< <

Καραβούλα

Η απραξία των γιορτινών ημερών και το πάθος για το βουνό, οδήγησαν τα μέλη του συλλόγου στην οργάνωση μιας ανεπίσημης ανάβασης στα Άγραφα, μια εβδομάδα πριν από την έναρξη του νέου προγράμματος. Κυριακή 7/1, ημέρα του Αι Γιαννιού, αφήνουμε την πόλη πνιγμένη στην ομίχλη και οδηγούμε με κατεύθυνση προς την Αργιθέα.
Στο διάσελο ανάμεσα στον Τύμπανο και τον ορεινό όγκο της Καράβας σταματάμε για να ορίσουμε την πορεία μας. Είναι το πιο ψηλό σημείο της διαδρομής για τα χωριά της Αργιθέας και ονομάζεται διάσελο “Αέρας”, λόγω του δυνατού ανέμου που πνέει όλες τις εποχές του έτους.
Ούτε και σήμερα διαψεύδει το όνομά του. Έτσι, αναγκαζόμαστε να ξεχάσουμε τις απότομες πλαγιές της Καράβας που γυαλίζουν παγωμένες κάτω από τον εκτυφλωτικό ήλιο και να προτιμήσουμε τη διαδρομή για Καραβούλα.

Ψηλό βουνό, ορθώνεται πάνω από το Ροπωτό στα 1869 μέτρα και ενώνεται με τον Τύμπανο με έναν μακρύ λαιμό. Η διαδρομή αυτή προσφέρει ασφάλεια τη χειμερινή περίοδο αφού το χιόνι είναι λιγότερο και οι κλίσεις πιο ήπιες.
Ακολουθούμε χωματόδρομο με κατεύθυνση βορινή για ένα τέταρτο περίπου και στη συνέχεια περπατάμε σε μονοπάτι χωρίς σήμανση. Σε λίγο αντικρίζουμε το στόχο μας, μακρινό αλλά όχι απρόσιτο. Ήταν όπως το περιμέναμε. Χιόνι ελάχιστο, που δε θα δυσκολέψει την προσπάθειά μας.
Μια ώρα βατό μονοπάτι μέχρι τη βάση της κορυφής. Κάτω δεξιά μας ξεχωρίζουμε τα σπίτια της Βατσουνιάς και της Δρακότρυπας. Στο χιόνι διακρίνουμε πρόσφατα πατήματα αρκούδας. Μάλλον η πείνα την οδήγησε σε πορεία έξω από το φυσικό καταφύγιό της, το δάσος.
Τώρα μένει το δυσκολότερο κομμάτι της διαδρομής, το σκαρφάλωμα στην κορυφή. Υψομετρική διαφορά 500 μέτρων περίπου που θα απαιτήσει επίπονη προσπάθεια άλλης μιας ώρας. Πατάμε πρώτα το δεξιότερο άκρο της κορυφογραμμής, που είναι και το χαμηλότερο.

Η θέα προς τη λίμνη του Μέγδοβα είναι εξαιρετική. Σμαραγδένια τα νερά της, συντροφεύουν τις κάτασπρες κορυφές των Αγράφων. Ο τεράστιος όγκος του Ολύμπου καλυμμένος με χιόνι και δίπλα ο Κίσαβος, νοτιότερα το Πήλιο, η Όθρη. Η θεσσαλική πεδιάδα κρυμμένη κάτω από χαμηλή νέφωση που μας εμποδίζει να δούμε τη θάλασσα του Παγασητικού.
Συνεχίζουμε περπατώντας πάνω στην κορυφογραμμή. Απόκρημνες και οι δυο πλευρές, σχηματίζουν επίφοβους γκρεμούς. Η βορινή πλαγιά είναι ολόκληρη σκεπασμένη με χιόνι. Διακρίνουμε τα ίχνη δυο ορειβατών που ακολούθησαν αυτή τη διαδρομή προς την κορυφή ξεκινώντας από το Ροπωτό.
Σε λίγο πατάμε την κορυφή. Βρίσκουμε ένα απάνεμο σημείο για να ξεκουραστούμε και να κολατσίσουμε. Από εδώ βλέπουμε τις κορυφές της Πίνδου, πολλές από τις οποίες πρόσφατα πατήσαμε (Λουπάτα, Μαρόσα, Αυγό, Μπουντούρα, Χαλικόβουνο, Καπ Γκρας) αλλά και τη μακρινή και αγέρωχη Κακαρδίτσα, παρέα με τα κατάλευκα Τζουμέρκα.
Δίπλα μας ο Αχλαδιάς, αποτελεί μαζί με την Καραβούλα το βορειότερο όριο των Αγράφων. Νότια αστράφτουν όλες οι κορυφές των Αγράφων, προκλητικός στόχος μελλοντικών μας εξορμήσεων.

Have your say