< <

Τόμαρος, ένα βουνό αποκάλυψη

Αν και είναι η Τύμφη αυτή που μονοπωλεί το ενδιαφέρον του ορειβατικού κοινού στον νομό Ιωαννίνων, εντούτοις αξιολογότατοι προορισμοί είναι και οι μικρότεροι σχηματισμοί Μιτσικέλι και Τόμαρος. Ειδικά ο τελευταίος είναι ένα βουνό αποκάλυψη. Με μήκος 12 χλμ και διάταξη περίπου Β-Ν έχει την τύχη να βρίσκεται πάνω από τον αρχαιολογικό χώρο της Δωδώνης και να δανείζεται έτσι από την αίγλη του. Λέγεται και Ολύτσικα, από το όνομα της ψηλότερης κορυφής του (υψ. 1974 μ.). Η δεύτερη σε ύψος είναι η Μπέλου (υψ. 1812 μ.). Ανάμεσα στις δυο κορυφές υπάρχει μικρό οροπέδιο σε μέσος υψόμετρο 1500 μέτρων που χωρίζει το βουνό στα δυο, εξ ου και το λιγότερο γνωστό όνομά του «Δυο βουνά».

Χαρακτηριστικές είναι οι πολλές πηγές που βρίσκονται στις κορυφές του και φτάνουν έως και το υψόμετρο των 1600 μέτρων. Οι μεγάλες κλίσεις του βουνού δημιουργούν αρκετά ρέματα όπως Χαρβάλι, Μέγας Λάκκος, Χοχλαστή, Νύμφης κ.α. Στην ΒΑ πλευρά του βουνού του πηγάζει ο ποταμός Σμολίτσας και στην ΒΔ ο ποταμός Τύρια.

Τα πετρώματα του βουνού είναι κυρίως ασβεστολιθικά. Σε πολλά σημεία στα χαμηλά υψόμετρα Ν και ΝΔ κυριαρχεί ο φλύσχης και οι πρασινόλιθοι. Μεγάλο μέρος του βουνού καλύπτεται από βλάστηση. Κυρίαρχα είδη είναι τα πουρνάρια, τα φρύγανα και η δρυς. Ανατολικά στις παρυφές του βουνού απαντώνται η μαύρη και τραχιά πεύκη που στο μεγαλύτερο μέρος της προέρχεται από αναδασώσεις. Στο δυτικό μέρος υπάρχουν συστάδες με έλατα. Στην περιοχή αναπτύσσονται πολλά είδη χλωρίδας που δεν έχουν μελετηθεί καθόλου. Απαντώνται καμπανούλες (Campanula spatulata), λήθρα (Lythrum salicaria), ίριδες (Iris sintenisii), άσπρ χωνάκι (Calystegia silvatica), ανεμώνες (Anemone coronaria) και πρίμουλες (Primula vulgaris).

Η πανίδα έχει σχεδόν εξαφανιστεί από το ανεξέλεγκτο κυνήγι. Συναντάμε ελάχιστα πουλιά ορισμένα μικρά θηλάστηκα λίγους λαγούς και αλεπούδες. Κάποτε στο βουνό βασίλευαν οι αετοί και τα όρνεα δυστυχώς σήμερα δεν υπάρχουν ούτε για δείγμα. Από τα ελάχιστα είδη ορνιθοπανίδας που απαντώνται ακόμη στο βουνό είναι οι πέρδικες.

Δυο είναι οι βασικοί τρόποι πρόσβασης από το δυτικό τμήμα του (περιοχή Ιωαννίνων). Η πρώτη ξεκινά από την Δωδώνη και είναι από τις ωραιότερες. Αρχίζει από το χωριό Δωδώνη (υψ. 730μ. – παλιά ονομασία έως το 1982 Τσαρκοβίτσα). Έχει ΝΔ κατεύθυνση, περνά μέσα από το καταπράσινο δάσος φτάνει στο εκκλησάκι της Παναγιάς και σε 50 λεπτά περίπου περνά από τις πηγές που βρίσκονται μια αριστερά και μια δεξιά. Από εκεί συνεχίζει αριστερά και ανηφορικά στη θέση Μιτσικώστα όπου υπάρχει μια καλύβα. Περνά από το οροπέδιο Μπαλτενέση κάτω από την κορυφή Μπέλου υψ. 1820μ. και συναντά το μονοπάτι που έρχεται από τους Μελιγγούς σε 2,5 ώρες περίπου. Από εκεί συνεχίζει νότια για την κορυφή σε μια μεγάλη και επίμονη ανηφόρα όπου φτάνουμε μετά από 1,5 ώρα. Συνολική πορεία 5 ώρες περίπου.

Η δεύτερη με αφετηρία τους Μελιγγούς (υψ. 740 μ.) λίγο νοτιότερα της Δωδώνης, προσφέρει συντομότερη πρόσβαση στην ψηλότερη κορυφή. Το μονοπάτι κινείται αρχικά σε δάσος μέχρι τα 1300 μέτρα περίπου ακολουθώντας μια πολύ επίπονη ανηφορική διαδρομή. Η δυσκολία της αυξάνει στα σημεία που συναντά χαλιάδες. Το καλό είναι ότι η σήμανσή του (από τον ΕΟΣ Ιωαννίνων) είναι πρόσφατη και δεν χανόμαστε πουθενά.

Φτάνοντας στο δασόριο η θέα προς τους Μελιγγούς είναι εντυπωσιακή. Στην πλάτη του βουνού φυτρώνουν μυτερά βράχια σαν είδη γιγάντιων αγκαθιών. Να μια καλή ευκαιρία για εντυπωσιακές φωτογραφίες. Συνεχίζουμε φτάνοντας στο διάσελο. Δεξιά μας η στρόγγυλη κορυφή Μπέλου τριακόσια μέτρα ψηλότερα και αριστερά η Ολύτσικα, αόρατη από εδώ. Καλημέρισμα στον τσοπάνο, αγνόηση των οδηγιών του για ασφαλή και σύντομη προσέγγιση και ακολουθούμε την καρδιά μας που δείχνει πορεία στην απόκρημνη κορυφογραμμή. Ανεπανάληπτη! Μα πόσα είχε να μας χαρίσει αυτό το βουνό. Πράσινα υποαλπικά οροπέδια κεντημένα με πρίμουλες, δωρόνικα και ορχιδέες. Πόλγες και δολίνες (καρστικοί σχηματισμοί) γεμάτες με χιόνι που αντιστέκεται ακόμα στην επέλαση της άνοιξης. Χιονοσπηλιές στο εσωτερικό των οποίων ο πάγος σχηματίζει πηγές που μας εφοδιάζουν με δροσερό νερό.

Σκαρφαλώνουμε τα βράχια, διαβαίνουμε τις χιονισμένες ράχες, κάπου – κάπου σερνόμαστε στο έδαφος, στο τέλος είμαστε στην κορυφή. Δεν πειράζει που η υγρασία της ημέρας θολώνει την ατμόσφαιρα εμποδίζοντας την ορατότητα, που δεν ξεχωρίζουμε το Περιστέρι, τα Τζουμέρκα, την Γκαμήλα. Αρκεί που φτάσαμε εδώ. Είναι πάντα το ταξίδι εκείνο που μετράει.

Tomaros Tomaros1a Tomaros5 Tomaros26 Tomaros30 Tomarosa

Have your say