< <

Μπούρινος – Κοιλάδα Μεσιανού Νερού

Ο Βούρινος και το Σινιάτσικο (Άσκιο), δυο βουνά που κυκλώνουν την όμορφη Σιάτιστα, με πρώτη ματιά δεν προκαλούν το ενδιαφέρον. Άνυδροι πέτρινοι όγκοι που προσμένουν τα χιόνια του χειμώνα για να κρύψουν τη γύμνια τους. Για όσους όμως γνωρίζουν, είναι δυο βουνά με ορειβατικό ενδιαφέρον, αλλά κυρίως με σπουδαία οικολογική σημασία. Εδώ φυτρώνουν σπάνια ενδημικά είδη, γεγονός που οφείλεται στη σύσταση του υπεδάφους και στο μικροκλίμα της περιοχής.

Πέρυσι τέτοια εποχή αφού απολαύσαμε έναν ανοιξιάτικο παράδεισο στις πλαγιές του Σινιάτσικου, βάλαμε σαν στόχο τον δίδυμο αδελφό του που ονομάζεται Βούρινος ή Μπούρινος κατά τους ντόπιους. Χαμηλότερος αυτός, αφού η ψηλότερη κορφή του, ο Ντρισινίκος φτάνει τα 1866 μέτρα απέναντι στα 2111 μέτρα του Άσκιου. Και εδώ η δυτική πλευρά είναι κατάφυτη, σε αντίθεση με την απογυμνωμένη δυτική. Μακεδονίτικο έλατο, Πουρνάρι, Θαμνόκεδρος, Κρανιά, Οστρυά, Σφενδάμι, ενώ ψηλότερα φυτρώνουν Μαυρόπευκα και Ρόμπολα.

Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η κοιλάδα του Μεσιανού νερού που πήρε το όνομά της από την ομώνυμη πηγή. Φτάνουμε σ’ αυτήν από ένα καλοφτιαγμένο μονοπάτι που ξεκινά από το καταφύγιο του Ορειβατικού Συλλόγου Σιάτιστας. Διασχίζοντας δάσος με έλατα συναντάμε τα πρώτα δείγματα λουλουδιών. Σύντομες στάσεις για να φωτογραφίσουμε την εντυπωσιακή Σάλβια την αργυρόχρωμη (Salvia argentea) που μπορεί να φτάσει και τα 90 εκατοστά σε ύψος και τον Λάθυρο τον μεγανθή (Lathyrus grandiflorus) ένα από τα ωραιότερα είδη των βουνών μας. Μαζί με κοινά είδη όπως τα Ηλιόθεμα (Helianthemum), την Σαπονάρια (Saponaria calabrica) και τα Δωρόνικα (Doronicum) βρίσκουμε τα μικρά λευκά ανθάκια της Ιβερίδας (Iberis sempervivens), τα κόκκινα Κεφαλάνθηρα (Cephalanthera rubra) και τις μωβ Καμπανούλες (Campanula versicolor).

Βγαίνοντας από το σκιερό δάσος συνεχίζουμε με νότια κατεύθυνση ακολουθώντας το σημαδεμένο μονοπάτι με ένδειξη Μπάρα – Μεσιανό νερό – Χρώμιο. Μια σπουδαία δουλειά που αξίζει πολλά μπράβο σε όσους την υλοποίησαν. Το καταφύγιο είναι τώρα πολύ ψηλά πάνω από τα κεφάλια μας. Γύρω μας ένας καταπληκτικός τάπητας από μωβ και κίτρινα πανσεδάκια (Viola macedonica). Ψηλότερα, στις πλαγιές της κορυφογραμμής φυτρώνει ένα από τα σπανιότερα φυτά της χώρας μας, η Βιόλα του Μπούρινου (Viola Burinensis), αποκλειστικά σε οφιολιθικά εδάφη. Κίτρινες τουλίπες (Tulipa australis) εναλλάσσονται με Γεράνια (Geranium macrostylum), Φριτιλάριες (Fritillaria Montana) και Ορνιθόγαλα (Ornithogalum refractum). Λευκές παπαρούνες (Papaver albiflorum) κυματίζουν στο αεράκι – ένα σπάνιο είδος, όπως και η Εσπερίδα του Ρέχινγκερ (Hesperis rechingeri) ένα λουλούδι που δεν υπάρχει σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου. Στα ρείθρα του χωματόδρομου βρίσκουμε το Όνοσμο το κομψότατο (Onosma elegantissimum) ένα από τα 8 ενδημικά άνθη του Βούρινου, από τα σπανιότερα της Ελλάδας και της Ευρώπης.

Φτάνοντας σε μικρό λιβάδι κάνουμε μια στάση για ξεκούραση. Γύρω μας ανθίζουν οι Κορυδαλίδες (Corydalis densiflora) και οι ορχιδέες (Orchis palustris). Από το δάσος ακούγεται το κάλεσμα του κούκου που σμίγει με το κελάηδημα των κοτσυφιών.

Κοιτάμε ψηλά στην κορυφογραμμή για τη δεύτερη ομάδα που έχει στόχο τον Ντρεσινίκο, αλλά δεν βλέπουμε κανένα ίχνος της. Θα συναντηθούμε το μεσημέρι, λίγο πριν από το καταφύγιο, για ξεκούραση και ανταλλαγή εντυπώσεων από τις δυο διαφορετικές πορείες που επιχειρήσαμε αυτή την Κυριακή.

Have your say