< <

Στα δάση του κάτω Ολύμπου

Όταν καούμε τη λέξη Όλυμπος, το μυαλό μας πηγαίνει στις πανύψηλες κορφές του πρώτου βουνού της χώρας μας. Νοτιότερα από αυτές και ξεκινώντας από τα Τέμπη, απλώνεται μια σειρά χαμηλότερων κορφών, πυκνά δασωμένων στα ανώτερα τμήματά τους. Ανάμεσά τους μικρά οροπέδια επιτρέπουν την καλλιέργεια και την κτηνοτροφία. Διάσπαρτα αγροτικά χωριά όπως η Καλλιπεύκη, η Καρυά, η Συκαμινιά, η Κρυόβρυση, κεφαλοχώρια σαν τη Ραψάνη αλλά και πανέμορφοι παραδοσιακοί οικισμοί όπως ο Παλιός Παντελεήμωνας, η Άνω Σκοτίνα, οι Παλιοί Πόροι. Άλλα βλέπουν τις ψηλές κορφές του Ολύμπου, άλλα το ανοικτό πέλαγος και άλλα έχουν το προνόμιο να βλέπουν βουνό και θάλασσα. Κάποια είναι ακόμα ζωντανές ανθρώπινες κυψέλες, άλλα έγιναν πολυτελής τόπος διακοπών, κάποια ερήμωσαν και έγινα οικόπεδα προς πώληση. Αλλάζουν οι καιροί, οι άνθρωποι φεύγουν από το βουνό επιζητώντας τις ευκολίες της πόλης, άλλοι πάλι να ξεφύγουν θέλουν από της πόλης το βραχνά με μια Κυριακάτικη απόδραση στο βουνό. Σημεία των καιρών.

Την γνωριμία με τον Κάτω Όλυμπο θέλαμε να κάνουμε την προηγούμενη Κυριακή, διαλέγοντας μια εύκολη πορεία προς την ψηλότερη κορφή του, τη Μεταμόρφωση. Πριν από τα Τέμπη στρίβουμε στη διασταύρωση προς Γόννους και συνεχίζουμε για Καλλιπεύκη, μέσα από τη ρεματιά του χειμάρρου Δυο Δέντρα. Είναι ο ίδιος δρόμος που ακολούθησε ένα μέρος της στρατιάς του Ξέρξη το 480 π.Χ. όταν εκστράτευσε κατά της Ελλάδας, αλλά και οι Ρωμαϊκές λεγεώνες του Μάρκιου Φιλίππου το 169 π.Χ. Φτάνοντας στο υψόμετρο των 1050 μέτρων οι ανηφόρες τελειώνουν και μπροστά μας απλώνεται ένα οροπέδιο με καλλιεργημένα χωράφια. Μέχρι το 1911 σκεπάζονταν από τα νερά της λίμνης Νοζερός, (η αρχαία Ασκυρίς) που αποξηράνθηκε για να δοθεί προς καλλιέργεια στου κατοίκους της Καλλιπεύκης. Σήμερα, το χωριό έχει 500 κατοίκους που φυτεύουν κυρίως πατάτα και κριθάρι, ενώ εκτρέφουν πρόβατα και αγελάδες. Από εδώ περνά το εθνικό μονοπάτι Ο2 που συνεχίζει στον Κίσσαβο για να καταλήξει στο Πήλιο.

Στο μεγάλο πλάτωμα έξω από το χωριό, στη διασταύρωση Καρυάς – Παλιού Παντελεήμωνα φτιάχτηκε ένας πολύ όμορφος χώρος κατασκήνωσης, υπόδειγμα για τα δικά μας δάση (εκτός και αν διαφωνούν οι ξενοδόχοι και οι τοπικές κοινότητες). Από εδώ λοιπόν ξεκινάμε ακολουθώντας το δασικό δρόμο και συνεχίζοντας στο σημαδεμένο μονοπάτι που διασχίζει ένα όμορφο δάσος με πεύκα στην αρχή, έλατα και οξιές στη συνέχεια. Είναι μαγεία το βάδισμα πάνω στα πεσμένα φύλλα της οξυάς που σωρεύονται στο μονοπάτι. Και η ομίχλη, που χαρακτηρίζει αυτή τη εποχή το δάσος, δίνει μορφή φασματική στα δέντρα και στους ανθρώπους. Κατά τόπους ξεφυτρώνουν αρκουδοπούρναρα ( Smilax aspera ) κατάφορτα με τους μικρούς κόκκινους καρπούς τους, θυμίζοντας μας ότι τα Χριστούγεννα πλησιάζουν.

Μετά από εύκολη πορεία δυο ωρών περίπου, φτάνουμε στην κορυφή που κρυμμένη καθώς είναι μέσα στα δέντρα, δεν προσφέρει θέα. Σύντομη ξεκούραση και κατέβασμα από την ίδια διαδρομή. Η επιστροφή γίνεται από το δρόμο της Ελασσόνας, ώστε να γνωρίσουμε όσο το δυνατό μεγαλύτερο κομμάτι του Κάτω Ολύμπου. Περιλαμβάνει μια μικρή στάση στη Καρυά για φαγητό και για να αγοράσουμε κρέας, το καλύτερο μοσχάρι της Ελλάδας, σύμφωνα με πολλούς.

Have your say