< <

Ανάβαση στον Κίσσαβο

Ο Κίσσαβος ( ή Όσσα) είναι για τους Λαρισαίους ότι το Πήλιο για τους Βολιώτες ή ο Κόζιακας για εμάς. Σημείο αναφοράς για την περιοχή καθώς στις πλαγιές και στις υπώρειές του συγκεντρώνονται χωριά και οικισμοί με ιδιαίτερο χρώμα αλλά και ιστορία αιώνων. Στρατηγική η σημασία του, καθώς το στενό των Τεμπών είναι αυτό που ενώνει (ή κατά καιρούς αποκλείει) την βόρεια από την νότια Ελλάδα. Έτσι, οι Πέρσες του Ξέρξη αναγκάστηκαν να περάσουν από τα πυκνά δάση των ανατολικών πλαγιών του βουνού (δηλαδή την σημερινή Καρίτσα και το Κόκκινο Νερό) κατά την κάθοδό τους. Την ίδια πορεία ακολούθησε και ο Μέγας Αλέξανδρος υποτάσσοντας στο βασίλειό του τις υπόλοιπες ελληνικές πόλεις.

Η ροή του Πηνειού χωρίζει τον Κίσσαβο από τον Όλυμπο και η κοιλάδα της Αγιάς από το Μαυροβούνι. Η γειτνίαση του βουνού με τη θάλασσα δημιουργεί ένα ιδιαίτερο μικροκλίμα που συντηρεί εκτεταμένα δάση οξιάς, δρυός, καστανιάς και ελάτης στις ανατολικές πλαγιές. Η δυτική πλευρά είναι σχεδόν γυμνή λόγο της βόσκησης.

Η προσέγγιση της ψηλότερης κορυφής του (Προφήτης Ηλίας – 1978 μ.) γίνεται από το χωριό Σπηλιά που χτισμένο σε υψόμετρο 840 μέτρων είναι ένα μπαλκόνι στη δυτική πλαγιά, ορεινό θέρετρο για τους Λαρισαίους, γνωστό για τις ταβέρνες και τα κρεατικά του. Από εδώ ξεκινούν δυο διαδρομές για την κορυφή: η βόρεια και η νότια. Επιλέξαμε να ανεβούμε από την νότια και να κατεβούμε από την βόρεια, κυκλώνοντας την κορυφή σε μια διαδρομή που απαίτησε 7 συνολικά ώρες δύσκολης πορείας.

Το όμορφο ηλιόλουστο πρωινό συνηγορούσε για την επιλογή μας. Ανηφορίζουμε χωρίς μονοπάτι, έχοντας συνεχώς αριστερά μας το ρέμα που ξεκινά από την νοτιοδυτική πλευρά του βουνού. Σε 30’ φτάνουμε σε λιθοσωρό (κούκος) με θέα προς τα χωριό και τις χιονισμένες κορυφές του Κάτω Ολύμπου. Παραπάνω δεύτερος λιθοσωρός και η ανηφόρα συνεχίζεται σε γυμνό, πετρώδες έδαφος. Απέναντί μας το μεγάλο λούκι του Κισσάβου διατηρεί ακόμα χιόνι. Είναι ένα βάραθρο εκατοντάδων μέτρων γεμάτο με πικρές αναμνήσεις.

Σε άλλα 30’ συναντάμε τον δασικό δρόμο που οδηγεί στο χωριό Ανατολή. Τον προσπερνάμε για να φτάσουμε σε 5’ στην θέση «Συναχόβρυση», όπου υπάρχει πηγή με ποτίστρα και εικονοστάσι. Διακρίνουμε τα κόκκινα – κίτρινα σημάδια του εθνικού μονοπατιού Ο2 που ενώνει τον Όλυμπο με το Πήλιο και το οποίο θα ακολουθούμε από εδώ και πέρα.

Κατηφορίζουμε σε ελατόδασος που διατηρεί ακόμα το χιόνι στα σκιερά σημεία του. Όμορφα περάσματα κάτω από τον ίσκιο των δέντρων και τα κελαηδίσματα των πουλιών.

Βγαίνοντας από το δάσος συναντάμε μεγάλο βράχο καταμεσής της πράσινης πλαγιάς με τα γνωστά σημάδι του μονοπατιού. Βρισκόμαστε σε υψόμετρο 1400 μέτρων και απαιτούνται άλλα 570 μέτρα, τα πιο δύσκολα της διαδρομής λόγω της πολύ μεγάλης κλίσης. Η σήμανση του μονοπατιού είναι άριστη, πολύτιμη βοήθεια στην ομίχλη που τύλιξε το βουνό. Απρόβλεπτος ο Κίσσαβος, όπως και όλα τα βουνά που γειτονεύουν με τη θάλασσα, μας αναγκάζει να επιστρατεύσουμε τον χειμερινό μας εξοπλισμό για να προχωρήσουμε.

Απαιτήθηκαν 90’ πορείας κάτω από δυνατό παγωμένο άνεμο για να συναντήσουμε το τριγωνομετρικό της κορυφής. Αφού χτυπήσαμε την καμπάνα για να δηλώσουμε την επιτυχία μας, βρίσκουμε καταφύγιο στο υπόσκαφο εκκλησάκι. Η μούχλα από την υγρασία του χειμώνα είναι πανταχού παρούσα στον περιορισμένο χώρο.

Λίγα λεπτά ξεκούρασης και οι ακτίνες του ήλιου φωτίζουν την είσοδο. Ευκαιρία για τις αναμνηστικές φωτογραφίες και για την πολυπόθητη θέα προς το Αιγαίο που αν και περιορισμένη, αποτελεί μια ανταμοιβή για τον κόπο μας. Δεν είναι παρά ένα σύντομο διάλλειμα αφού το σύννεφο σκεπάζει ξανά την κορυφή. Χρειάστηκαν 50΄ για να κατεβούμε μέχρι το καταφύγιο του ΕΟΣ Λάρισας, στα 1604 μέτρα (θέση «Κάναλος»).

Από εδώ ακολουθούμε τα αραιά σημάδια του μονοπατιού Ο2 προς την Σπηλιά, που ο ασφάλτινος δρόμος προς το καταφύγιο έκοψε σε αρκετά σημεία του. Είναι μια διαδρομή δυόμιση ωρών που κινείται απότομα σε βραχώδες κακοτράχαλο πεδίο έχοντας συνεχώς αριστερά το ρέμα της βορειοανατολικής πλαγιάς. Το εντυπωσιακότερο σημείο της είναι το δάσος με τα γιγάντια πουρνάρια λίγο πριν το τέλος της, που ανακηρύχθηκε μνημείο της φύσης. Η βαρυχειμωνιά άφησε πίσω της πολλά από τα αιωνόβια δέντρα ρημαγμένα.

Απόγευμα πλέον φτάνουμε στη Σπηλιά, αρχή και πέρας της μακράς πορείας μας.

kissavos01 kissavos2 kissavos19 kissavos22 kissavos32kissavos_map

Have your say