< <

Ανάβαση στον Κρυάκουρα

Ο Κρυάκουρας είναι ένα πολύ ιδιαίτερ βουνό, τμήμα της Κακαρδίτσας. Γυμνό και εντελώς απόκρημνο, είναι ευδιάκριτο από πολλά σημεία του ορεινού όγκου. Στην πρώτη ματιά, έτσι όπως υψώνεται πάνω από τη Νεράιδα φαίνεται απροσπέλαστο. Ένα λευκόχρωμο τείχος η νότια πλευρά του εντελώς κάθετο που καταλήγει σε αποσαθρωμένες κορυφές που έχουν μορφή δαντέλας. Στη μέση του πετάλου ξεχωρίζει ένας απομονωμένος βράχος σαν δόντι γίγαντα.

Αφετηρία μας η Νεράιδα, ένα χωριό χτισμένο σε υψόμετρο 1060 μέτρων στη σκιά του τρομερού Κρυάκουρα, πάνω από το ρέμα του Γρεβενίτη. Δεξιότερα υψώνεται η Φούρκα, μια επιμήκης απόληξη της Κακαρδίτσας προς το φαράγγι του Ασπροποτάμου. Ακολουθούμε το χωματόδρομο που ξεκινά λίγο έξω από το χωριό και καταλήγει στο διάσελο μεταξύ Φούρκας και Κρυάκουρα. Μέτριας έως κακής βατότητας δρόμος που εξυπηρετεί τις ανάγκες μιας περιορισμένου μεγέθους κτηνοτροφίας. Σύντομα αφήνουμε το αυτοκίνητο και συνεχίζουμε με τα πόδια, παρακάμπτοντας όταν μπορούμε το δρόμο, ακολουθώντας υποτυπώδη μονοπάτια, έτσι όπως τα άνοιξαν κοπάδια ζώων. Σημάδια που θα οδηγήσουν την πορεία μας δεν υπάρχουν, ούτε και περιγραφή αυτού του λίγο – πολύ άγνωστου βουνού.

Βασιζόμενοι στην πείρα μας αποφασίζουμε να εξερευνήσουμε τη ΒΑ πλευρά του μήπως ανακαλύψουμε κάποιο πέρασμα. Φτάνουμε στο διάσελο μετά από μιας ώρας πορεία. Όμορφη θέα προς την Φούρκα και την Κακαρδίτσα. Αριστερά μας οι δυο κορφές του Κρυάκουρα, ισοϋψείς σχεδόν, χωρίζονται από έναν τεράστιο λιθώνα που προσφέρει τη μοναδική δίοδο. Πελώριοι βράχοι έχουν αποκολληθεί από το σώμα του βουνού καταλήγοντας στη βάση του. Πάνω τους πεταρίζουν μικροπούλια (Καρβουνιάρηδες και Πετρόκλες) σε τέλεια χρωματική κάλυψη με το περιβάλλον τους.
Μια σύντομη στάση για ξεκούραση, αφού το πιο δύσκολο κομμάτι είναι τώρα μπροστά μας. Τετρακόσια μέτρα υψομετρικής διαφοράς σε ένα σχεδόν κάθετο λούκι. Επιλέγουμε να ανεβούμε στη βορειότερη κορφή και έτσι κινούμαστε στο δεξιό άκρο του λιθώνα. Προσπαθούμε να αποφεύγουμε τους χαλιάδες βαδίζοντας σχεδόν στις ρίζες των βράχων. Συχνά σταματάμε για μερικές στάσεις αλλά και για να θαυμάσουμε τα μοναδικά χαρακτηριστικά του βουνού. Το ασβεστολιθικό υπόβαθρο έδωσε τη δυνατότητα στο χιόνι, στο νερό και στον άνεμο να σμιλέψουν την όψη του δημιουργώντας μοναδικές εικόνες. Αλλού ο βράχος είναι λείος σαν κάτοπτρο και αλλού έντονα σκαλισμένος (δακτυλογλυφές) σαν από τα χέρια ενός γλύπτη. Μικρές σπηλιές προσφέρουν καταφύγιο σε νυχτερίδες. Πέτρινες αψίδες – παρατηρητήρια των γερακιών. Διακρίνουμε ένα ζευγάρι που πετά ψηλά και χάνεται μόλις αντιλαμβάνεται την παρουσία μας.
Φτάνοντας σε μικρό πλάτωμα έχουμε την ευκαιρία να ξεκουραστούμε βλέποντας όλο το μήκος της διαδρομής που κάναμε πάνω στο λιθώνα. Ακολουθεί μια ακόμα πιο επίπονη ανάβαση, αφού σε αρκετά σημεία πρέπει να σκαρφαλώσουμε, για να βρεθούμε επιτέλους στη κορυφή. Ποτέ δεν φανταζόμασταν το υπερθέαμα που θα αντικρίζαμε από τα 2.147 μέτρα του Κρυάκουρα! Όλες οι κορυφές της Πίνδου σε παράταξη μεγαλειώδη. Και απέναντί μας η ανατολική όψη των Τζουμέρκων με τα Πράμαντα στο βόρειο και τα Θεοδώριανα στο νότιο άκρο τους. Σαν να βρισκόμαστε σε αεροπλάνο, όλη η γη κάτω από τα πόδια μας. Ψηλά πετά ένα όρνιο με κατεύθυνση το Καταφίδι των Τζουμέρκων.
Επιχειρούμε την ανάβαση και στη βορειότερη κορυφή ακολουθώντας την κορυφογραμμή. Από εδώ έχουμε τη δυνατότητα να εκτιμήσουμε το απόκρημνο της πρώτης κορυφής και το μέγεθος της προσπάθειας μας. Κατεβαίνουμε τώρα από την αριστερή πλευρά του λιθώνα, μια πορεία δύσκολη, που μας δίνει όμως την ευκαιρία να ανακαλύψουμε το περίφημο σπηλαιοβάραθρο του Κρυάκουρα, βάθους πολλών μέτρων, που σύμφωνα με την παράδοση χρησιμοποιούσαν οι ντόπιοι κατά την τουρκοκρατία για να διαφεύγουν στην Ήπειρο! Λίγο πιο κάτω συναντάμε μια σπηλιά («χιονότρυπα») όπου βρίσκουμε χιόνι παγωμένο, πάχους αρκετών μέτρων. Ένα σπάνιο γεγονός, άξιο αναφοράς.

Είναι απόγευμα πλέον όταν επιστρέφουμε στη Νεράιδα, μετά την πολύωρη περιπλάνησή μας σε αυτό το από κάθε άποψη πολύ ενδιαφέρον βουνό.

Have your say