< <

Δύο μέρες στ’ Άγραφα. Λιάκουρα

Επινιανά, Μοναστηράκι, Μάραθος, Βαρβαριάδα. Σας λένε κάτι; Βραγγιανά, Τρίδεντρο, Τροβάτο;

Όχι; Τότε αγνοείτε μια από τις πιο δύσβατες περιοχές της χώρας μας. Εδώ η έννοια της άγριας ομορφιάς αποκτά το νόημά της. Γύρω από τα νερά του Αγραφιώτη που ξεκινά από τις πλαγιές της Καράβας για να καταλήξει στη λίμνη των Κρεμαστών χωρίζοντας τα Άγραφα σε Ανατολικά και Δυτικά απλώνεται ένας κόσμος θαυμαστός. Πανύψηλα βουνά σαν τη Λιάκουρα, τη Φτέρη, το Ντελιδήμι, τον Καταραχιά, κρύβουν στον κόρφο τους χωριά και οικισμούς. Σκίζονται τα σπλάχνα τους από νερά ορμητικά που σκαλίζουν απότομα φαράγγια. Του Ασπρορέματος, της Φτέρης, του Μοναστηρακίου, του Μυρεσιώτη και της Βαρβαριάδας. Ένα δίκτυο κακοτράχαλων χωματόδρομων οργώνει τις πλαγιές οδηγώντας μας σε μια Ελλάδα της δεκαετίας του 60. Α ρε Αχιλλέα που ζήτησες παγωτό στα Επινιανά! Χιλιόμετρα ολόκληρα μετά από τον πολιτισμό της ασφάλτου, αρκέσου στη θέα των Αγράφων και του αετού που γυροπετά πάνω από το φαράγγι. Και στο δροσερό αέρα του βουνού, σκέψου τον καύσωνα της πόλης.

Άραγε πως θα γίνει αυτός ο τόπος όταν πέσει η άσφαλτος και ενωθεί με το Καρπενήσι; Σαν το Μέγδοβα και το Περτούλι μάλλον. Και οι κάτοικοι θα γίνουν ξενοδόχοι και ταβερνιάρηδες στο κυνήγι του ευρώ. Θηριώδη τζιπ θα γεμίζουν τις μικρές πλατείες και η τσίκνα θα σκεπάζει τη μυρωδιά του έλατου. Ω Ελλάς το μεγαλείο σου που σε μια νύχτα καταστρέφεις κληρονομιά αιώνων στο βωμό ενός δήθεν εκσυγχρονισμού.

Άσφαλτος στον Αγραφιώτη, ναι. Γιατί οι άνθρωποι στερούνται τα χρειώδη, γιατί πεθαίνουν αβοήθητοι, αλλά σεβασμός απόλυτος στα φυσικά και πολιτιστικά μνημεία του τόπου. Για να συνεχίσει να αναβλύζει το νερό μέσα από τα μούσκλια δίπλα στο ξυλογέφυρο και να πετά ο χρυσαετός στον Αγραφιώτη. Θα περπατήσεις και θα ιδρώσεις για να φτάσεις στην «Τρύπα του Αγραφιώτη», για να δεις το γεφύρι της Ανηφόρας, για να διασχίσεις το Ασπρόρεμα.
Προς το παρόν ας χαρούμε το διαδρομή μέχρι το Μοναστηράκι. Χτισμένο στα 680 μέτρα, στην αρχή απόκρημνου φαραγγιού που καλύτερα να μην κοιτάξεις όταν οδηγείς. Καμιά πενηνταριά σπίτια όλα κι όλα και ένα έρημο σχολείο στην αυλή του οποίου κατασκηνώνουμε. Προβλέπεται μακριά και κουραστική η επόμενη μέρα, γι’ αυτό με την αυγή ξυπνάμε.

Στην είσοδο του χωριού ξεκινά δασόδρομος με κατάληξη τον κτηνοτροφικό οικισμό Φτέρη (ή Βλαχοπούλα). Στα μισά της διαδρομής αφήνουμε το αυτοκίνητο και συνεχίζουμε με τα πόδια, έχοντας να καλύψουμε μια υψομετρική διαφορά 800 μέτρων μέχρι την κορυφή της Λιάκουρας. Γυμνές και απότομες οι πλαγιές, πετρώδεις και δύσβατες, όπως και ολόκληρο το συγκρότημα Λιάκουρας – Φτέρης. Χρειαζόμαστε δυο ώρες μέχρι την κορυφή με την όμορφη θέα στη λίμνη των Κρεμαστών και στο σύνολο των Αγράφων.

Μεσημέρι πλέον επιστρέφουμε στο χωριό για να γνωρίσουμε τις πηγές του ρέματος και τα πέτρινα γεφύρια του.
Σαν επιστέγασμα του διημέρου, μια πορεία που από καιρό είχαμε κατά νου. Το μονοπάτι από τη στροφή για Άγραφα προς την «Τρύπα του Αγραφιώτη». Πορεία μισής ώρας που οδηγεί στο στενότερο σημείο του φαραγγιού. Τα απόκρημνα τοιχώματα της δεξιάς όχθης καλύπτονται από βρύα μέσα από τα οποία τρέχουν τα νερά μικρών καταρρακτών σχηματίζοντας μια φυσική πισίνα. Ένα σημείο σπάνιας ομορφιάς που μας κρατά δέσμιους για ώρα. Και ας έχουμε να διανύσουμε πολλά σκονισμένα χιλιόμετρα επιστροφής

Have your say