< <

Η Σαμαριά της Θεσσαλίας

Ο σύλλογος μετά από σχεδόν είκοσι χρόνια δράσης έχει επισκεφθεί όλα το ορεινά χωριά της Δυτικής Θεσσαλίας. Μια όμως μικρή λωρίδα γης είχε μείνει απάτητη. Κανείς δεν πρόκειται να περάσει από εδώ, είναι το τέλος του δρόμου. Υπάρχουν, βέβαια, άγριοι χωματόδρομοι που συνεχίζουν προς Βαλκάνο και  Μοσχόφυτο, ανηφορίζουν προς την κορυφή Τούρλα και το δάσος της Κατούνας, κυκλώνουν τα Βερούσια και μέσω του αυχένα Καλατόρι βγαίνουν στον Ανθηρό Αργιθέας.

Μετά την Αγορασιά Αργιθέας στην κατεύθυνση προς Πηγές Άρτας υπάρχει διασταύρωση δεξιά προς Πετρωτό (Λιάσκοβο), Καλή Κώμη (Μολεντζικό) και Ελληνικά (Μαρτετζικό). Η γη της ανηφόρας και της κατηφόρας, λίγο ίσωμα μόνο στο αντάμωμα τους. Γη στριμωγμένη ανάμεσα από  την κατακόρυφη βουτιά της νότιας πλαγιά των Βερουσίων και τον Αχελώο.

Πριν την Καλή Κώμη, στην μετατροπή της κατηφόρας σε ανηφόρα, υπάρχει επιβλητική πινακίδα που αναγγέλλει περήφανα το Κωστιανό φαράγγι, διακόσια μέτρα χαμηλότερα κοντά στην κοίτη του Αχελώου. Ακλουθούμε το χορταριασμένο μονοπάτι δίπλα στο ρέμα και μετά μόνο μέσα από το ρέμα.

Το νερό που ξεκινά εκατοντάδες μέτρα ψηλότερα και κατρακυλά ανεξέλεγκτο προς το μεγάλο ποτάμι έχει σκάψει φάραγγα με την κοφτερή ορμή του. Στενότατο και πανύψηλο, σε έκταση τα χέρια ακουμπούν στα τοιχώματα, ψηλότερα πάνω από  50 μέτρα μια φωτεινή σχισμή ο ουρανός.  Οι ελιγμοί του νερού το κάνουν σπήλαιο με ουράνιο φωτισμό. Η ξακουστή Σαμαριά στις Πόρτες είναι πολλές φορές πλατύτερη. Το Κωστιανό του ‘λαχε να σκαφθεί σε ‘να από τα πιο απομακρυσμένα σημεία της χώρας, αφάνεια η μοίρα του δυσπρόσιτου.

Η έξοδος του φαραγγιού είναι  είσοδος στον κόσμο του Αχελώου. Ο αρχαίος θεός κινείται ήρεμα, αργά, νωχελικά μεσ’ την καλοκαιρινή ζέστη. Είμαστε ανάμεσα τις τοποθεσίες των δύο ιστορικών  γεγονότων που έγιναν στην κοίτη του. Τον δεύτερο Ζάλογγο στην μονή Σέλτσου και την αυτοκτονία του Βελουχιώτη στον Φάγγο, τα περιγράφουμε σε παλαιότερο στο άρθρο για τον ιστορικό Αχελώο (13/8/17).

Αμέσως μετά το  Κωστιανό φαράγγι , βαδίζοντας αντίθετα με την ροή, συναντάς το Στενό το σημείο που τα Βερούσια ακουμπούν στον Κοκκινόλακο. Το διασχίζεις μόνο κολυμπώντας. Μετά συναντάς το ρέμα Αρματωλικό που χωρίζει τα Ελληνικά από την Καλή Κώμη και το ρέμα Αρέντα με το γεφύρι του Κορακονησίου που χωρίζει τα Βερούσια από το Χατζή. Λίγο πιο κάτω η περίφημη Νεραϊδόβρυση, άμα δεν κολυμπήσεις εδώ τα ξωτικά σε μεταμορφώνουν σε  κροκάλα της κοίτης.

Έξοδος μας είναι το ρέμα Αρματωλικό, μας οδηγεί μετά ένα χιλιόμετρο πορείας  στην κοίτη του στο Νερόμυλο και λίγο πιο πάνω στον άσφαλτο. Διασχίζουμε όλο το χωριό μέχρι να συναντήσουμε τα αυτοκίνητα στο Κωστιανό. Σπίτια διάσπαρτα στην πλαγιά, το ελάχιστο ίσωμα δεν χωρά δεύτερο, ελάχιστα ίχνη ανθρώπων και ζώων, ίσως είναι η ώρα του μεσημεριανού ύπνου.

 Αναρωτιόμαστε πως το Μολεντζικό έγινε  Καλή Κώμη. Το Κώμη δεν πρέπει να το συγχέουμε με το μαλλί, ακόμα και αν ο τόπος φημίζεται για καλλίκομες κυρίες ή καλλίκομες προβατίνες; Άλλωστε στο πέρασμά μας δεν συναντήσαμε ούτε άνθρωπο ούτε ζωντανό για να έχουμε άποψη. Κώμη στα αρχαία σημαίνει ακριβώς ότι σήμερα το κωμόπολη.

Ευφημισμός, όπως λέμε τον Τρικυμιώδη ωκεανό Ειρηνικό για να παίρνουν κουράγιο οι ναυτικοί. Έτσι και εμείς στην Καλή Κώμη περιμέναμε να πιούμε καφεδάκι, μόνο μια βρύση βρήκαμε και αυτή με ζεστό νερό.

 

Have your say