< <

Στις κορυφές του Λάκμου

Το όρος Λάκμος (Περιστέρι) βρίσκεται νότια του Μετσόβου στην κεντρική Πίνδο. Είναι ένα από τα πιο απομονωμένο βουνά της περιοχής- αφού για να το προσεγγίσει κανείς πρέπει να διασχίσει μεγάλο μέρος της Πίνδου- και περιτριγυρίζεται από πολλές κορυφές που υπερβαίνουν τα 1.700μ. σε υψόμετρο.  Έχει πάνω από δέκα κορυφές που υπερβαίνουν τα 2.000μ. και αρκετές απότομες κόψεις για τους λάτρεις της δύσκολης ορειβασίας.

Περιμετρικά του βουνού υπάρχουν πολλά ποτάμια και ρέματα, καθώς και δάση έλατου και φυλλοβόλων, που την άνοιξη μεταμορφώνουν την περιοχή σε πολύχρωμο καμβά. Ακόμη είναι βασικός τροφοδότης των ποταμών Αχελώου και Αράχθου. Οι περισσότερες αναβάσεις γίνονται από το χωριό Χαλίκι,που βρίσκεται ανατολικά, και από το χωριό Ανθοχώρι στα βόρεια.

Έτσι λοιπόν ο σύλλογός μας ερχόμενος από τα Τρίκαλα πραγματοποίησε την ανάβαση του από το Χαλίκι. Το ιστορικό χωριό Χαλίκι, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 1.150 μ., είναι το δυτικότερο χωριό του νομού Τρικάλων και της Θεσσαλίας. Τη μακραίωνη κατοίκηση  του χωριού επιβεβαιώνουν ιστορικές μαρτυρίες, οι οποίες αναφέρουν ότι στην ίδια θέση υπήρξε η «παρά τον Αχελώον» αρχαία Χαλκίς. Αυτό ήταν το όνομα του χωριού μέχρι τον 18o αιώνα. Κατά ή μετά την τουρκοκρατία καθιερώθηκε το όνομα Χαλίκι, που  προέρχεται είτε από τα άσπρα χαλίκια του Αχελώου, στα οποία και το ίδιο το ποτάμι (στη νηπιακή του μορφή) χρωστά το δεύτερο όνομά του (Ασπροπόταμος) είτε από παραφθορά του Χαλκίς.

Το Χαλίκι απέχει 97 χλμ. από τα Τρίκαλα και μόλις 23 χλμ. από το Μέτσοβο ενώ βρίσκεται πολύ κοντά στο όρος Λάκμος, από τα ψηλότερα της Ελλάδας (στην περιοχή το βουνό είναι γνωστό ως Περιστέρι). Αίσθηση προκαλεί στον επισκέπτη το άγριο τοπίο με τα έλατα και η πλούσια βλάστηση. Όσοι δεν είχαν την ευκαιρία να ξαναβρεθούνε στο συγκεκριμένο μέρος, προετοιμαστήκαν επαρκώς για το τι θα επακολουθήσει αλλά και για το τι θα δουν τα μάτια τους.

Πράγματι, αυτό έγινε αντιληπτό από τα πρώτα κιόλας μέτρα έξω από το χωριό, όπου κυριαρχούσαν τα καταπράσινα λιβάδια, ντυμένα με τα πέπλα των ανοιξιάτικων ανθών που μετά τη πρωινή υγρασία απελευθερώνουν πλουσιοπάροχα τα αρώματά τους. Δίπλα μας ο Ασπροπόταμος, ορμητικός με τα κρυστάλλινα νερά του μας κρατά συντροφιά με την παρουσία του και την μουσική του. Η μουσική των νερών του ρέματος σε συνδυασμό με το κελάηδημα των πουλιών δημιουργούσαν μια ενεργειακή ευφορία που όμοιά της δεν πρέπει να υπάρχει.

Όσο προχωρούσαμε η ομορφιά του τοπίου γινόταν ολοένα και πιο άγρια καθώς τα καταπράσινα λιβάδια εναλλάσσονταν με το ελατόδασος το οποίο έπαιρνε σιγά σιγά κυρίαρχη θέση γύρω μας. Δύο φορές χωθήκαμε μέσα σ’ αυτό για να περπατήσουμε  λίγο στα σκιερά μονοπάτια του, κόβοντας παράλληλα λίγο από τον μακρύ χωματόδρομο.

Εγκαταλείποντας το ελατόδασος, μετά από κάποια μέτρα φτάσαμε σ’ ένα καταπράσινο οροπέδιο το οποίο μας μάγεψε με τις ανοιξιάτικες μυρωδιές του και την θέα των κορυφών μπροστά μας. Κάναμε ολιγόλεπτη στάση εκεί ρεμβάζοντας το τοπίο παίρνοντας παράλληλα ανάσες για τη συνέχεια. Επόμενος στόχος πια ήταν να φτάσουμε στην Βερλίγκα!!

Ξεκινώντας από το οροπέδιο πήραμε νοτιοδυτική κατεύθυνση ακολουθώντας  το ρέμα. Οδηγηθήκαμε στους μικρούς καταρράκτες όπου δώσαμε μία πάνω σ’ έναν όγκο με κακοτράχαλο έδαφος για να καταφέρουμε να φτάσουμε σε μία απότομη καταπράσινη πλαγιά και από εκεί στην Βερλίγκα! Με την παρουσία μας στην Βερλίγκα σταθήκαμε λίγο άτυχοι καθώς δεν ήταν ευδιάκριτη όντας ακόμα με πολλά νερά σχηματίζοντας μια λίμνη. Oι χιονούρες σε όλες τις πλαγιές είχαν κεντρικό ρόλο δημιουργώντας μία όμορφη ζωγραφιά. Οι χιονούρες αυτές θα αποδώσουν πολλά νερά ακόμη, καθυστερώντας  επιδέξια την εμφάνιση αυτού του γεωλογικού φαινομένου από το ορειβατικό κοινό, που κρατά από την εποχή των παγετώνων.

Στη Βερλίγκα μετά από ολιγόλεπτη στάση διαχωριστήκαμε, θέλοντας άλλοι να πάνε στον Μέγα Τράπο και άλλοι στη Τσουκαρέλα. Η απόσταση που χωρίζει τις δύο κορυφές είναι  μικρή.

Η κατάβασή μας ξεκίνησε την ώρα που ο καιρός κινούνταν απειλητικά από την δύση και προς εμάς δίχως όμως να μας δημιουργήσει προβλήματα και έγινε από τον ίδιο δρόμο απολαμβάνοντας εις διπλούν την διαδρομή.

Θα πρέπει επίσης να αναφέρω πως ο καιρός παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις ήταν ιδανικός σύμμαχος μας καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας με κατάλληλες νότες ήπιου αέρα, νέφωσης και ηλιοφάνειας δημιουργώντας τέλειες συνθήκες. Η πορεία μας διήρκησε περίπου 8 ώρες.

Ο δρόμος της επιστροφής μας βρήκε εφοδιασμένους με πανέμορφες εικόνες και συναισθήματα και τρομερή αίσθηση πληρότητας δίνοντάς μας άλλον αέρα στην εκκίνηση της νέας εβδομάδας…..

Καλή εβδομάδα λοιπόν σε όλους!

Have your say