< <

Ανάβαση στην Μπουντούρα

Είχαμε πολύ καιρό να νιώσουμε τη συγκίνηση του χειμερινού βουνού. Ο ήπιος περσινός χειμώνας δεν μας έδωσε την ευκαιρία να χαρούμε το χιόνι. Φέτος όμως, φαίνεται ότι ο καιρός δεν αστειεύεται. Τα βουνά, κάτασπρα από τις αρχές ήδη του Νοέμβρη, προκαλούν το ενδιαφέρον μας. Μια ευνοϊκή Κυριακή περιμένουμε για να εξορμήσουμε. Μια Κυριακή σαν την προηγούμενη. Ολόφωτη, διαυγή, αν και ιδιαίτερα ψυχρή. Το πρόγραμμα του συλλόγου προέβλεπε ξεκούραση, αλλά ποιος μένει στη φυλακή της πόλης με τέτοιες συνθήκες.

Νωρίς το πρωί φτάσαμε στο Περτούλι, οδηγώντας προσεκτικά στο παγωμένο οδόστρωμα. Στόχος μας η κορυφή Μπουντούρα (Νεράιδα) στα 2020 μέτρα. Προτιμήσαμε το δασικό δρόμο, αφού το μονοπάτι ήταν χαμένο στο χιόνι. Δρόμος που μετά από πορεία 1.30′ φτάνει σε διάσελο κάτω από την κορυφή, σε ύψος 1500 μέτρα περίπου. Μια σύντομη στάση για ξεκούραση. Φοράμε χοντρά μπουφάν, σκουφιά και γάντια. Ψηλά στην κορυφή, ο αέρας στροβιλίζει το χιόνι προσφέροντας ένα θέαμα ανυπέρβλητο. Και μόνο γι αυτό αξίζει ο κόπος της ανάβασης.

Από τα πρώτα μέτρα φαίνεται ότι η προσπάθεια θα είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Το χιόνι σωρεύτηκε στο μονοπάτι φτάνοντας σε ορισμένα σημεία και το ένα μέτρο. Αναγκαζόμαστε έτσι να κινηθούμε ψηλότερα, προτιμώντας τα σημεία όπου το χιόνι είναι παγωμένο. Εδώ όμως είμαστε εκτεθειμένοι στο δυνατό, παγωμένο αέρα. Χρησιμοποιούμε πιολέ αφού γλιστράμε επικίνδυνα. Προχωράμε σιγά. Τώρα δεν χωράνε αστεία. Μεγάλης έντασης βόρειος άνεμος παρασύρει το χιόνι γυμνώνοντας τις κορυφές και μαστιγώνοντας τα πρόσωπά μας. Είναι μια πρωτοφανής χιονοθύελλα που απειλεί να μας γκρεμίσει. Γαντζώνουμε τα πιολέ στον πάγο περιμένοντας να κοπάσει για να προχωρήσουμε μερικά βήματα. Και νέες ριπές ανέμου, και νέα στάση. Υπομονετικά μέχρι την κορυφή. Εδώ, στα 2020 μέτρα, είμαστε στο κέντρο της Πίνδου. Γύρω μας παγωμένες αστράφτουν όλες οι κορυφές: Τριγγία, Περιστέρι, Κακαρδίτσα, Τζουμέρκα, Χατζή, Αυγό, Μαρόσα, Λουπάτα. Διακρίνουμε μια προς μία τις κορυφές του Ολύμπου και το πολυσχιδές ανάγλυφο των Αγράφων. Βγάζουμε τα χοντρά γάντια για να φωτογραφήσουμε το υπερθέαμα. Τα ελάχιστα καρέ θα τα πληρώσουμε με δυνατούς πόνους στα δάχτυλα των χεριών μας. Η παραμονή μας είναι πλέον απαγορευτική. Κατεβαίνουμε γρήγορα πότε τσουλώντας και πότε βυθιζόμενοι μέχρι τη μέση στο χιόνι. Μέχρι τη βάση της κορυφής όπου βρίσκουμε κάποιο απάγκιο για ξεκούραση και φαγητό. Με θέα τον μακρινό και αγέρωχο Όλυμπο

Have your say