Ξημέρωσε Κυριακή. Μια μέρα αφιερωμένη στον εαυτό μας, στην ηρεμία στην ξεγνοιασιά, για άλλους στην δημιουργία και για κάποιες άλλες ομάδες ανθρώπων στην σκληρή δουλειά που δεν γνωρίζει αργίες. Τέλος πάντων, μια αργία που την αφιερώνει ο καθένας όπως επιθυμεί.

Ανεβαίνουμε για τα Αντιχάσια για το Λογγά και ενώ μετακινούμαστε με το αυτοκίνητο πατάμε σε φρέσκο χιόνι. Το χωριό πανέμορφο αλλά  σχεδόν έρημο και όπως σοφά ανέφερε κάποιος από την ομάδα λιγοστές καμινάδες καπνίζανε. Και ξεκινάμε πεζοί πλέον την ανάβαση αφήνοντας πίσω το χωριό και αντικρίζοντας  το λευκό δασώδες τοπίο μπροστά μας.   Εντυπωσιάζεσαι από το θαύμα της φύσης, την εναλλαγή των χρωμάτων του ουρανού, την ηρεμία της πλάσης που το μόνο που ακούς η ανάσα του συνοδοιπόρου σου, και  το τρίξιμο του φρέσκου χιονιού που πατά. Και συνεχίζοντας αισθάνεσαι τα πνευμόνια σου να γεμίζουν από τον καθαρό ζωογόνο αέρα. Όλα αυτά σε κάνουν να αναρωτηθείς «τι κέφια είχε ο Θεός όταν δημιουργούσε;»

Αντικειμενικός σκοπός η κορυφή Μαμαλή ή Οξιά στα 1420 μ.  μια περιοχή απείρου κάλους με θέα τον χιονοσκέπαστο Όλυμπο. Και συνεχίζοντας το ύψος του χιονιού όλο και ανεβαίνει, αρχίζουν τα πεσίματα, τα χαχανητά,  τα πειράγματα και τα γέλια σαν μικρά παιδιά.

Μετά από δυόμιση ώρες πορείας, όπως πολύ καλά έγραψε  κάποιος από την ομάδα μας  στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης,  λόγω του μεγάλου όγκου μαλακού χιονιού αποφασίστηκε «Τακτική υποχώρηση», πίσω μεν,  με ασφάλεια δε. Δεν πρέπει να υπερεκτιμούμε τις δυνατότητες μας, πρώτο μας μέλημα είναι η ασφάλεια του συνόλου της ομάδας και αυτό πρεσβεύει ο Σύλλογος μας.

Η φύση είναι δίπλα μας, τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά, φθάνει να την εκμεταλλευόμαστε σωστά,  ένα μέσω καθαρισμού του μυαλού μας από τις έγνοιες της καθημερινότητας. Τι να πρωτογράψει κανείς για αυτήν,  μια εικόνα της χίλιες λέξεις.  Από αυτή προήλθαμε και σ’ αυτή ανήκουμε. Ας ξεφύγουμε λίγο από το άγχος της σκληρής αστικής, αποστειρωμένης  μας καθημερινότητας και ας έρθουμε κοντά της χωρίς να παρεμβαίνουμε  στο έργο της. Όπως έγραψε και κάποιος συγγραφέας «Η φύση είναι από  τους πιο υποχρησιμοποιημένους θησαυρούς στη ζωή.

Όσο για το Μαμαλή που δεν πήγαμε, στέκει  εκεί και μας περιμένει αγέρωχο σε μια από τις επόμενες εξορμήσεις μας.

__________________ Άρθρα στην ίδια Περιοχή __________________

Ελληνόκαστρο – Γλέψη – Πηγές Νεοχωρίτη Από την Αχελινάδα στο Μετερίζι Πεζοπορεία στα Αντιχάσια – Από τον Πλάτανο στο Ελληνόκαστρο Από τον Κονισκό στη Νέα Ζωή Η άλλη πλευρά των Μετεώρων: Ψήλωμα – Παλαιοπαναγιά Ο Ίων ποταμός του λήσταρχου  Γκαντάρα Στο Μετερίζι των Αντιχασίων Αντιχάσια, κορυφή Μαμαλη Μεγάλη πορεία στις πλαγιές των αντιχασίων 4η Πανθεσσαλική πορεία στον Λογγά Ανάβαση στη Μαμαλή (1407 μέτρα) Στην κορυφή των Αντιχασίων Μαμαλή 1407μ. Στην Παλαιοπαναγιά από την Βλαχάβα Πορεία στους λόφους γύρω από την Κρήνη Τρικάλων Αντιχάσια: Λίμνη Λογγά – Μαυρέλι Το φαράγγι της Κοζίτσας Στα Αντιχάσια Μανιτάρια στο δάσος του Λογγά Στο δάσος του Λογγά Αναζητώντας τον κρεμαστό καταρράκτη στα Αντιχάσια Από την Βλαχάβα στην Παλαιοπαναγιά Αχελινάδα – Μετερίζι Περιδιαβαίνοντας τα δάση του Λογγά. Όρη Ζάρκου Στα δάση του Λογγά Η κοπή της πίτας στον Λογγά Στα παγωμένα νερά της λίμνης Λογγά Αντιχάσια – Κάποτε εδώ ήταν μεθόριος Περπατώντας στα Αντιχάσια Με τα χιόνια στο Λογγά Πεζοπορία στα Αντιχάσια Πεζοπορία στον Γάβρο