< <

Στο μονοπάτι των κλεφτών

Την Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2011 ξεκινήσαμε από Τρίκαλα για Λάρισα, όπου στην είσοδο της πόλης συναντήσαμε συνορειβάτισα του “αδελφού” Συλλόγου της γειτονικής πόλης που προσφέρθηκε να μας οδηγήσει στον προορισμό μας που ήταν η πεζοπορία στην Κοιλάδα των Τεμπών και συγκεκριμένα στο “Μονοπάτι των Κλεφτών” ή στο “Κλέφτικο” όπως το αποκαλούν οι ντόπιοι..

Εποχούμενοι στην Εθνική Οδό και καθώς φτάσαμε στο χωριό Τέμπη (στο σημείο που υπήρχε ο παλιός σταθμός των διοδίων) στρίψαμε αριστερά περνώντας μέσα από το χωριό στο οποίο δεσπόζει ένα παλιό Οθωμανικό Τέμενος και διαβαίνοντας την γέφυρα του Πηνειού που οδηγεί προς την Ιτέα, τους Γόνους και τα άλλα χωριά του Κάτω Ολύμπου περάσαμε έξω από το ξωκλήσι του Αγίου Παντελεήμωνα που βρίσκεται αριστερά του στενού δρόμου και σε λίγα λεπτά συναντήσαμε άλλους τρεις πεπειραμένους Λαρισαίους ορειβάτες που θα μας ξεναγούσαν στην περιοχή.

Η Κοιλάδα των Τεμπών είναι πασίγνωστη, γιατί ακόμα και αν δεν πεζοπορεί κάποιος στο παραμυθένιο τοπίο της, ωστόσο χιλιάδες μάτια την βλέπουν καθημερινά εφόσον αποτελεί την μοναδική δίοδο μεταξύ του Βορρά και του Νότου της χώρας. Έχουν ήδη γραφεί πάρα πολλά, από αρχαιοτάτων χρόνων, για τη μυθολογία, την ιστορικότητα και την απείρου κάλλους ομορφιά.

Ανηφορήσαμε στην πλαγιά που ξεκινάει αμέσως δίπλα από τον αυτοκινητόδρομο με ιδανικές καιρικές συνθήκες με αρκετή διάθεση και αμέσως πιάσαμε δουλειά βοηθώντας τους Λαρισαίους “οδηγούς” μας στην συμπληρωματική σηματοδότηση του μονοπατιού… Ασπροκόκκινες κορδέλες στα κλαριά των δέντρων, κιτρινόμαυρα φωσφορούχα στα βράχια, κόκκινη μπογιά στα λιθάρια. Διαβαίνοντας μέσα από ελαιώνες, στο πρώτο μισάωρο φτάσαμε στον γνωστό υπεραιωνόβιο πλάτανο που στην κουφάλα του χωράνε τέσσερα άτομα. Έγινε το πιο δημοφιλές δέντρο της όμορφης εξόρμησης καθότι όλοι θέλαμε μια φωτογραφία μαζί του.

Ακολουθούμε χωματόδρομο μέχρι να ξαναπέσουμε πάλι σε έναν άλλον ελαιώνα και από κει σε ένα διάσελο στο οποίο υπάρχει αμυγδαλιά που είχε ακόμα τους καρπούς της στα κλαριά… Φροντίσαμε και για αυτήν. Την απαλλάξαμε από τα επί πλέον βάρη… Συνεχίζοντας και πάλι σε έναν ακόμα ελαιώνα και κατηφορίζοντας ελάχιστα βρίσκουμε το βραχώδες μέρος της περιοχής και το πλέον εντυπωσιακό από δω και μπρος. Είναι σαν να περπατάμε σε μια απέραντη βεράντα. Στο απέναντι βουνό, στην Όσσα είναι “σκαρφαλωμένο” το χωριό Αμπελάκια που στο παρελθόν ήταν έδρα μεγάλης οικονομικής δραστηριότητας γύρω από την επεξεργασία και την κόκκινη βαφή του νήματος από το ντόπιο φυτό, το ριζάρι. Οι Αμπελακιώτες εδώ και 2,5 αιώνες είχαν νικήσει τον διεθνή ανταγωνισμό, με την παγκοσμίως πρωτοπόρα Συνεταιριστική Οργάνωση και δράση.

