< <

Στις ομίχλες της Φλέγγας

Οι ομίχλες είναι ένα από τα χαρακτηριστικά της περιοχής γύρω από τη Βάλια Κάλντα. Συχνότατες το Φθινόπωρο, κρύβουν τον κύκλο των κορυφών που περιβάλλουν την κατ’ ευφημισμόν «Ζεστή Κοιλάδα», που  στην πραγματικότητα είναι ένα από τα πιο κρύα μέρη της Ελλάδας. Το μικροκλίμα της περιοχής με τα πολλά νερά των ρεμάτων και της λίμνης των πηγών του Αώου αλλά και τα πυκνά δάση οξιάς στα χαμηλότερα σημεία, αυξάνουν την υγρασία γεννώντας σύννεφα που θρονιάζονται στις κορυφές για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Πολλές είναι οι φορές που ζήσαμε τέτοιες στιγμές στις συχνές μας αναβάσεις στον τόπο που οριοθετείται από το Μέτσοβο, τη Μηλιά, το Περοβόλι και τη Βοβούσα. Ιδιαίτερα στο δυτικότερο όριό της που κατέχει το Μαυροβούνι, ένας επιμήκης σχηματισμός που κορυφώνεται στη Φλέγγα (υψ. 2157 μ.) και που αποτελεί συχνότατο προορισμό μας.

Από την αρχή βέβαια φάνηκε πως θα εξελίσσονταν η τελευταία μας ανάβαση. Λίγο ψηλότερα από τη λίμνη του Αώου, οι ομίχλες αγκαλιάζουν τα πρώτα ρόμπολα. Αόρατη η κορυφή, αλλά γνωστή η θέση της, όπως και η πορεία που θα ακολουθήσουμε. Μια στάση για την καθιερωμένη ομαδική φωτογραφία στον τεράστιο κατακείμενο κορμό, αφού ψηλότερα αυτό είναι δύσκολο. Σε λίγο, η ορατότητα περιορίζεται στα λίγα μέτρα. Η ομάδα πρέπει να βαδίζει συντεταγμένα, αφού ο κίνδυνος αποκοπής είναι αυξημένος. Έχοντας δεξιά μας το ρέμα ανηφορίζουμε μέσα σε δάσος από ρόμπολα. Η υγρασία στάζει από τις χαμηλότερες πευκοβελόνες.

Σε μιάμιση περίπου ώρα είμαστε στο διάσελο ανάμεσα στη λίμνη και στη Βάλια Κάλντα. Χαμένοι στα σύννεφα. Χαμένοι κυριολεκτικά. Που είναι ο βορράς και που ο νότος; Που είναι το μπροστά και που το πίσω; Τα κόκκινα σημάδια δείχνουν την κορυφή ή το δρόμο της επιστροφής; Παρατήσαμε την πυξίδα για χάρη των σύγχρονων μέσων προσανατολισμού (GPS). Αυτά μας πρόδωσαν ή οι χειριστές τους;

Ανάμεσα σε κουφάρια ρόμπολων περιπλανόμαστε, σκιές μέσα στις ομίχλες.

Κάτι δεν πάει καλά, από εδώ ξαναπεράσαμε. Στάση και ανασυγκρότηση. Δεν είναι δυνατόν, αντί για την κορφή τραβάμε γραμμή για τη Μηλιά. Μεταβολή λοιπόν, και ας βρούμε ξανά το μονοπάτι. Δεν χάνουμε ούτε την ψυχραιμία ούτε το κέφι μας. Εξάλλου αυτός είναι ο τόπος μας, λίγο να μας παιδέψει θέλει, πίσω από την αντάρα χαμογελά και πονηρές ματιές μας ρίχνει. Εντάξει, αυτό ήταν, το πήραμε το μάθημά μας, αψήφιστα δεν θα ξαναβαδίσουμε στην κεραυνοβολημένη ράχη.

Σίγουροι πλέον ανηφορίζουμε τα τελευταία μέτρα μέχρι της κορυφής το κολωνάκι. Πάνω από τις λίμνες τις αόρατες, και από κορυφές στα σύννεφα κρυμμένες. Μόνο ο άνεμος ακούγεται που φέρνει τη βροχή. Μικρές σταγόνες παγωμένες τα ρούχα μαστιγώνουν.

Επιστροφή. Η ανθρώπινη αλυσίδα με τους εικοσιτρείς σφιχτά δεμένους κρίκους κατηφορίζει γρήγορα στο μονοπάτι. Χρόνος ρεκόρ μέχρι τη βάση μας.

Ψηλά, η αντάρα πυκνώνει ακόμα πιο πολύ…

%cf%86%ce%bb%ce%ad%ce%b3%ce%b3%ce%b14 %cf%86%ce%bb%ce%ad%ce%b3%ce%b3%ce%b110 %cf%86%ce%bb%ce%ad%ce%b3%ce%b3%ce%b122bw %cf%86%ce%bb%ce%ad%ce%b3%ce%b3%ce%b136bw %cf%86%ce%bb%ce%ad%ce%b3%ce%b3%ce%b143bw %cf%86%ce%bb%ce%ad%ce%b3%ce%b3%ce%b1sat  SateliteN

3 comments

  1. Σαν άνθρωπος της τεχνολογίας, ο συντάκτης συμφωνεί απόλυτα μαζί σου Ανδρέα. Επέτρεψέ του όμως μερικές φορές να αστειεύεται με τους φίλους του συνορειβάτες και ειδικά με τον παραπάνω εικονιζόμενο…..

  2. Διακρίνω μια μικρή μομφή για τους χειριστές των GPS αντί να τους επαινούμε.
    Χωρίς αυτούς ο τίτλος μάλλον θα ήταν “Χαμένοι στις ομίχλες”.

    • Technophobia my friend, Technophobia.

Have your say