< <

Γύρω από την Βάλια Κάλντα

Αν κρατούσαμε στατιστικά στοιχεία για τις εξορμήσεις μας, η Βάλια Κάλντα και οι γύρω κορυφές της θα είχαν περίοπτη θέση. Είναι η ομορφιά της περιοχής, είναι ο μύθος που την ακολουθεί, είναι και η Γρεβενιώτικη καταγωγή αρκετών μελών του συλλόγου μας με πρώτον και καλύτερο τον Θανάση. Γέννημα – θρέμμα Περιβολιώτης, γνωρίζει σπιθαμή προς σπιθαμή τα κατατόπια. Πάντα αρχηγός και εμπνευστής κάθε περιπέτειας (μην πάει ο νους σας στο κακό) στην γενέθλια γη του, είναι ο άρχοντας της Ζεστής Κοιλάδας. Μαζί του ανεβαίνουμε με τα χιόνια στη Φλέγγα, κατασκηνώνουμε τα καλοκαίρια στο Αρκουδόρεμα και στήνουμε γλέντια τρικούβερτα κάτω από τα άστρα. Κάνουμε όμως και πορείες μέχρι τελικής πτώσεως, φέροντας τον τόπο τα πάνω – κάτω. Την Άνοιξη λουλούδια κατακλύζουν τις πλαγιές της Πυροστιάς, της Αγιουάρας και του Αυγού, τρέχουν από παντού νερά γεμίζοντας τη λίμνη του Αώου. Είναι η εποχή η επίφοβη με τους κεραυνούς που γυμνώνουν τις κορφές από τα ρόμπολα και τις μπόρες να πιάνουν τόσο ξαφνικά που δεν προλαβαίνεις να φυλαχτείς. Και το φθινόπωρο, όπως τώρα καλή ώρα, περιπλανιόμαστε στα δάση της οξιάς που εδώ κιτρινίζουν πιο νωρίς από ότι στα μέρη μας.

Στις πλαγιές του Μαυροβουνίου, δυτικό προπύργιο της Βάλια Κάλντα, πάνω από την τεχνητή λίμνη του Μετσόβου. Όμορφο, ηλιόλουστο το Κυριακάτικο πρωινό, φωτίζει υπέροχα τα κίτρινα φύλλα. Η νυχτερινή υγρασία γέννησε τους Μαΐτες ( Coprinus comatus ), τα πιο εφήμερα μανιτάρια, που σύντομα θα λιώσουν κυριολεκτικά, μετατρεπόμενα σε μαύρη μελάνη, στην προσπάθεια τους να διασκορπίσουν τα σπόρια τους. Οι φτέρες, καφετιές πλέον, έγειραν στο πλάι. Περπατάμε σε παχύ στρώμα φύλλων που δίνει τη θέση του σε πευκοβελόνες όταν μπαίνουμε στη ζώνη του ρόμπολου. Είναι το πιο υπέροχο είδος πεύκου, που εδώ γνωρίζει την αποθέωσή του. Οι ρωμαλέοι κορμοί συστρέφονται στην πάλη τους με τον αέρα, λυγίζουν στο βάρος του χιονιού, έρπουν στη γη κάποιες φορές, τσακίζουν οι κορφές τους αλλά στέκουν όρθια, κερδίζοντας τη μάχη της επιβίωσης. Ακόμα και όταν ο κεραυνός σημαδέψει το κορμί τους, κι όταν το πέρασμα των αιώνων στραγγίσει τα υγρά της ζωής από το σώμα τους, εξακολουθούν να αντιστέκονται στη μανία της φύσης. Με τα γυμνά κλαδιά τους παραμορφωμένα και ξασπρισμένα από τον άνεμο και τη βροχή. Μέχρι την τελική τους πτώση. Στο κουφάρι τους θα βρουν προστασία και τροφή τα νεαρά δεντράκια που θα συνεχίσουν τον κύκλο της ζωής. Αυτά τα κουφάρια ρόμπολων με το έντονο εικαστικό ενδιαφέρον αφθονούν στη διπλανή κορυφογραμμή που καταλήγει στην Φλέγγα. Εδώ είναι πολύ λΙγότερα, αφού το δάσος φτάνει πυκνό μέχρι την κορφή. Πρόκειται για τη βορειότερη κορφή του Μαυροβουνίου που ονομάζεται Λάπατος ή Αφτιά και έχει ύψος 2085 μέτρα . Μπροστά της κυλά ο Αώος με κατεύθυνση τη Βοβούσα και τα χωριά της Λάκας Αώου. Πανοραμική η θέα προς τη Βάλια Κάλντα και τις κορυφές της, αλλά και προς τον Σμόλικα, τη Γκαμήλα και το Γράμμο.

Σύντομα όμως ο ουρανός σκοτεινιάζει και προμηνύεται βροχή. Επίμονη φθινοπωρινή βροχή, ανάσα ζωής στο διψασμένο δάσος. Τα σύννεφα σκεπάζουν τις κορφές και αναδεικνύουν τα κορεσμένα κόκκινα – κίτρινα χρώματα των συστάδων της οξιάς. Ώρα να επιστρέψουμε.

Have your say