Λίγο μετά αντικρίζουμε το Κάστρο της Ωριάς, (παραφθορά της λέξης Ωραίας) Βεζυροπούλας που έριξε το κορμί της στο γκρεμό για να αφήσει ανεξίτηλο σημάδι πάνω στο βράχο το όνομά της. Νικώντας τον φθοροποιό χρόνο, φτάνει ο μύθος της μέχρι στις μέρες μας. Πόσους τέτοιους δεν μας διηγούνται τα βουνά στις Κυριακάτικες επισκέψεις μας, καθένα από αυτά μας “τρατάρει” και τον δικό του μύθο. Πότε η “Κοιμωμένη των Αγράφων”, άλλοτε ο “Φιδίσιος Αχελώος”, πότε οι “Κένταυροι του Πηλίου” και άλλοτε οι “Νεράϊδες των Δρυμών” μέχρι και το κορυφαίο “Δωδεκάθεο”.

Να! Όπως σήμερα. Περπατάμε πάνω στα λιθάρια που δρασκέλησαν αντρειωμένοι πολεμιστές…Εκείνοι που κρατούσαν στα χέρια τους σισανέδες και γιαταγάνια για να φέρουν εις πέρας έναν άνισο αγώνα με τον κατακτητή. Ακουμπάμε στους βράχους που είχαν τα ταμπούρια τους, ορκισμένοι στη λευτεριά της πατρίδας καπετάνιοι. Ελισσόμαστε σε μονοπάτια που περνάνε κάτω και δίπλα από πουρνάρια που αγκύλωσαν τις φουστανέλες τους, εκεί που πάτησαν και τα τσαρούχια τους. Πάνω και αριστερά τρεις σπηλιές, τρεις κρυψώνες. Κάτω ο θολωμένος Πηνειός που βιάζεται να συναντήσει την αλμυρή Θάλασσα και που με μια δρασκελιά πηδούσαν απ΄ την μια όχθη του Ολύμπου στην άλλη του Κίσαβου. Βρισκόμαστε στο Κλέφτικο.

Ένας γνώριμος ήχος μας “βγάζει” από τον Μύθο της περιοχής, είναι το βούισμα των αυτοκινήτων που διασχίζουν με ταχύτητα τον στενό δρόμο των Τεμπών. Καμιά πεντακοσαριά μέτρα κάτω από τα πόδια μας η κρεμαστή γέφυρα της Αγίας Παρασκευής Τεμπών και μόλις βγαίνουμε απ΄ τη ράχη ξεπροβάλει μακριά και θαμπά, μέσα στην αχλή του ήλιου, το Ομόλιο και η θάλασσα. Το Δέλτα της εκβολής του Πηνειού.
Στην επόμενη ώρα κολατσίζουμε σε έναν μεγάλο λιβαδότοπο. Βρισκόμαστε πλέον στην Ανατολική πλευρά του Κάτω Ολύμπου. Στο πιο ψηλό σημείο αυτής της διαδρομής. Πάνω στη ράχη του βουνού που το “στολίζουν” οι αναμεταδότες της κινητής τηλεφωνίας και απέναντι έχουμε τον Πυργετό, την Αιγανή την Κρανιά Ολύμπου και τη Ραψάνη.

Δεν επιστρέφουμε από το ίδιο μονοπάτι στο εξαίσιο βραχώδες σημείο του βουνού, παρά κάνουμε αντίστροφη κίνηση πάνω στη χωματένια ράχη…Αλλάζει εντελώς το τοπίο και δεν μας βοηθάει να ξαναβυθιστούμε στον τοπικό μύθο. Παντού υπάρχουν μεταλλικές κεραίες ενώ μας προσγειώνουν από την φαντασία στη ζώσα πραγματικότητα και οι Πυλώνες του εξηλεκτρισμού μας…

tempi3 tempi5 tempi11 tempi12 tempi20

Have your say