< <

Στα μονοπάτια του Ζαγορίου

Τα περισσότερα μονοπάτια του Ζαγορίου είναι παλιές στράτες που ακολουθούν τις υδάτινες ροές, αφού αυτός ήταν ο ευκολότερος τρόπος επικοινωνίας των χωριών της περιοχής. Γύρω από το φαράγγι του Βίκου τα περισσότερα από αυτά, έτσι όπως διατάσσονται χωριά και οικισμοί. Υπάρχει και το Βικάκι που τέμνει το κεντρικό Ζαγόρι, παράλληλο περίπου με αυτό του Βίκου.

Γνωστότερο από όλα, το μονοπάτι που διασχίζει το φαράγγι του Βίκου, ξεκινώντας από τη Βίτσα και καταλήγοντας μετά από 8 περίπου ώρες στο Μικρό Πάπιγκο. Περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα όλων των πεζοπόρων, Ελλήνων και ξένων και δίκαια, αφού συνδυάζει το φυσικό και το περιβαλλοντικό ενδιαφέρον με τα ξεχωριστά μνημεία της λαϊκής αρχιτεκτονικής (γεφύρια, εκκλησίες, μοναστήρια, οικισμοί, βρύσες, προσκυνητάρια). Εκτός από αυτό, υπάρχουν και άλλα, λιγότερο ή περισσότερο γνωστά, όπως το μονοπάτι  που ενώνει το Τσεπέλοβο με το Βραδέτο, αιτία της πρόσφατης επίσκεψής μας.

Το Τσεπέλοβο είναι το μεγαλύτερο χωριό σε πληθυσμό της περιοχής του Ζαγορίου και έδρα του Δήμου Τύμφης. Υπήρξε το διοικητικό κέντρο του Ζαγορίου από τον 18ο αιώνα και ήκμασε εμπορικά κατά τα οθωμανικά χρόνια ιδιαίτερα λόγω του εμπορίου ξυλείας. Το 1700 λειτούργησε το πρώτο σχολείο του χωριού. Εδώ κατέφυγαν πριν την πτώση του Αλή Πασά και το ξέσπασμα της Επανάστασης (1820) ο Γιαννιώτης ποιητής Ιωάννης Βηλαράς και ο δάσκαλος του Γένους Αθανάσιος Ψαλίδας και συγκρότησαν κεντρική επαναστατική οργάνωση που ανέλαβε την καθοδήγηση του Αγώνα κατά την πρώτη του φάση. Ο Α. Ψαλίδας, μάλιστα δίδαξε για μικρό χρονικό διάστημα στο σχολείο του χωριού.

Ξεκινώντας από την κεντρική πλατεία του χωριού, ακολουθούμε το σημαδεμένο μονοπάτι που ανηφορίζει στην σχεδόν γυμνή από βλάστηση πλαγιά. Μεγάλη η κλίση, αλλά πανέμορφη η θέα προς το χωριό, το Βικάκι και τις νοτιότερες ψηλές κορφές της Τύμφης. Μια ώρα περίπου χρειαστήκαμε μέχρι το οροπέδιο, δεξιά του δρόμου που ενώνει το Καπέσοβο με το Βραδέτο. Στη συνέχεια συνεχίζουμε ομαλά με βόρεια κατεύθυνση μέχρι τη διακλάδωση του μονοπατιού με αυτό που έρχεται από την Αστράκα. Από εδώ και πέρα βαδίζουμε παράλληλα με τον δρόμο, μέχρι το σημείο που βλέπουμε το φαράγγι του Βίκου για να φτάσουμε στο χείλος του μετά από συνολική πορεία τριών περίπου ωρών.

Βρισκόμαστε στη θέση Μπελόη, μια φωλιά πάνω από το βαθύτερο φαράγγι του κόσμου. Η ονομασία ίσως προήλθε από σλάβικη λέξη που σημαίνει καλή θέα ή μπαλκόνι και την επισκέπτονται κάθε χρόνο χιλιάδες τουρίστες από όλο τον κόσμο γιατί στα πόδια σου ολόκληρος ο Βίκος περιμένει να ακούσει τη φωνή σου.

