< <

Στην στέγη της Ελλάδας

Ανάβαση στην κορυφή Μύτικας του Ολύμπου πραγματοποίησαν εννέα σκληροί αλπινιστές του ΠΟΑ (Πεζοπορικός Όμιλος Αθηνών) στις 28 και 29 Απριλίου υπό χειμερινές συνθήκες. Στην ομάδα συμμετείχε και ο γράφων, μέλος του Συλλόγου Πεζοπορίας Ορειβασίας Τρικάλων (Σ.Π.ΟΡ.Τ.)

Η ομάδα είχε αρχηγό τον γνωστό στους ορειβατικούς κύκλους αρχηγό αποστολών Ιωάννη Θεοχαρόπουλο και συγκεντρώθηκε την 28η Απριλίου στις οκτώ και μισή το πρωί σε σταυροδρόμι πριν τα Πριόνια σε υψόμετρο 970 μέτρων. Η ημέρα ήταν βροχερή και ο αέρας δυνατός στον Όλυμπο. Η αποστολή ήταν καθαρά χειμερινή για τα δεδομένα του Ολύμπου διότι το χιόνι εκεί αρχίζει από τα 1500 μέτρα και οι δύσκολες καιρικές συνθήκες εντάσσουν την ανάβαση στις χειμερινές. Καθ όλη την ανάβαση της ημέρας δεχόμασταν ντους (απότομες βροχές ισχυρής έντασης) και από τα 2000 μ. και μετά απότομες χιονοπτώσεις σπειρωτού χιονιού.

Ο στόχος της πρώτης ημέρας ήταν να φθάσουμε στο καταφύγιο «Γιόσος Αποστολίδης», στο Οροπέδιο των Μουσών σε υψόμετρο 2700 μ. όπου όλοι οι ορειβάτες σταματούν για διανυκτέρευση πριν την κορυφή. Ιδιαίτερα επικίνδυνο είναι αυτήν την εποχή το «Πέρασμα του Γιόσου», παγωμένος βράχος 8 μέτρων, που απαιτεί χρήση σχοινιών και υλικών ασφάλισης. Η ομάδα έφτασε στο καταφύγιο μετά από οκτώμισι ώρες πορείας σε χιονισμένο πεδίο, υπό αέρα 8 μποφώρ, υπό βροχοπτώσεις και χιονοπτώσεις, πράγμα που καθιστά αυτήν την ανάβαση την πιο σκληρή που έγινε εφέτος στην Ελλάδα. Οι υπεύθυνοι του καταφυγίου σχεδόν δεν πίστευαν στα μάτια τους ότι καλύψαμε αυτήν την υψομετρική διαφορά (1730μ) σ’ αυτές τις ώρες.

Μετά από 10 ώρες ύπνου, ακολούθησε ξύπνημα στις 6 και ετοιμασία για την κορυφή (2918μ).Η ετοιμασία του αλπινιστή περιλαμβάνει εκτός από το κατάλληλο ντύσιμο και τις κατάλληλες μπότες, ορειβατική ζώνη, στην οποία προσδένει το σχοινί ασφαλείας, ορειβατικές αξίνες, κράνος και καρφιά στις μπότες (κραμπόν) για να μην γλιστρά στο παγωμένο πεδίο. Ευτυχώς το παγωμένο πεδίο απέτρεψε τον κίνδυνο χιονοστιβάδων και έτσι εύκολα περάσαμε τα Ζωνάρια του Στεφανιού (το τεράστιο ημικύκλιο βράχου επί του οποίου δεσπόζει η κορυφή) και φτάσαμε ασφαλισμένοι στην βάση του λουκιού προς την κορυφή.

Η ασφαλής κίνηση σε παγωμένο χιόνι γίνεται με χρήση αλουμινογωνιών (στελέχη αλουμινίου που μπήγονται στο χιόνι και επί των οποίων προσαρμόζονται τα σχοινιά ασφαλείας στα οποία είναι δεμένη όλη η ομάδα). Το δυσκολότερο τμήμα της αποστολής είναι η ανάβαση στο «Λούκι του Μύτικα», απότομη πλαγιά 70 μοιρών, ύψους 200 μ. το οποίο καταλήγει στα 2918μ. Μετά από προσπάθεια συνολικά 3 ωρών, πάντα ασφαλισμένοι και δεμένοι, όλοι οι σύντροφοι δώσαμε τα χέρια στην κορυφή της Ελλάδος.

Κατόπιν άρχισε το μαρτύριο της κατάβασης. Ο αρχηγός μας προτίμησε να μας κατεβάσει από το «Ανάθεμα», μια απότομη πλαγιά που κόβει αρκετό δρόμο προς την βάση, πλην όμως είναι κατάλληλο μόνο για τα αγριοκάτσικα του Ολύμπου. Στην πραγματικότητα το «Ανάθεμα» είναι ο έσχατος δρόμος διαφυγής από τον Ολυμπο, όταν οι συνθήκες επιβάλλουν άμεση εγκατάλειψη του βουνού.

Ευτυχώς δεν είχαμε τραυματισμούς και όλα πήγαν καλά, χρειάστηκε όμως να χρησιμοποιήσουμε όλη την εμπειρία και την ικανότητά μας. Ο αλπινισμός ξεφεύγει από την απλή ορειβασία. Απαιτεί καλή γνώση υλικών και τεχνικών, αντοχή και θάρρος. Πάνω από όλα όμως απαιτεί σεβασμό στα στοιχεία της  Φύσεως και στους συντρόφους. Είναι κρίμα που είναι τόσο λίγοι οι αλπινιστές σε μία ορεινή χώρα, όπως η Ελλάδα. Ίσως συνηθίσαμε στις εύκολες λύσεις. Είμαι σίγουρος ότι θα είχαμε λιγότερα προβλήματα ως χώρα αν είχαμε άλλη κουλτούρα, πιο κοντά στην φύση. Ο Όλυμπος όμως θα είναι πάντα εκεί, αιώνιο ελληνικό σύμβολο.

Ιωάννης Ξηρός

mytikas mytikas2

Have your say