< <

Το μονοπάτι των σιδηροδρομικών

Δυο είναι τα επονομαζόμενα «Μονοπάτια των Σιδηροδρομικών» στη χώρα μας. Ένα στα στενά του Νέστου και ένα πάνω από το φαράγγι του Ασωπού. Έχοντας ήδη διασχίσει το πρώτο, είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε και το δεύτερο, μια μέρα ακριβώς μετά την Κυριακή της Ανάστασης.

Μια μέρα ανοιξιάτικη και λαμπερή λοιπόν, από αυτές που τσιγκουνεύτηκε ο φετινός Απρίλης, βρεθήκαμε στην έξοδο του φαραγγιού, στο δρόμο Ηράκλεια – Μπράλος. Λίγο πριν το γεφύρι και δεξιά υπάρχει η σχετική ταμπέλα του Ε.Ο.Σ. Λαμίας που πληροφορεί για τη διαδρομή μας. Από εδώ ξεκινά ένας καλός χωματόδρομος που προσπερνάει δυο μεγάλα μαντριά και ανηφορίζει. Όμορφη είναι η θέα προς την πεδιάδα του Σπερχειού και τον Μαλιακό κόλπο.

Μετά από 25’ πορείας αφήνουμε το χωματόδρομο για να ακολουθήσουμε το μονοπάτι όπως υποδεικνύει μια σχετική μεταλλική πινακίδα. Είμαστε ήδη ψηλά, πάνω από το φαράγγι του Ασωπού. Ο ήχος των νερών φτάνει μέχρι τα αυτιά μας, συνοδευόμενος από αυτόν του ανέμου. Το μονοπάτι κινείται πάνω από τη σιδηροδρομική γραμμή και ανοίχτηκε για να εξυπηρετήσει τη μεταφορά των υλικών και των εργατών που κατασκεύασαν αυτό το κομμάτι της γραμμής.

Αφήνουμε δεξιά μας έναν βράχο τόσο διάτρητο που θυμίζει γραβιέρα. Η διάβρωση του ασβεστόλιθου εδώ είναι ίσως η πιο έντονη που είδαμε ποτέ. Αμέτρητες σπηλιές μικρές και μεγάλες δίνουν καταφύγιο σε πολλά είδη του ζωικού βασιλείου όπως το ζευγάρι των γερακιών που ισορροπεί στον αέρα, πολύ ψηλά πάνω από τα κεφάλια μας. Τα αγριολούλουδα γλυκαίνουν το άγριο τοπίο. Μπροστά μας ανοίγεται το ομορφότερο κομμάτι της διαδρομής. Στα κάθετα βράχια γέφυρες και γαλαρίες, έργα εκπληκτικά, μνημεία της φαντασίας και της υπομονής του ανθρώπου που έναν αιώνα πριν έσκαβε με τα χέρια του την πέτρα για να δημιουργήσει τις πρώτες υποδομές ενός νέου ακόμη κράτους.

Περνώντας μέσα από ένα μικρό τούνελ βγαίνουμε σε πλάτωμα με θέα πρωτόγνωρη σε όλο το μήκος του φαραγγιού. Ισορροπούμε στο χείλος γκρεμού βάθους τριακοσίων μέτρων. Αίσθηση μοναδική, ανεπανάληπτη. Ένα μπουμπουνητό δηλώνει την έλευση τρένου. Να προλάβουμε να το δούμε έτσι όπως βγαίνει από το ένα τούνελ για να μπει στο άλλο. Μια κόκκινη και γαλάζια αστραπή που τρέχει στα σπλάχνα του βουνού. Εκατό και πλέον χρόνια το τρένο διασχίζει έναν τόπο που δεν άλλαξε καθόλου. Αν μπορούσαν οι επιβάτες να φαντασθούν την ομορφιά του τόπου που διασχίζουν, σίγουρα δεν θα δίσταζαν καθόλου να συνοδέψουν τα βήματά μας.

Πέτρινες γέφυρες απίστευτης ομορφιάς υψώνουν τα βάθρα τους από τις ρίζες των γκρεμών μέχρι τα κλαδιά των ανθισμένων δέντρων. Το μωβ της κουτσουπιάς, με φόντο το σταχτί των βράχων. Περνάμε μέσα από νέο μικρό τούνελ και ανηφορίζοντας φτάνουμε σε άλλον έναν φυσικό εξώστη πάνω από τους γκρεμούς. Είναι και το τέλος του απόκρημνου κομματιού, αφού από εδώ και πέρα το τοπίο αλλάζει. Το φαράγγι ανοίγει και τα τοιχώματά του χαμηλώνουν. Κατηφορίζουμε μαλακά μέσα σε μικρό δάσος πουρναριών μέχρι τη σιδηροδρομική γραμμή. Εδώ πλέον το μονοπάτι σβήνει μετά από 4.8 χλμ και δίωρη συνολική πορεία αξέχαστης εμπειρίας.

Σε 2’ φτάνουμε στο σταθμό του Ασωπού. Εγκαταλειμμένος πλέον όπως και όλοι οι ορεινοί σταθμοί λόγω έλλειψης επιβατών. Συνεχίζουμε δίπλα στη γραμμή για 15’ περίπου μέχρι τη γέφυρα του Ασωπού. Σιδερένια κατασκευή πάνω σε πέτρινα βάθρα, ψηλά πάνω από τα νερά τα αφρισμένα. Ο διάδρομος για τους πεζούς στο πλάι της γέφυρας μας επιτρέπει όχι μόνο να την διαβούμε αλλά και να ζήσουμε την εμπειρία της διέλευσης του τρένου ακριβώς δίπλα μας.

Εδώ ήταν και το τέλος της διαδρομής που μας χάρισε στιγμές μοναδικές. Μιας διαδρομής που ανεπιφύλακτα συνιστούμε σε όλους.

Have your say