< <

Στο Βουτσικάκι από τα “τρια σύνορα”

Παλαιότερα, για να περπατήσει κάποιος στις ορεινές περιοχές της χώρας μας, σαν μόνη πηγή πληροφοριών είχε τους χάρτες της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού (Γ.Υ.Σ.) Σε κλίμακα 1:50.000 ήταν οι μόνοι αξιόπιστοι οδηγοί πεδίου, και για να τους αποκτήσει κανείς έπρεπε να πάρει σχετική άδεια από τη Γ.Υ.Σ. ενώ αρκετές περιοχές στα βόρεια της χώρας αποτελούσαν στρατιωτικό απόρρητο. Σήμερα, με την ευρεία χρήση των δορυφόρων δεν υπάρχουν πλέον μυστικά και οι εταιρείες που ασχολούνται με τη χαρτογράφηση και την έκδοση χαρτών προσφέρουν αξιόλογα προϊόντα που περιλαμβάνουν πλήθος πληροφοριών.

Πάρτε λοιπόν έναν χάρτη των Β. Αγράφων στα χέρια σας και κοιτάξτε ειδικά το ΝΔ τμήμα του. Απίστευτος αριθμός οικισμών, χωριά και χωριουδάκια ζωσμένα από κίτρινες ελισσόμενες γραμμές που δηλώνουν χωματόδρομους. Εκκλησάκια, γεφύρια, νερόμυλοι, μνημεία, ποτάμια, ρέματα, φαράγγια και μικρές κοιλάδες. Η χαρά του ταξιδευτή. Μαύρες τελείες δηλώνουν μονοπάτια, γαλάζιες βούλες σημαδεύουν λούτσες και πηγές, κόκκινα τρίγωνα τα υψομετρικά των κορυφών.

Με έναν τέτοιο χάρτη λοιπόν στα χέρια μας και χαλαρή διάθεση ξεκινήσαμε την Κυριακάτικη πορεία μας. Μουζάκι – Πευκόφυτο – διάσελο Αγίου Νικολάου – Πετρίλο. Στη συνέχεια χωματόδρομος μέχρι τα «Τρία Σύνορα». Στη στροφή για τον Κραβασαρά σταματάμε. Το λόγο έχουν τώρα τα πόδια μας.

Βαδίζουμε πάνω στο σύνορο Καρδίτσας και Ευρυτανίας ανηφορίζοντας στην πλαγιά Μπουκόρο. Από εδώ συνειδητοποιούμε ότι βρισκόμαστε στη νότια απόληξη που μεγάλου ορεινού όγκου που λέγεται Βουτσικάκι. Η μόνη πορεία που μένει να ακολουθήσουμε από εδώ είναι αυτή προς Βουτσικάκι, που φαίνεται τόσο μακρινό και απότομο.

Πάμε και βλέπουμε. Εξ άλλου η μέρα είναι ιδανική για περπάτημα. Οι φτέρες άρχισαν να καφετίζουν, το φθινόπωρο κάνει έντονη την παρουσία του. Γύρω μας το ορεινό ανάγλυφο είναι συναρπαστικό και αποστομώνει τους γκρινιάρηδες της παρέας. Πρέπει να βαδίσουμε προς βορρά και να διασχίσουμε μια επιμήκη ράχη που δεν έχει όνομα στο χάρτη. Ας την ονομάσουμε λοιπόν «Γιαννουλόραχη» προς τιμή του εμπνευστή της σημερινής διαδρομής, που στον ενθουσιασμό του δεν άφησε ούτε μια κορφούλα της απάτητη. Το ύψος της ράχης κυμαίνεται από 1700 έως 1800 μέτρα, με τις κορυφές Χαρίση και Γεννητάκι να ξεχωρίζουν με τα τριγωνομετρικά τους.

Έτσι, μετά από μιας ώρας πορεία βρισκόμαστε στη βάση του βουνού. Η ψηλότερη κορφή του υψώνεται στα 2512 μέτρα πάνω από τα κεφάλια μας. Μια μικρή διαβούλευση για το αν θα συνεχίσουμε. Αφού φτάσαμε ως εδώ γιατί να χάσουμε την ευκαιρία;

Τα 500 μέτρα της υψομετρικής διαφοράς χρειάστηκε μια ώρα για να καλυφθούν. Μια ώρα μέχρι τη γνωστή μας κορυφή, τη νοτιότερη του πέταλου που σχηματίζουν οι ψηλές κορφές αυτού του βουνού. Με την όμορφη θέα προς τη λίμνη του Μέγδοβα και τον Θεσσαλικό κάμπο. Νότια και δυτικά πλήθος ψηλών κορφών γυμνών και απόκρημνων κατά το πλείστον. Είναι αυτές που οριοθετούν και χαρακτηρίζουν το τραχύ Αγραφιώτικο τοπίο. Αυτό που χρόνια τώρα μας προσφέρει τις ευκαιρίες απόδρασης από την καθημερινότητά μας. Ας μείνουμε λοιπόν εδώ ψηλά όσο μπορούμε περισσότερο.

Have your say