< <

Καμβούνια

τα νοτιοανατολικά του νομού Γρεβενών, βρίσκεται η Δεσκάτη. Χτισμένη σε υψόμετρο 850 μέτρων, στη νότια πλευρά των Καμβουνίων, έχει περίπου 5.000 κατοίκους, αποτελώντας το δεύτερο σε πληθυσμό οικιστικό συγκρότημα του νομού, μετά την πόλη των Γρεβενών και χαρακτηρίζεται από χαμηλή δόμηση. Απέχει από τα Γρεβενά 60 χλμ. και βρίσκεται εκεί που συναντώνται οι νομοί Κοζάνης, Γρεβενών, Τρικάλων και Λάρισας. Yπαγόταν περιοδικά κατά το παρελθόν και στους τέσσερις νομούς. Στο νομό Γρεβενών υπήχθη το έτος 1964 αφού αποσπάστηκε από το νομό Λαρίσης, για να συμπληρωθούν οι προϋποθέσεις σύστασης του νέου τότε νομού. Οι κάτοικοί της ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

Το όρος Καμβούνια (ή Βουνάσα) βρίσκεται στα σύνορα του νομού Γρεβενών με το νομό Κοζάνης. Από την πλευρά της Δεσκάτης καλύπτεται από χαμηλή βλάστηση όπου επικρατεί ο θαμνόκεδρος. Αντίθετα, πλούσια δάση ελάτης αναπτύσσονται από την πλευρά του Αλιάκμονα (βόρεια πλευρά).

Οι ψηλότερες κορφές του είναι: Βουνάσα (υψ. 1615 μ.) Προφήτης Ηλίας (υψ. 1055 μ.), Μαυρολίθαρο (υψ. 1363 μ.), Κούτρα (υψ. 1213 μ.). Απλώνεται κατά μήκος των συνόρων των νομών Λάρισας και Κοζάνης ενώ ένα τμήμα του εισχωρεί και στον νομό Γρεβενών. Γειτονεύει στα ανατολικά με τον Όλυμπο, στα βορειανατολικά με τα Πιέρια, στα δυτικά με τα Χάσια, στα νότια με τα Αντιχάσια ενώ βόρεια καταλήγει στην τεχνητή λίμνη του Αλιάκμονα.

Η φύση της Βουνάσας παρουσιάζει πολλούς τύπους οικοσυστημάτων, ποικιλία και σπανιότητα οργανισμών και έτσι η περιήγηση καλύπτει όλες τις ανάγκες. Τα πεζοπορικά μονοπάτια σηματοδοτημένα και μη, δίνουν την ευκαιρία να ανακαλύψει κανείς αυτές τις ομορφιές και να συναντήσει μια ενδιαφέρουσα ποικιλία ζώων και πουλιών, που περιλαμβάνει λίγους μεγάλους θηρευτές, λύκο, χρυσαετό, γερακίνα, φιδαετό κι ένα μεγάλο αριθμό από κοινότερα είδη, τυπικά των ημιορεινών και αγροτικών οικοσυστημάτων. Εδώ συναντούμε μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά είδη ορεινής πανίδας: ζαρκάδια,  αλεπούδες, νυφίτσες, ασβούς, σκαντζόχοιρους κ.α.

Η Βουνάσα ξεχωρίζει στο νομό Γρεβενών από τα μεσογειακά είδη φυτών, όπως πουρνάρι, αγριοτσικουδιά, τσάι του βουνού, ρίγανη, βάλσαμο, ασφάκα, κρόκος κτλ. Είναι διαπιστωμένο ότι η καλλιέργεια του κρόκου στην περιοχή της Παλιουριάς και της Δεσκάτης είχε παράδοση από τις αρχές του 19ου αιώνα.
Από πλευράς χλωρίδας, οι κυριότεροι τύποι φυτών και  δένδρων που συναντούνται είναι: έλατο, πεύκο, βελανιδιά, πλάτανος, ιτιά, πουρνάρι, γάβρος. Ονομαστό προϊόν είναι το τσάι του βουνού και το φλαμούρι σε μικρότερες ποσότητες.
Αναβάσεις μπορούν να γίνουν   από την Ελάτη Σερβίων, από το μοναστήρι της Ευαγγελίστριας πάνω από την Παλιουριά αλλά και από Δεσκάτη.
Προτιμήσαμε την τελευταία διαδρομή σαν πιο εύκολη για τις καιρικές συνθήκες του χειμώνα, πράγμα που επαληθεύθηκε κατά την πορεία, αφού συχνά ο ήλιος εναλλάσσονταν με τη βροχή. Κατά ευτυχή συγκυρία φτάνοντας στην κορυφή ο καιρός καθάρισε επιτρέποντάς μας να απολαύσουμε μια απεριόριστη θέα στους γύρω ορεινούς όγκους και στην κοιλάδα του Αλιάκμονα.
Κατεβαίνοντας δεν παραλείψαμε να επισκεφτούμε το ορεινό καταφύγιο του Φ.Ο.Χ.Σ. Δεσκάτης για να ξεκουραστούμε και να ζεσταθούμε πίνοντας από ένα ποτήρι τσάι. Έξω από τα παράθυρα βλέπαμε την ομίχλη να δίνει τη θέση της στο χιόνι και αυτό σ’ ένα λαμπερό ουράνιο τόξο.

Have your say