< <

Βαρνούντας ο άγνωστος

Βαρνούντας ο άγνωστος ήταν ο τίτλος ενός παλιότερου άρθρου μας, μιας από τις πολλές φορές που ανεβήκαμε σε αυτό το βουνό των συνόρων. Και άγνωστος εξακολουθεί να μένει και σήμερα αφού ακόμα δεν υπάρχουν αξιόπιστοι χάρτες ούτε και επιστημονικές μελέτες για το βουνό. Σε αυτό συνετέλεσε και το ιδιαίτερο καθεστώς της επιτηρούμενης ζώνης που εγκαθιδρύθηκε μετά τον εμφύλιο και για πολλά χρόνια σημάδεψε ολόκληρη την περιοχή.

Η γειτνίασή του με τις λίμνες των Πρεσπών στα νερά των οποίων καθρεπτίζονται οι δυτικές κορυφές του καθορίζει εν πολλοίς το κλίμα και την χλωρίδα του. Οφιολιθική η σύσταση των πετρωμάτων του με κυρίαρχους τους γρανίτες, ευνοεί μια ιδιαίτερη χλωρίδα για την οποία κυρίως, ένα τμήμα του εντάσσεται στο δίκτυο Natura 2000.  Χαρακτηρίζεται από διάφορους τύπους ενδιαιτημάτων με πάρα πολλά σπάνια και σημαντικά είδη χλωρίδας, από τις χαμηλές περιοχές με δάση βελανιδιάς μέχρι την ανωδασική ζώνη με τα υποαλπικά και αλπικά λιβάδια. Στις ανατολικές πλαγιές υπάρχουν πυκνά δάση οξιάς και καστανιάς σε ορισμένα σημεία, ενώ δυτικά στις πλαγιές της περιοχής Πρεσπών η ελάτη δημιουργεί μεικτά δάση με την οξιά. Η σημύδα (Betula pendula), φυλλοβόλο δένδρο κοινό στις βορειότερες χώρες, εδώ εμφανίζει αμυδρά ένα από τα λίγα σημεία της νοτιότερης εξάπλωσής της O Βαρνούντας πραγματικά αποτελεί ένα από τα τελευταία καταφύγια της άγριας ζωής στην Ελλάδα. Μάλιστα, εκτός από τους τυπικούς αντιπροσώπους της πανίδας του, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η παρουσία του αγριόγιδου (Rupricapra rupicapra), αλλά και η νοτιότερη παρουσία στην Ευρώπη δύο ειδών ερπετών,  του αστρίτη (Vipera berus)  ή οχιάς των βουνών και της αμμόσαυρας (Lacerta agilis).

Ο Βαρνούντας (ή Περιστέρι) αποτελεί το φυσικό όριο μεταξύ της λεκάνης της Φλώρινας και των Πρεσπών και εκτείνεται από την περιοχή της πόλης της Φλώρινας, βόρεια μέχρι και πέρα από τα σύνορα με την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Δυτικά τροφοδοτεί το χείμαρρο του Αγίου Γερμανού, ο οποίος εκβάλλει στις Πρέσπες. Nοτιοδυτικά φιλοξενεί τις πηγές του Λαδοπόταμου, ο οποίος ξεκινά από τις ρεματιές της περιοχής Πισοδερίου και διασχίζοντας τα Κορέστια σχηματίζει έναν από τους σημαντικότερους παραποτάμους του Αλιάκμονα. Νότια τροφοδοτεί τις πηγές του ποταμού της πόλης της Φλώρινας, του Σακουλέβα, ο οποίος κατά κάποιο τρόπο αποτελεί και ένα σημείο οριοθέτησης με τις βόρειες πλαγιές του Βέρνου (Βίτσι). Ένα ακόμα πραγματικά οριακό σημείο μεταξύ των δύο ορεινών όγκων είναι η Βίγλα, όπου υπάρχουν οι εγκαταστάσεις του ομώνυμου χιονοδρομικού κέντρου. Στις ανατολικές πλαγιές πηγάζει ο χείμαρρος του Ακρίτα, ο οποίος ενώνεται χαμηλότερα με τον Εριγώνα ποταμό.

Ψηλότερη κορυφή του επί ελληνικού εδάφους είναι το Κρατερό ή Δεσποτικό (2334 μ.) που προσεγγίζεται από τον Άγιο Γερμανό ή από το Πισοδέρι. Στην πρώτη περίπτωση ακολουθούμε τον χωματόδρομο καλής βατότητας που φεύγει από το χωριό με κατεύθυνση Β-ΒΑ, περνά το ρέμα και στην πρώτη διασταύρωση στρίβουμε αριστερά. Στη συνέχεια αγνοώντας αριστερό ανηφορικό δρομάκι συνεχίζουμε με κατεύθυνση Ν-ΝΑ μέχρι να συναντήσουμε αριστερό παρακλάδι που οδηγεί σε μαντρί. Φτάνοντας σε αυτό ανεβαίνουμε απότομα στην ανατολικότερη ράχη του σχηματισμού και από εκεί βαδίζοντας με κατεύθυνση νότια πάνω στη γραμμή των συνόρων που οριοθετείται με κολωνάκια, προσεγγίζουμε την κορυφή από τη βόρεια πλευρά της.

Αν και στόχος μας ήταν αυτή η κορυφή, κάποιοι λάθος υπολογισμοί μας οδήγησαν στον κεντρικό όγκο του βουνού, σε μια από τις πολλές πάνω από τα 2000 μέτρα κορυφές, ανώνυμες κατά το πλείστον. Δεν στενοχωρηθήκαμε και ιδιαίτερα, αφού είχαμε την ευκαιρία να βαδίσουμε σε μια άγνωστή μας μέχρι τώρα ράχη και να θαυμάσουμε το θέαμα των Πρεσπών από ψηλά.

Have your say