< <

Άγραφα, κορυφή Καράβες

Όταν κάποια μακρινή πορεία ματαιώνεται, από τις πρώτες μας επιλογές είναι και τα   αγαπημένα μας Άγραφα. Τα Άγραφα είναι  η νότια απόληξη της Πίνδου, μια  ιστορική περιοχή με ωραία χωριά και ξεχωριστό ανάγλυφο. Καταλαμβάνουν όλο το βόρειο τμήμα του νομού Ευρυτανίας και το δυτικό του νομού Καρδίτσας και χωρίζονται σε Θεσσαλικά Άγραφα και Ευρυτανικά Άγραφα. Η  ψηλότερη κορυφή τους είναι η Καράβα με υψόμετρο 2.184 μέτρα. Συνολικά  όμως τα Άγραφα έχουν 7 κορυφές με υψόμετρο πάνω από 2.000 μέτρα. Αυτές είναι η Καράβα (2.184 μ.), το Ντελιδίμι (2.163 μ.), το Βουτσικάκι (2.154 μ.), η Φτέρη (2.128 μ.), η Λιάκουρα (2.043 μ.), η Μαράθια (2.042 μ.) και τα Καλύβια (2.018 μ.).

Εύκολα προσβάσιμα για  μας είναι τα Θεσσαλικά της γειτονικής Καρδίτσας. Αυτή την φορά επιλέξαμε να κάνουμε  τις  χαμηλότερες κορυφές που επονομάζονται  «Καράβες» η οποία δεν είχε γίνει άλλοτε από το σύλλογό μας καθώς  συνήθως προτιμούμε  τις ψηλότερες και πιο δημοφιλείς.

Ξεκινήσαμε νωρίς  από τον Τύμπανο και τη περιοχή Αέρας ακολουθώντας τον δασικό δρόμο σε νότια κατεύθυνση και παρακάμπτοντας  το «Κουλκουτσάρι». Η μέρα ήταν ιδανική για πεζοπορία αν και τα σύννεφα μας υπενθύμιζαν ότι πρέπει να βιαστούμε για να επιστρέψουμε εγκαίρως πριν μας πιάσει η αναμενόμενη για το μεσημέρι καταιγίδα. Ευτυχώς όμως δεν είχαμε να αντιμετωπίσουμε τον συνηθισμένο για την περιοχή δυνατό αέρα που μας εμπόδισε στην προηγούμενη μας επίσκεψη τον χειμώνα να προσεγγίσουμε.

Η παρέα μας χαρωπή άλλοτε  κάνοντας στάση για να θαυμάσει το αγνάντι και άλλοτε τα κοπάδια των ελεύθερων Αγραφιώτικων αλόγων, αφού άφησε δυτικά τον κύριο όγκο της Καράβας  περνώντας και από  μικρές χιονούρες τις οποίες ας σημειωθεί ότι καταχάρηκε βουτώντας και δοκιμάζοντας κι’ όλας το χιόνι η Ηρα το αξιαγάπητο ροτβάιλερ που μας συντρόφευε, έφτασε μετά από μιάμιση ώρα κάτω από την πρώτη κορυφή από τις Καράβες που αποτελούνται από τρείς συνεχόμενες κορφές.

Αφού ανεβήκαμε  στην ψηλότερη που ονομάζεται Καυκιά με υψόμετρο  1845μ και αντικρύσαμε στο βάθος  τις Κορυφές Ντελιδίμι, Αφορισμένη, Σαλαγιάννη, Γαλάτσι, Καράβα μέχρι και τα Τζουμέρκα κλπ και με τα  σύννεφα να συγκεντρώνονται απειλητικά αποφασίσαμε να μην πάμε μέχρι την τελευταία για  να δούμε από ψηλά την «Παναγιά Σπηλιά» αλλά να κατηφορίσουμε προς τον εγκαταλειμμένο  παραδοσιακό  κτηνοτροφικό οικισμό  «Πατλιά» που αποτελείται από μικρά πέτρινα καλόγουστα σπιτάκια και μαντριά και  βρίσκεται σε εξαιρετική τοποθεσία σε υψόμετρο  περίπου 1.550 μέτρων.  Η θέα  από κει ήταν καταπληκτική, από κάτω μας το χωριό Πετροχώρι Αργιθέας  και πιο μακριά  το Λεοντίτο, το Θερινό και το Ανθοχώρι. Οι βοσκοί ήξεραν να επιλέγουν τοποθεσίες και  εδώ επέλεξαν μια από τις καλύτερες.

Έτσι χαλαρώσαμε ρεμβάζοντας σκεπτόμενοι με πόσο κόπο οι άνθρωποι αυτοί βιοπορίζονταν αλλά και με τι μεράκι δημιουργούσαν τα κονάκια τους. Αφού ξεκουραστήκαμε, κολατσίσαμε και βγάλαμε αρκετές φωτογραφίες με τα σύννεφα να δημιουργούν το κατάλληλο ντεκόρ πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Ήταν μια εύκολη  αλλά μακρινή  πορεία αφού διανύσαμε μια χιλιομετρική απόσταση άνω των 17 χιλιομέτρων και με διάρκεια  εξήμισι ώρες. Στα τελειώματα και  λίγο πριν μπούμε στα αυτοκίνητα, μας προϋπάντησε η βροχή που  μερικούς τους δρόσισε αλλά η αναμενόμενη καταιγίδα μας βρήκε στο δρόμο της επιστροφής.

Have your say