< <

Πορεία στην Γκαμήλα

Έχοντας αφήσει πίσω μας το Μικρό Πάπιγκο, βαδίζουμε στο μονοπάτι που οδηγεί στο ορειβατικό καταφύγιο της Αστράκας. Το πλέον πολυσύχναστο μονοπάτι της χώρας μας, μαζί με αυτό που συνδέει τα Πριόνια με το καταφύγιο Α’ στον Όλυμπο. Πλήθος αναβατών κάθε ηλικίας και εθνικότητας ανεβοκατεβαίνουν ολημερίς τα 1000 μέτρα της υψομετρικής διαφοράς.

Το ορεινό σύμπλεγμα Αστράκας – Γκαμήλας με τη χιλιάκριβη Δρακόλιμνη, το φαράγγι του Βίκου και η ιδιαίτερη ομορφιά των Ζαγοροχωρίων είναι ένας μαγνήτης για κάθε ορειβάτη και ταξιδευτή. Από πολλές απόψεις, πρόκειται για την ομορφότερη γωνιά της Ελλάδας. Το παρήγορο είναι ότι η τουριστική της ανάπτυξη είναι σχετικά ήπια, με σεβασμό στο περιβάλλον και την ιστορία του τόπου.

Έχοντας πολλές φορές επισκεφτεί την ευρύτερη περιοχή, αυτό το Σαββατοκύριακο του Αυγούστου βάλαμε στόχο την ψηλότερη κορυφή της Γκαμήλας (2497 μ.) και αυτή της Αστράκας (2436 μ.) Με βάση μας το ανακαινισμένο καταφύγιο της Αστράκας που μπορεί πλέον να προσφέρει αξιοπρεπή φιλοξενία σ’ ένα όμορφο και ζεστό περιβάλλον.

Κάθιδροι και κουρασμένοι φτάνουμε στο προαύλιό του το μεσημέρι του Σαββάτου. Ένα μπαλκόνι προς όλες τις κορφές είναι ουσιαστικά το καταφύγιο, χτισμένο στο φρύδι του βουνού, μεταξύ Λάπατου και Αστράκας. Στο έλεος ανέμων και καταιγίδων, συχνά χαμένο σε ομίχλες που σκεπάζουν τις κορφές. Όπως και τώρα, που πυκνά μαύρα σύννεφα ζώνουν την Αστράκα. Μακριά στο βάθος η Γκαμήλα απογειώνεται για ένα ταξίδι στα άστρα. Και η μυθική Δρακόλιμνη, αόρατη από εδώ, ανάμεσα σε Πλόσκο και Ροϊδόβολη, ένα βήμα πριν το βάραθρο του Αώου. Διακρίνεται το μονοπάτι που σημάδεψαν τα βήματα χιλιάδων ανθρώπων, ανυπόμονων να δουν αυτό που άλλοι τους αφηγήθηκαν σαν παραμύθι μαγευτικό. Αυτό θα ακολουθήσουμε σήμερα και εμείς, αφήνοντας για αύριο τις κορυφές.
Όποια πορεία και να κάνεις από το καταφύγιο, απαιτεί κατέβασμα 150 μέτρων μέχρι τη λάκα Τσουμάνη και στη συνέχεια ανέβασμα. Η λάκα που συγκεντρώνει τα νερά της Αστράκας και τα οδηγεί στη χαράδρα του Αώου είναι ξερή τούτη την εποχή. Το άνυδρο φετινό καλοκαίρι έδωσε στις λάσπες της το χρώμα της σκουριάς. Έντονες, κορεσμένες αποχρώσεις, εξωπραγματικές, τονίζονται από τις ηλιαχτίδες που δραπετεύουν από τα μαύρα σύννεφα. Κουδούνια προβάτων ακούγονται κάτω μακριά και σκυλιών γαβγίσματα. Ένα μικρό κοπάδι αλόγων ανησυχεί στο πέρασμά μας.