Από εδώ κινούμαστε νότια για να φτάσουμε στο Βραδέτο, μετά από 30’. Είναι το ψηλότερο (υψ. 1.340 μέτρα),  και ένα από τα παλιότερα χωριά του Ζαγορίου, καθώς μαρτυρίες για την ύπαρξή του ξεκινούν από το 1616. Βρίσκεται πάνω σε ένα βράχο που έχει από τις τρεις πλευρές του το φαράγγι του Βίκου και πίσω του την πλαγιά της οροσειράς της Τύμφης. Στο ψηλότερο σημείο του χωριού είναι η πλατεία με τη μεγάλη πέτρινη εκκλησία της Γέννησης της Παναγίας (1799).

Η συνέχεια της πορείας μας περνά από τη Σκάλα του Βραδέτου. Το ονομαστό καλντερίμι στην βόρεια πλευρά της Μεζαριάς που χωρίζει το Βραδέτο από το Καπέσοβο κτίσθηκε τον 19ο αιώνα. Μια πέτρινη κατασκευή που ξακουστοί μαστόροι έχτισαν και συνέδεσαν τα δύο χωριά. Αποτελούσε την είσοδο και την έξοδο από το Βραδέτο μιας και ο σημερινός δρόμος ανοίχθηκε ΤΟ 1973. Περίπου 1200 σκαλοπάτια και 40 καγκέλια (στροφές) καλύπτουν τα σχεδόν 1600 μέτρα που υπολογίζεται ότι είναι το μήκος της. Τώρα πια αποτελεί ένα από τα πιο ωραία μονοπάτια της Ηπείρου και φυσικά είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά και πολυσύχναστα πεζοπορικά περάσματα.

Περίπου μια ώρα και δεκάδες φωτογραφίες αργότερα φτάνουμε στο Καπέσοβο. Το χωριό βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το φαράγγι του Βίκου, έχοντας ορισμένα σημεία με πανοραμική θέα προς αυτό. Τον 17ο και 18ο αιώνα πολλοί Καπεσοβίτες διακρίθηκαν ως αγιογράφοι (μπογάδες στην τοπική διάλεκτο) και ξυλογλύπτες. Πολλές από τις εκκλησίες του Ζαγορίου και γενικότερα της Ηπείρου διακοσμήθηκαν από έργα ντόπιων τεχνιτών. Από το χωριό κατάγονται και οι ευεργέτες Κωνσταντίνος και Παύλος Πασχάλης, οι οποίοι ίδρυσαν το 1861 με δικές τους δαπάνες την Πασχάλειο σχολή που φιλοξενεί σήμερα ένα από τα τρία πρωτότυπα έντυπα της Χάρτας του Ρήγα Φεραίου.

Βέβαια μια επίσκεψη στο Ζαγόρι είναι πάντα ένα ταξίδι ζωής, μια ρωγμή στην αμετάκλητη πορεία του χρόνου, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

%cf%83%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%b1-%ce%b2%cf%81%ce%b1%ce%b4%ce%ad%cf%84%ce%bf%cf%85-9 %cf%84%cf%83%ce%b5%cf%80%ce%ad%ce%bb%ce%bf%ce%b2%ce%bf-%ce%bc%cf%80%ce%b5%ce%bb%cf%8c%ce%b9-3 %cf%84%cf%83%ce%b5%cf%80%ce%ad%ce%bb%ce%bf%ce%b2%ce%bf-%ce%bc%cf%80%ce%b5%ce%bb%cf%8c%ce%b9-5 %cf%84%cf%83%ce%b5%cf%80%ce%ad%ce%bb%ce%bf%ce%b2%ce%bf-%ce%bc%cf%80%ce%b5%ce%bb%cf%8c%ce%b9-6 %cf%84%cf%83%ce%b5%cf%80%ce%ad%ce%bb%ce%bf%ce%b2%ce%bf-%ce%bc%cf%80%ce%b5%ce%bb%cf%8c%ce%b9-10

Have your say