< <

Διάσχιση στον Όρλιακα

Πρέπει να ψάξει κανείς πολύ για να βρει βουνό τόσο προικισμένο όσο το όρος της Δυτικής Μακεδονίας που ονομάζεται Όρλιακας και επίσης αξίζει να πάρει μαζί του εικόνες που θα μείνουν για πάντα στη μνήμη του.

Αυτή τη φορά ξεφύγαμε από τα πλαίσια μιας συνηθισμένης ανάβασης ή μιας απλής διαδρομής σε βουνό. Διάσχιση την ονομάσαμε όλοι μας, μια διάσχιση όπου συναντήσαμε την Ελληνική φύση στις καλύτερες στιγμές της.

Ας ξεναγηθούμε μαζί και ας πάρουμε το γνωστό σε όλους δρόμο για τα Γρεβενά. Φτάνοντας εκεί ακολουθούμε το δρόμο για Βασιλίτσα. Μετά από λίγα χιλιόμετρα συναντάμε διασταύρωση που οδηγεί προς τα χωριά Ζιάκας, Περιβόλι, Βοβούσα. Στη διαδρομή αυτή ξεχωρίζουμε όλη την κορυφογραμμή του Όρλιακα με ψηλότερη κορφή στα 1433 μέτρα. Αυτός ανήκει στη Βόρεια Πίνδο και αποτελεί ανατολική απόληξη του όρους Βασιλίτσα, δεσπόζοντας στο δυτικό τμήμα του νομού Γρεβενών.

Αφού περάσαμε το χωριό Ζιάκας και προχωρήσαμε για λίγα χιλιόμετρα προς το Περιβόλι, φτάσαμε στον αυχένα όπου υπάρχει διασταύρωση. Εκεί μας περίμενε ο φίλος μας ο Θανάσης μαζί με τον πρόεδρο του Περιβολίου κ. Ζιόμπορα.

Αφήνοντας εκεί τα αυτοκίνητα μας αρχίσαμε τη διάσχιση που μας οδηγεί όλο και πιο ανατολικά. Ανηφορίζοντας και για αρκετή ώρα περνάμε μέσα από τοπία με εικόνες ειδυλλιακές, γεμάτες ομορφιά. Φτάνοντας στην πρώτη κορυφή συναντήσαμε τριγωνομετρικό και ανεμπόδιστη θέα σε όλο τον ορίζοντα.

Συνεχίζοντας την πορεία μας κατεβήκαμε απότομα σε ένα μικρό καταπράσινο λιβάδι. Στη συνέχεια ακολουθήσαμε δύσκολη ανηφορική πορεία σε άγονο, έδαφος προς το πέρασμα ανάμεσα σε δυο πετρώδεις κορυφές. Σταματώντας για λίγο στο ξέφωτο απολαύσαμε τη θέα προς τα νότια. Οι προπορευόμενοι άρχισαν ήδη να περπατούν να σε ομαλή κορυφογραμμή που οδηγεί σε δεύτερο τριγωνομετρικό. Εκεί υπάρχει χώρος για ξεκούραση και αγνάντι στο μεγαλείο που απλώνεται από τη μια άκρη ως την άλλη

Αριστερά μας και βόρεια οι στέγες των σπιτιών του Ζιάκα, τόσο κοντά μας. Στο βάθος η Καστοριά με τη λίμνη της και πιο πέρα ο Βαρνούντας, το Βίτσι, περιοχές των Σκοπίων και τόσα άλλα. Ανατολικά ο Όλυμπος, τα Πιέρια, ο Τίταρος και ακριβώς από κάτω μας το χωριό Σπήλαιο, τελικός προορισμός μας.

Μπροστά ο Θανάσης και πίσω του ο Ανδρέας, ο μικρότερος της παρέας, που λες και έχει στα παιδικά του πόδια φτερά αετού. Είναι το παιδάκι που τόσο αγάπησε και έμαθε για το βουνό, πράγμα τόσο ουσιαστικό για τη διαμόρφωση του εσωτερικού του κόσμου. Το κατέβασμα γίνεται τώρα από τα πιο δύσκολα και απότομα σημεία της διαδρομής, η προσοχή μας είναι μεγάλη.

Σε λίγο βγήκαμε στο ξέφωτο και αρχίσαμε να κατεβαίνουμε σε πιο ομαλό μέρος. Η έκπληξη δεν άργησε να έρθει από τον πρώτο της παρέας που φώναξε «Παιδιά, αρκούδα». Τρέξαμε όλοι να δούμε αυτόν τον τεράστιο κάτοικο της περιοχής που δεν άργησε να εξαφανιστεί μέσα στην πυκνή βλάστηση. Εκεί έγινε η ανασύνταξη και η αναζήτηση του τελευταίου της ομάδας που τον συναντήσαμε σε λίγο στην αρχή του χωριού να μας περιμένει. Μετά τον καφέ και τα σχετικά αστεία, ο ένας μετά τον άλλο πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Have your say