μια θαυμαστή κατασκευή με ξερολιθιά. Ο ιερέας κάνει επιμνημόσυνη δέηση υπέρ των χαμένων για πάντα ορειβατών. Το βλέμμα στραμμένο στο Θρόνο του Δία. Πως μπλέκεται αξεδιάλυτα το σήμερα με το χθες,  ο Απόλλωνας με τον Προφήτη Ηλία. Η συγκίνηση είναι έκδηλη στα πρόσωπα όλων.
Ακολουθούν σύντομοι χαιρετισμοί των αντιπροσώπων των ορειβατικών συλλόγων, ανταλλαγή αναμνηστικών και δώρων και η συγκέντρωση τελειώνει όπως πάντα με τον Εθνικό Ύμνο.
Πυκνά σύννεφα καλύπτουν τώρα το Οροπέδιο. Η αυλαία έπεσε. Μαζεύουμε τα πράγματά μας και παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής. Του χρόνου σε κάποια άλλη κορυφή της χώρας θα ξανανταμώσουμε.

Have your say