< <

Ανάβαση στον Αμούτζελο

Ο ορεινός όγκος της Τριγγίας αποκόπτεται από την βορειοανατολική πλευρά του με το Κλεινοβίτικο ρέμα. Προκύπτει έτσι ένα σχετικά χαμηλό βουνό που καταλήγει ομαλά στο Μαλακασιώτικο ρέμα στα βόρεια. Το Κλεινοβίτικο ρέμα οριοθετεί την ανατολική πλευρά του χωρίζοντάς το από τον Κόζιακα ενώ το Καστανιώτικο ρέμα αποτελεί το βόρειο σύνορο.

Με το όνομα Αμουτζέλος είναι γνωστό το βουνό μάλλον στους ντόπιους και ελάχιστα στους ορειβατικούς κύκλους. Με το ίδιο όνομα σημαίνεται στους ειδικούς χάρτες η κορυφή που φέρει το κολωνάκι της Γεωγραφικής Υπηρεσίας. Άγνωστο και σε εμάς βουνό, πρέπει να ομολογήσουμε, τουλάχιστον μέχρι πριν από λίγους μήνες που ανεβήκαμε στην βορειοανατολικότερη κορυφή του, τον Βασίλακο (υψ. 1497 μ.) ξεκινώντας από το Ελάφι. Ήταν μια Κυριακή ανταριασμένη που ελάχιστα πράγματα μας επέτρεψε να διακρίνουμε κυρίως προς την εντυπωσιακή δυτική πλευρά. Έτσι όπως κόβεται απότομα το βουνό, δημιουργούνται εντυπωσιακές ορθοπλαγιές πάνω από πυκνοδασωμένο φαράγγι που είχαμε την τύχη να διασχίσουμε αρκετά χρόνια πριν.

Στόχος της νέας μας προσπάθειας, η ανάβαση στην κορυφή Αμουτζέλος (υψ. 1526 μ.) με εκκίνηση από την μονή Χρυσίνου, στο νοτιότερο άκρο του βουνού. Ακολουθώντας έναν άριστης βατότητας φαρδύ χωματόδρομο μήκους 3,5 χλμ που ξεκινά από την πρώτη δεξιά στροφή του δρόμου για τον Κλεινοβό, φτάνουμε στην είσοδο της μονής. Αυτό που με την πρώτη ματιά μας εντυπωσιάζει είναι η οχυρή θέση με την εντυπωσιακή θέα στον κάμπο της Καλαμπάκας. Είμαστε σε υψόμετρο 680 μέτρων στη θέση «Μπουζιάνα» και αριστερά μας υψώνονται προστατευτικά τείχη οι δασωμένες κορυφές του βουνού. Τίποτε από την σύγχρονη κατασκευή δεν μαρτυρά ότι μέχρι το τέλος του πολέμου υπήρχε εδώ η άλλοτε ακμάζουσα μονή της Παναγιάς Χρυσίνου που μαζί με την αντίστοιχη μονή Αγίου Νικολάου Σιαμάδων και Αγίων Αποστόλων  Κλεινοβού, αποτελούσαν ένα μοναστικό κέντρο που διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο στην περιοχή.

Το μοναστήρι που χτίστηκε στα μέσα του 14ου αιώνα είχε φρουριακή κατασκευή με πολεμίστρες στους  τοίχους, κελιά και βοηθητικούς χώρους που κατελάμβαναν τη νότια και τη δυτική πλευρά. Η θέση του μόνο τυχαία δεν ήταν καθώς εποπτεύει τον χώρο, προσφέροντας παράλληλα φιλοξενία στους διερχομένους που έβρισκαν εδώ κατάλυμα για να περάσουν την νύχτα και να συνεχίσουν, την επομένη, το δρόμο τους προς τα χωριά του Ασπροποτάμου.

