< <

Στο δάσος της Κατούνας

Όσοι διαβήκατε την Γκρόπα, σίγουρα θα προσέξατε στα αριστερά σας τις ψηλές και απόκρημνες κορφές με το θύσανο της βλάστησης στο ψηλότερο σημείο της. Σαν σκούφος μοιάζει αυτό το παράδοξο της φύσης. Έτσι, ας ονομάσουμε κι εμείς Σκούφο το ανώνυμο τριγωνομετρικό στα 1720 μέτρα υψόμετρο, τον κυριακάτικο προορισμό μας. Αφήνοντας δεξιά το χωματόδρομο για τα Ελληνικά, σκαρφαλώνουμε την πετρώδη ράχη μέσα σε πεύκα και θάμνους. Με ομπρέλες για τη βροχή και καπέλα για τον ήλιο. Απρόβλεπτος ανοιξιάτικος καιρός, μια κλαίει και μια γελάει.

Βαριά μαύρα σύννεφα ξύνουν τις κορυφές των δέντρων αφήνοντας πίσω τους χοντρές σταγόνες. Μέχρι να ανοίξουμε ομπρέλες, ο ήλιος φωτίζει το δάσος και όλα είναι πάλι ανοιξιάτικα. Όπως και η διάθεσή μας.

Σύντομα μπαίνουμε σε δάσος οξιάς. Αμιγές δάσος με πανύψηλα δέντρα, το δάσος της Κατούνας, σε μια από τις πιο όμορφες στιγμές του. Κορμοί ολόισιοι, γεμάτοι με τους χυμούς της νέας ζωής. Το φως του ήλιου διαθλάται στα φυλλώματα που αστράφτουν με το πιο λαμπερό πράσινο του κόσμου. Κάτω από τα πόδια μας σωροί τα φύλλα του φθινοπώρου, η παλιά ζωή που τώρα είναι λίπασμα για τα χόρτα και τα μανιτάρια. Μια μεγάλη κόκκινη ομπρέλα ανοίγει για να μας προστατεύσει από τη μπόρα. Ένα αηδόνι μαγεύει με τις τρίλιες του.

Το μονοπάτι ανοίγει, γίνεται πέρασμα πλατύ. Από εδώ περνούσαν παλιά άνθρωποι και κοπάδια με κατεύθυνση τον κάμπο. Ελληνικά, Βαλκάνο, Μοσχόφυτο, Μυρόφυλλο, Πολυνέρι, Βαθύρεμα και Μεσοχώρα. Πορείες επικές, μέρες ολόκληρες στα βουνά και τα ρουμάνια, κομμάτι μιας ζωής σκληρής, που χαράχτηκε στη μνήμη των γονιών μας. Κι ενώ αυτοί φεύγουν σιγά – σιγά, κλείνουν οι στράτες οι παλιές αλλά μάρτυρες μένουν τα ονόματα στων δέντρων τους κορμούς. Όνομα, επώνυμο και ημερομηνία. Δεκάδες χρόνια πριν, εδώ ξαπόσταιναν οι άνθρωποι. Στον ίσκιο της οξιάς έβρισκαν καταφύγιο από τον ήλιο και τη βροχή. Και σίγουρα ονειρεύονταν μια ζωή καλύτερη. Σαν τη δικιά μας άραγε;
Στο τέλος του δάσους ένα λιβάδι καταπράσινο με όμορφη θέα προς Αυγό, Μαρόσα, Λουπάτα. Στα απόσκια λιώνουν τα χιόνια ανθίζοντας βιόλες, πρίμουλες, κρόκους, σκίλες, φριτιλάριες.

Προσεγγίζουμε την κορυφή από τα βορειοδυτικά αποφεύγοντας τις πυκνές οξιές της πλαγιάς της. Βορειοτέρα, το θεόρατο συγκρότημα Τζουμέρκων – Κακαρδίτσας κατάφορτο ακόμα με χιόνια. Πίσω μας τα βουνά των Αγράφων, σαν νησιά που ταξιδεύουν στα σύννεφα. Ένα θέαμα που δεν χορταίνεις να απολαμβάνεις, ξαπλωμένος στα χορτάρια της κορυφογραμμής.

Μέχρι κάποιος να σε συνεφέρει, δίνοντας το σύνθημα για την επιστροφή.

Have your say