< <

Η διάσχιση της Τύμφης

Άλλη μια σπουδαία ορεινή διαδρομή στο ενεργητικό του Συλλόγου Πεζοπορίας Ορειβασίας Τρικάλων. Μια διαδρομή με ιδιαίτερες απαιτήσεις τόσο σε φυσική κατάσταση, όσο και σε εμπειρία, αφού η Τύμφη είναι το αλπικότερο βουνό της χώρας μας.

Μαζί με τον ΕΟΣ Λάρισας που είχε και την ευθύνη διοργάνωσης της εκδρομής και μια ομάδα ορειβατών από τη Λιβαδειά, αναχωρήσαμε το πρωί του Σαββάτου 20/4 για το Πάπιγκο μέσω Ιωαννίνων. Το όμορφο Ζαγοροχώρι βρίσκεται στο τέλος του φαραγγιού του Βίκου, σε υψόμετρο 900 μέτρων. Εδώ κατέλυσαν όσοι θα ακολουθούσαν το τουριστικό μέρος της εκδρομής. Οι υπόλοιποι, ξεκινώντας από το Μικρό Πάπιγκο ακολουθήσαμε το εθνικό μονοπάτι Ο3 για το καταφύγιο της Αστράκας. Είναι μια επίπονη διαδρομή υψομετρικής διαφοράς 1000 μέτρων που γίνεται ακόμη πιο δύσκολη αφού αναγκαζόμαστε στα σακίδιά μας να κουβαλήσουμε πλήρη χειμερινό εξοπλισμό και τρόφιμα για δυο ημέρες. Ακόμη και πετρέλαιο για τη σόμπα προμηθευτήκαμε, κεριά για το φωτισμό και νερό αφού το καταφύγιο δεν λειτουργεί αυτή την περίοδο. Στην παρέα των 27 ορειβατών προστέθηκε και ένα τεράστιο άσπρο τσοπανόσκυλο που επιζητούσε την ανθρώπινη συντροφιά στη μοναξιά του Μικρού Πάπιγκου. Έκανε μάλιστα και τον οδηγό, αφού όπως φάνηκε, ανέβηκε πολλές φορές το μονοπάτι.

Η βροχή που προηγήθηκε αλλά και αυτή που αναμένονταν έκαναν πιο γρήγορα τα βήματά μας και τις στάσεις συντομότερες. Βγαίνοντας από το δάσος περπατάμε κάτω από τους Πύργους της Αστράκας, διάσημους στους αναρριχητές. Τα χιόνια κάνουν ακόμη πιο επιβλητική την όψη τούτων των απόκρημνων κορυφών. Το αποκορύφωμα της ομορφιάς όμως είναι η θέα από το καταφύγιο. Χτισμένο σε διάσελο εκτεθειμένο στους ανέμους, αγναντεύει από τα 1950 μέτρα τη γειτονική Αστράκα και τις μακρινότερες αγέρωχες κορυφές της Γκαμήλας. Κάτω από τα πόδια μας, ζαφειρένια απλώνεται η λάκα Τσουμάνη που τροφοδοτείται από τα νερά της Ρωμιόβρυσης και έναν θορυβώδη καταρράκτη. Συνεπαρμένοι από τη μαγεία του τοπίου αιφνιδιαζόμαστε από τη μπόρα που ξεσπά. Προφυλασσόμαστε όσο μπορούμε πίσω από τους τοίχους μέχρι να φτάσει το κλειδί της πόρτας που για κακή μας τύχη κουβαλάει ο τελευταίος ορειβάτης. Να είναι άραγε το βάρος του τεράστιου κλειδιού (πάνω από 1 κιλό) που τον αναγκάζει να φτάσει τελευταίος;

Η σάλα είναι γεμάτη νερά αφού οι τελευταίο ένοικοι δεν έκλεισαν καλά τα παράθυρα. Σκουπίζουμε, ανάβουμε τη σόμπα, αλλάζουμε και τακτοποιούμαστε στον κοιτώνα του πάνω ορόφου. Οι κουκέτες είναι στρατιωτικού τύπου, τα στρώματα μούσκεμα από την υγρασία, το σκοτάδι πυκνό. Στο φως των φακών στρώνουμε κουβέρτες, σλίπινγκ μπάνγκ  και ξαπλώνουμε για λίγο. Ακολουθεί το βραδινό μας στη σάλα. Κοινή συνεισφορά στο τραπέζι το κρασί και τα γλυκά. Δεν ξεχνάμε βέβαια να ταΐσουμε και το πιστό μας τσοπανόσκυλο. Και εκεί που πέφτει η νύχτα και τα σύννεφα σκεπάζουν τις κορφές έφτασε και ο οδηγός μας για την πορεία της επομένης.  Ο Τάκης από τα Γιάννενα, άριστος γνώστης της περιοχής και ικανότατος όπως αποδείχτηκε οδηγός. Ένα μικρό γλέντι με τη συνοδεία μπαγλαμά που κουβαλά η παρέα από τη Λιβαδειά, και η βραδιά τελειώνει ευχάριστα.