Μετά το μοναστήρι ο δρόμος, μέτριας βατότητας πλέον, συνεχίζει στριφογυρίζοντας στις πλαγιές του βουνού για να καταλήξει μετά από 8 χλμ περίπου κάτω ακριβώς από την ψηλότερη κορυφή του βουνού (υψ. 1559 μ.) που είναι ανώνυμη (στον χάρτη). Εναλλακτικά, μπορούμε ακολουθώντας το χοντρό λάστιχο ύδρευσης να βγούμε σε διάσελο πάνω από το μοναστήρι. Από εδώ ένα αμυδρό μονοπάτι ανηφορίζει βορειότερα, συναντάει δυο ρέματα με πολύ νερό αυτή την εποχή και καταλήγει στον χωματόδρομο, ακριβώς δίπλα στο δεύτερο ρέμα. Πρόκειται για μια πολύ όμορφη διαδρομή μέσα σε δάσος βελανιδιάς κυρίως, που πιστεύουμε ότι την εποχή της άνοιξης θα είναι αριστουργηματική. Ανεβαίνουμε στη ράχη παρακάμπτοντας μια μεγάλη φουρκέτα του δρόμου για να τον συναντήσουμε ξανά ψηλότερα, μαζί με τα πρώτα χιόνια. Εδώ έχουμε δύο επιλογές. Να συνεχίσουμε στον χωματόδρομο μέχρι το τέλος του ή να ανεβούμε απότομα την πλαγιά ανάμεσα σε Αμουτζέλο και Βασίλακο.

Επιλέγουμε την δεύτερη που σύντομα θα μας φέρει αντιμέτωπους με το χιόνι που κατά τόπους ξεπερνά το μισό μέτρο. Κινούμαστε ανάμεσα στα έλατα όπου το ύψος του είναι μικρότερο προσπαθώντας να προχωρήσουμε βόρεια. Είναι μια προσπάθεια που θέλει υπομονή. Ο πρώτος είναι αυτός που ανοίγει βήματα στο χιόνι και συχνά αλλάζει, ώστε η ομάδα να διατηρεί τις δυνάμεις της.

Μετά από αρκετή προσπάθεια φτάνουμε στο άκρο  της ράχης. Εδώ το χιόνι φτάνει μέχρι τη μέση μας. Λίγο χαμηλότερα και αριστερά μας ξεχωρίζουμε μια μικρή καλύβα και να μαντέψουμε μπορούμε τον χωματόδρομο. Χαμένος κάτω από το χιόνι, οριοθετείται μόνο από τα δέντρα δεξιά και αριστερά του. Στρίβουμε αριστερά ανεβαίνοντας στην πλαγιά ανάμεσα σε έλατα κατάφορτα από το βαρύ, πρόσφατο χιόνι. Έτσι όπως λιώνει και το βάρος του υποχωρεί, τα κλαδιά τινάζονται προς τα πάνω σωριάζοντας με κρότο το φορτίο τους στο έδαφος. Κάπου – κάπου ακούγεται ο ήχος κλαδιών που σπάζουν μη μπορώντας άλλο να αντέξουν στο βάρος.

Μετά από συνολική προσπάθεια 3.30’ περίπου ωρών καταλήγουμε στο ψηλότερο σημείο. Δασωμένη όπως είναι η κορυφή περιορίζει την θέα. Μικρά ανοίγματα μεταξύ των δέντρων επιτρέπουν να δούμε προς την Τριγγία, ή μάλλον να την φανταστούμε πίσω από πέπλα των νεφών. Δεξιά μας, τριάντα μέτρα ψηλότερη, η ανώνυμη κορυφή, εξίσου δασωμένη και αδιαπέραστη.

Ένα σύντομο διάλειμμα για φαγητό και ανάκτηση δυνάμεων και επιστρέφουμε. Από τον ίδιο δρόμο πάλι, που τώρα όμως είναι πολύ ευκολότερος αφού η κατηφόρα στο χιόνι είναι διασκέδαση.

Amutzelos14 Amutzelos15 Amutzelos17 Amutzelos18 Amutzelos23

Have your say