< <

Καπ Γκρας, ένα βουνό του Ασπροποτάμου

Πολλές κορυφές οφείλουν το όνομά τους στη μορφή τους. Στην εντύπωση που δίνουν από μακριά. Ορισμένες φορές είναι ιδιαίτερα ευφάνταστος ο τρόπος που ονοματίζονται: Περιστέρι, Αυγό, Κάλτσα, Μυρμήγκι είναι κάποιες από τις κορυφές της περιοχής του Ασπροποτάμου. Και βέβαια, το Καπ Γκρας, το Χοντρό Κεφάλι στη βλάχικη διάλεκτο. Ίσως διακρίνουμε και κάποια σκωπτική διάθεση στο βάφτισμα αυτό, όπως θα δίναμε παρατσούκλι σε κάποιο φίλο. Σαν φίλοι και σύντροφοι στέκουν λοιπόν οι κορφές γύρω από τα χωριά και τους οικισμούς. Έτσι, από την πλατεία της Πολυθέας, η ματιά μας χαϊδεύει τις μαλακές γραμμές του χιονοσκέπαστου Καπ Γκρας που σαν μεγάλος και δυνατός φίλος προστατεύει τούτο το ορεινό χωριό. Χτισμένο στα 1150 μέτρα έχει πραγματικά καταπληκτική θέα όπως δηλώνει και το παλιότερο βλάχικο όνομά του –Δραγοβίστι. Λιγοστοί είναι οι άνθρωποι που ζουν εδώ το χειμώνα, αυξάνουν κατακόρυφα το καλοκαίρι φτάνοντας και τους χίλιους.

Βγαίνοντας στο ψηλότερο σημείο του χωριού ακολουθούμε το δρόμο που με κατεύθυνση νότια κατηφορίζει και γίνεται σε λίγο δασικός χωματόδρομος. Τα χιόνια λιώνοντας δημιουργούν καταρράκτες και ρέματα που κόβουν το δρόμο αναγκάζοντάς μας να ισορροπούμε πάνω σε πέτρες για να διαβούμε. Διασχίζοντας ένα δάσος ελάτης βγαίνουμε μετά από μιάμιση ώρα στο οροπέδιο πάνω από το οποίο υψώνοντας οι κορφές του βουνού. Όπου το χιόνι υποχωρεί, συστάδες κίτρινων κρόκων εμφανίζονται, σημαίνοντας την άνοιξη. Πράσινο νεαρό χορτάρι αστράφτει στον ήλιο. Ένας νέος κύκλος ζωής αρχίζει.
Το μεγάλο ύψος του χιονιού και η ανεβασμένη θερμοκρασία μας αναγκάζουν να κινηθούμε περιμετρικά από ανατολικά, βαδίζοντας όλη την κορυφογραμμή, μέχρι να βγούμε κάτω από την Νεράιδα, την ψηλότερη κορφή. Αυτό που κάνει ιδιαίτερα κουραστική τη διαδρομή είναι το ότι ανεβοκατεβαίνουμε συνεχώς. Όταν φτάνουμε στη βάση της Νεράιδας έχουμε να αντιμετωπίσουμε και έναν αέρα που φυσάει παγωμένος. Από εδώ η ανάβαση είναι κατακόρυφη πότε πάνω σε πέτρες και πότε πάνω στο χιόνι. Φτάνουμε στο τριγωνομετρικό της κορυφής μετά από συνολική πορεία τεσσάρων ωρών. Ήρωας της ημέρας είναι ο Αποστόλης που με ελάχιστο εξοπλισμό, αγναντεύει τώρα με περηφάνια από τα 1930 μέτρα το χωριό του, τη Τζούρτζια (Αγία Παρασκευή) στην απέναντι πλευρά του Ασπροπόταμου.

Στο κατέβασμα αποφεύγουμε την περιμετρική κίνηση και προτιμάμε να βγούμε απ’ ευθείας στο οροπέδιο. Ήταν μια επεισοδιακή κατάβαση. Πολλές φορές βουλιάζαμε μέχρι τη μέση στο χιόνι, και βγαίναμε μόνο μετά από γερό τράβηγμα. Προτιμήσαμε έτσι να τσουλάμε στις ατέλειωτες λευκές πλαγιές. Είναι τόση η απόλαυση αυτού του αθλήματος που προτείνουμε στους αρμόδιους να φτιάξουν πίστες κωλοσκί στο Καπ γκρας, κλέβοντας λίγη από τη δόξα της Μαρόσας.
Αφού περάσαμε αμέτρητα ρέματα, ανεβήκαμε και κατεβήκαμε πλαγιές, επιστρέψαμε στην Πολυθέα κατάκοποι και μουσκεμένοι. Από εδώ, ο χοντροκέφαλος φίλος χαμογελά και μας κατευοδώνει στις τελευταίες ακτίνες του ήλιου.

Have your say