< <

Ο φοβερός Κρυάκουρας

Ημέρα επαναληπτικών εκλογών η περασμένη Κυριακή, 17 Ιουνίου 2012…Νωρίς το πρωί καλημερίσαμε τις κάλπες, κάναμε σεφτέ και από κει (λίγο καθυστερημένα απ ΄ την συνηθισμένη συνάντηση) φύγαμε να βρούμε την Νεράιδα στα 1.060 μέτρα των Τζουμέρκων…Το ορμητήριό μας.

Τα ψηλά αυτοκίνητα μας βοήθησαν να προωθηθούμε πάνω από τον οικισμό, σε έναν δύσβατο χωματόδρομο, μέχρι το πρώτο διάσελο όπου μας υποδέχτηκε με γαβγίσματα ένας λευκός και μαυροκέφαλος ποιμενικός, που συνόδευε τα πρόβατα προς τα πάνω βοσκοτόπια.

Πάνω μας υψώνεται σαν σκιάχτρο ένας τεράστιος λιθώνας που δικαιολογεί το άχαρο όνομά του, ο γκρι Κρυάκουρας και δεξιά μας η καταπράσινη Παχτουρνιάσκα, ιδανικός βοσκότοπος… Μικρά κοπάδια ζώων σκόρπια στις ραχούλες της… Λίγο πιο πέρα η κορυφή της, η Φούρκα.

Γυμνός, εντελώς απόκρημνος, απροσπέλαστος, στην πρώτη ματιά μοιάζει με φυσικό τείχος .

Η νότια πλευρά του είναι εντελώς κάθετη… Η κορυφογραμμή σχηματίζει μια υποψία πετάλου όπου “χύνεται” ένα λούκι (ένας χαλιάς) και στο πάνω μέρος υπάρχει ένας μυστήριος βράχος που μοιάζει περισσότερο με δόντι παρά με πέτρα… Το στόμα του φαφούτη Κρυάκουρα με το μοναδικό αλλά απειλητικό δόντι να χάσκει στον γαλάζιο ορίζοντα.

Ανεβαίνουμε συνεχώς μέχρι να φτάσουμε στη ρίζα του πέτρινου όγκου… Πατάμε πάνω σε μεγάλα λιθάρια. Βγαίνουμε στην πρώτη ράχη και μπροστά μας απλώνεται η οροσειρά της Κακαρδίτσας, στο τέλος η κορυφή της, στα 2.429 μέτρα, η ψηλότερη του Νομού Τρικάλων. Αριστερά και πίσω της η Στρογγούλα και στην άλλη άκρη το Καταφίδι.

Ένα υποτυπώδες μονοπάτι , ένας ντορός ζώων, μας οδηγεί όλο και πιο ψηλά.

Φτάνουμε στο σημείο όπου πρέπει να χρησιμοποιήσουμε και τα χέρια μας για να τραβήξουμε το κορμί μας στην κάθετη πλευρά.

Δύσκολα, επίπονα αλλά ψηλότερα…Καταϊδρωμένοι από την ανηφορική πορεία αλλά και από το κάμα της ημέρας, φτάνουμε επιτέλους στην ράχη του και πορευόμαστε προς την Βορειοανατολική κορυφή στα 2.147 μέτρα…Και τι δεν βλέπουμε από αυτό το σημείο…Σαν να ήμαστε “ιπτάμενοι” πάνω από τα Τζουμέρκα…Κάτω, αριστερά βουίζουν οι καταρράκτες των Θεοδώριανων, ψηλότερα η ξακουστή Κωστηλάτα…

Στο τέλος της οροσειράς η Στρουγγούλα και από κάτω τα Πράμαντα… Ένα κόσμημα λαϊκής αρχιτεκτονικής κρέμεται στην πλαγιά του βουνού δεξιά, το πανέμορφο Συρράκο… Δεξιότερα και στη συνέχεια της Κακαρδίτσας, η Κουρούνα και στο κάτω μέρος αχνοφαίνεται το Γαρδίκι Ασπροποτάμου.

Οι φωτογραφικές μηχανές παίρνουν φωτιά…

Μια μικρή ανάπαυλα και ξεκινάμε για την απέναντι κορυφή… Εδώ το πράσινο είναι περισσότερο και επί πλέον έχει τρυφερά τσουκνιδάκια και νάνες. Γεμίζουμε σακούλες.

Αποφασίζουμε να κατεβούμε από το λούκι με το δόντι του Κρυάκουρα.

Ο χαλιάς μεγάλος, μακρύς και επικίνδυνος. Πέφτουμε πάνω σε μια βαθιά χιονότρυπα… Κατηφορίζουμε με τεταμένη προσοχή. Το πρώτο λάθος ίσως να αποβεί και τελευταίο, γιατί τα βράχια από πάνω μας κρέμονται απειλητικά. Στον ορίζοντα φτερουγίζουν  τσιρίζοντας Πετροχελίδονα…

Φτάνουμε στο τελευταίο διάσελο και η παρουσία μας “χαλάει” την ησυχία ενός κοπαδιού μοσχαριών .

Είναι πλέον απόγευμα και σε λίγη ώρα δροσιζόμαστε στην πλατεία της Νεράιδας. Το σχολείο είναι εκλογικό κέντρο, μας ξαναθυμίζει το πρωινό ξεκίνημα .

Από τα ραδιόφωνα των αυτοκινήτων, ακούμε τα Exit Polls των εκλογών.

Μία από τα ίδια.

kriakuras9 kriakuras11 kriakuras16 kriakuras18 kriakuras34 kryakoyrassat

Have your say