Το πρωί της Κυριακής πυκνές νιφάδες χιονιού προβληματίζουν για τη σκοπιμότητα της προγραμματισμένης πορείας μας για την Κόνιτσα. Δυο άτομα αποφασίζουν να επιστρέψουν στο Πάπιγκο. Δεν καταφέρνουμε όμως να πείσουμε και το σκύλο για το ίδιο. Οι υπόλοιποι κατεβαίνουμε στη Λάκα Τσουμάνη τολμώντας τη διάσχιση. Σαν ανταμοιβή μας, ένας υπέροχος ήλιος διαλύει τα σύννεφα και μας χαρίζει στιγμές ανείπωτης ομορφιάς φωτίζοντας το αλπικό τοπίο με χιλιάδες χρώματα. Τα παγωμένα νερά κυλάνε ορμητικά από τη λάκα σε ρυάκια δίνοντας ζωή στο νεαρό χορτάρι. Και γύρω χορεύουν κάτασπρες οι κορφές: Αστράκα, Πλόσκος, Λάπατος. Δείχνουμε τη θέση της Δρακόλιμνης, του μονάκριβου στολιδιού της Τύμφης, που δυστυχώς ο περιορισμένος χρόνος δεν μας επιτρέπει να δούμε. Στο τέλος του λιβαδιού το ρέμα καταλήγει σε φαράγγι που πρέπει να κατεβούμε. Πίσω από το στενό του άνοιγμα διακρίνουμε τον όγκο της Τραπεζίτσας και στο βάθος τον χιονισμένο Σμόλικα. Κατεβαίνουμε προσεκτικά τα απότομα τοιχώματα. Αναγκαζόμαστε να διασχίσουμε το ορμητικό ρέμα, όχι χωρίς απώλειες, αφού κάποιοι πέφτουν μέσα στο νερό. Στην απέναντι πλαγιά, ένα αγριοκάτσικο προσπαθεί να ανεβάσει το μικρό του – ένα τόσο δα πλασματάκι εύθραυστο και ντελικάτο – στο πλάτωμα. Το μοναδικό αυτό θέαμα μας καθηλώνει για ώρα.

Στη συνέχεια ανηφορίζουμε στον ίσκιο των θεόρατων κορφών της Γκαμήλας, μέχρι να μπούμε σε πυκνό δάσος πεύκου και οξιάς. Μακριά, κάτω από τα πόδια μας, η βουή του Αώου σημαδεύει τον προορισμό μας. Η μπόρα που από ώρα μας γυρόφερνε, ξεσπά και μας αναγκάζει να φορέσουμε τα αδιάβροχά μας. Το βρεγμένο έδαφος γλιστρά πολύ και οι τούμπες είναι αναπόφευκτες, χωρίς δυστυχώς κάποιο δυσάρεστο επακόλουθο.

Μετά από πορεία πέντε ωρών φτάνουμε στη Μονή Στομίου, με την ανυπέρβλητη θέα προς το φαράγγι του Αώου. Κάτω από τα ανθισμένα δέντρα του περιβόλου πίνουμε το παγωμένο νερό της βρύσης και τρώμε τα τελευταία μας τρόφιμα. Στη συνέχεια ακολουθούμε το μονοπάτι πλάι στο ποτάμι με κατεύθυνση την Κόνιτσα, όπου φτάνουμε μετά από πορεία 1.30′ .

Ήταν μια μοναδική εμπειρία για όλους μας, και ιδιαίτερα για τα νεότερα μέλη μας, τον Νώντα και τον Αχιλλέα.
Σαν τελευταία εικόνα κρατάμε αυτή του τσοπανόσκυλου να τρέχει για ώρα πίσω από το λεωφορείο μας.

Have your say