Τώρα ανεβαίνουμε κοιτώντας τις καρλίνες. Άλλες κλειστές (προμήνυμα βροχής) και άλλες ανοικτές (καλοκαιρία). Σαν χρησμός της Πυθίας. Κι όλο ζυγώνουν μαύρα σύννεφα απειλητικά, για να διαλυθούν σε λίγο. Μιας ώρας πορεία είναι τούτη η διαδρομή που φτάνει στο υψόμετρο των 2000 μέτρων. Και μόνο στο τέλος βλέπεις τα νερά της λίμνης, σαν από θαύμα να παρουσιάζονται μπροστά σου. Παρακάμπτοντας τα περί της παγετωνικής προέλευσής της, θα σας μαρτυρήσουμε ότι δημιουργήθηκε από τη μάχη δυο δράκων που ζούσαν στην Γκαμήλα και στον αντικρινό Σμόλικα. Έτσι όπως πετούσαν βράχια πολεμώντας, δημιουργήθηκαν δυο λίμνες. Μια εδώ και μια στο Σμόλικα. Δράκοι ζούνε στα σκοτεινά, άπατα νερά της. Ρωτήστε και όσους κατασκηνώνουνε στις όχθες τους ψάχνοντας το αντίδοτο στη σκληρή, ορθολογιστική εποχή μας.

Επιστρέφουμε στο καταφύγιο σχεδιάζοντας την πορεία της επόμενης μέρας. Σχέδια που ανατρέπει ο ψυχρός συννεφιασμένος καιρός της Κυριακής. Ας αφήσουμε λοιπόν για κάποια άλλη φορά την Αστράκα και ας επιχειρήσουμε να φτάσουμε στην Γκαμήλα που είναι προς τα παρόν καθαρή.

Κατεβαίνουμε στη λάκα Τσουμάνη ξανά και στη συνέχεια ανεβαίνουμε μέσα σε πέτρες και στουρνάρια. Κάτω από την ορθοπλαγιά της Αστράκας είμαστε πια στα 2000 μέτρα. Ένα απέραντο οροπέδιο απλώνεται μεταξύ Αστράκας και Γκαμήλας από την οποία μόλις ξεπρόβαλλε ο ήλιος. Πλήθος τα μονοπάτια. Από εδώ μπορείς να κάνεις ότι τραβάει η ψυχή σου. Να ανεβείς στις κορυφές, να κατέβεις στο Βρυσοχώρι, στο Τσεπέλοβο ή στο Βραδέτο. Αυτός είναι ο παράδεισος του ορειβάτη, το πιο όμορφο βουνό της χώρας.

Στρίβοντας αριστερά, στις υπώρειες του Πλόσκου, τραβάμε γραμμή για την Γκαμήλα. Παρακάμπτουμε τεράστια βράχια που κατρακύλησαν εδώ σε παλαιότερες, ταραγμένες τεκτονικά περιοχές. Θαρρείς πώς ένα ολόκληρο βουνό ισοπεδώθηκε, γεμίζοντας τον τόπο με τα συντρίμμια του. Πατάμε πάνω σε μυτερές, έντονα διαβρωμένες από τον πάγο πλάκες ασβεστόλιθου.

Φτάνουμε κάτω από τα μυτίκια του Πλόσκου. Μια μικρογραφία των ψηλότερων κορυφών του Ολύμπου. Λίγο πιο πάνω ένα αγριόγιδο τρέχει με χίλια στους κατηφορικούς χαλιάδες για να χαθεί στα γκρέμουρα του Αώου, πίσω από τα σύννεφα που μας έζωσαν από παντού. Κρύος αέρας παγώνει τα χέρια και τα πρόσωπά μας. Βαδίζουμε βλέποντας μόνο τα σημάδια. Με την ελπίδα ότι θα ανοίξει και η προσπάθειά μας θα ανταμειφθεί. Ναι, κάποιο φως κάνει την ομίχλη διάφανη, λίγο γαλάζιο ξεχωρίζει, να το σημάδι της ψηλότερης κορφής. Μάρτυρες ενός ανυπέρβλητου θεάματος, άφωνοι παρακολουθούμε τα σύννεφα να σηκώνονται από τα βάθη της χαράδρας και να περνούν σαν τρένα πάνω από τα κεφάλια μας.

Δευτερόλεπτα γαλήνης φτάνουν για να ρίξουμε κλεφτές ματιές στην Κόνιτσα και τον κάμπο της. Πίσω μας οι υπόλοιπες κορφές της Γκαμήλας, τεράστιες ορθοπλαγιές εκατοντάδων μέτρων, παράλληλες και όμοιες, ισοϋψείς σχεδόν με τη δικιά μας. Μπροστά μας, πεντακόσια μέτρα κάτω από τα πόδια μας η Δρακόλιμνη, μια μικρή, σκοτεινόχρωμη κηλίδα. Αυτή που χθες καθρεφτιζόμασταν στα νερά της. Στιγμές μαγευτικές που θα ήθελες να κρατήσουνε για πάντα.

Have your say