Η Νεράιδα είναι ένα ορεινό συγκρότημα της νότιας Πίνδου στο δυτικό τμήμα του Νομού Τρικάλων. Συνδέεται με το γειτονικό συγκρότημα της Τριγγίας μέσω του αυχένα Γκολέμι (1.700 μ). Η ψηλότερη κορυφή της Νεράιδας είναι η Μπριτσιάσκα (υψ. 2.144μ) η οποία βρίσκεται στο μέσο του βουνού.
Ο μύθος λέει πως ζούσαν κάποτε στο Νεραϊδοχώρι δυο πλούσια κορίτσια, η Μαρία και η Νεράιδα. Όταν οι κλέφτες μπήκαν στο χωριό για να τις αιχμαλωτίσουν, αυτές ξέφυγαν και κατέφυγαν στις δυο κορυφές που πήραν το όνομά τους: Μαρόσα και Νεράϊδα. Εκεί στέκονται αντίκρυ και αγναντεύουν ακόμα το χωριό, πότε ντυμένες με ολόλευκη χιονάτη φορεσιά, πότε στεφανωμένες με τα αγριολούλουδα της Άνοιξης.
Την Κυριακή 24/9 ο Σύλλογος (Σ.Π.ΟΡ.Τ.) Πεζοπορίας – Ορειβασίας Τρικάλων βρέθηκε μαζί με τα μέλη του στην κορυφή Τσούμα (υψ. 2069μ) που είναι μία από τις ομορφότερες κορυφές του παραπάνω συγκροτήματος.
Η διαδρομή μας άρχισε λίγο έξω από το χωριό Πύρρα Τρικάλων και μέσα από μονοπάτια και χωμάτινους δρόμους διασχίσαμε αρχικά τα μαντριά που βρισκόταν σε σχετικά χαμηλό υψόμετρο, όπου γίνεται συστηματική βόσκηση βοοειδών κατά τη θερινή περίοδο. Οι εικόνες εναλλάσσονταν σαν τα φυλλοβόλα δένδρα καθώς μια πρώτη ωραία σκηνή-εικόνα μας την έδωσε ένας σκύλος φύλαξης κοπαδιού που μας έδειχνε πως συμμάζευε και προστάτευε το κοπάδι του από μας! Λίγο πιο κάτω ένας γεροδεμένος κυνηγός προσπαθούσε με την βοήθεια του κυνηγόσκυλου να ανακαλύψει το θήραμά του. Καλημέρα κύριοι …. μας είπε …. ωραία να περάσετε …. Συνεχίζοντας την πεζοπορία περπατάμε πάνω στο δασικό δρόμο και στρίβουμε αριστερά στο δεύτερο δρόμο που θα συναντήσουμε. Μπαίνουμε στο δασικό δρόμο και σύντομα φτάνουμε στην εκκλησία. Στην πορεία μας και στο χαμηλότερο υψόμετρο κυριαρχούν φυλλοβόλα είδη, όπως η βελανιδιά, ο σφένδαμος και ο ψευδοπλάτανος και σιγά σιγά γίνεται κατάφυτη από μεγάλα δάση ελάτης μέχρι που αυτά εξαφανίζονται και το τοπίο είναι γυμνό και πετρώδες, σχεδόν απόκοσμο και καθώς αφήνεις την πλαγιά από ελάτη βρίσκεσαι στη γυμνή και πετρώδη ράχη που άλλοτε είναι αρκετά ανηφορική, άλλοτε ομαλοποιείται για να σου δώσει την ευκαιρία να ξαποστάσεις μέχρι να φτάσεις στην κορυφή. Προχωράμε με προσοχή γιατί το έδαφος είναι γεμάτο με άσπρες και γκρίζες πέτρες.
Στις απαραίτητες στάσεις (ατομικές και ομαδικές) που κάνεις προς την κορυφή θαυμάζεις τις μεγάλες αλλαγές που συντελούνται αυτό το διάστημα στη φύση και στην περιοχή μας καθώς υπήρξαν μεγάλες κατολισθήσεις που έγιναν ειδικά αυτή την εποχή λόγω των τρομερών καιρικών συνθηκών καθώς μεγάλος χωμάτινος όγκος είχε αποκολληθεί από την μία πλαγιά και είχε βρεθεί στην απέναντι, καταστρέφοντας δρόμους και διαδρομές, που θα πρέπει και πάλι να διαμορφωθούν γεγονός που σε κάνει να σκέπτεσαι πόσο γρήγορα μπορεί ν’ αλλάξει και να διαμορφωθεί το περιβάλλον γύρω μας και πόσο μικροί και αδύναμοι είμαστε μέσα στα φυσικά φαινόμενα, όταν αυτά είναι γιγαντιαία!
Σκαρφαλώνοντας σχεδόν την ράχη του βουνού προς την κορυφή οι κοφτερές πέτρες έμοιαζαν με σκαλοπάτια προς τη «ΘΕΑ ΦΥΣΗ» που ενώ ενώ μεν μπροστά σου δεν είχες ορατότητα να δεις τι περιμένει, λόγω της σχεδόν κάθετης ανάβασης, από την άλλη η ανάβαση προς την κορυφή σε κάνει να θέλεις να ζήσεις την απόλαυση της κορυφής.
Έτσι, μετά από δυόμιση ώρες πεζοπορίας βρισκόμαστε στην κορυφή με υψόμετρο 2055 μέτρων. Και φτάνει η ώρα μιας απολαυστικής θέας καθώς η κορυφή Τσούμα σου την προσφέρει απλόχερα. Αξιοζήλευτη κορυφή. Νομίζεις ότι βρίσκεσαι πάνω σε αεροπλάνο ή νομίζεις ότι βλέπεις τα βουνά και τα χωριά σαν είσαι πουλί που ίπταται. Τρομερό και μοναδικό!!!!
Από ψηλά θαυμάζεις τους πρόποδες της Τριγγίας που ανάμεσα στα μεγάλα δάση βρίσκονται χτισμένα πολλά όμορφα και γραφικά χωριουδάκια, ένα από αυτά είναι και το Παλαιοχώρι, χωριό της Δημοτικής ενότητας Κλεινοβού του Δήμου Καλαμπάκας. Το Παλαιοχώρι βρίσκεται σε υψόμετρο 977 μέτρων (που για να φτάσει κανείς στους πρόποδες της Τριγγίας και το χωριό Παλαιοχώρι, αρκεί να ακολουθήσει το δρόμο προς Περτούλι, πριν το χωριό του Περτουλίου θα στρίψει δεξιά προς Χρυσομηλιά, ακολουθεί τον δρόμο μέχρι και τη διασταύρωση για Παλαιοχώρι).
Ο καιρός ήταν συννεφιασμένος σε όλη της πορεία και ευχάριστος για μια τέτοια φθινοπωρινή διαδρομή. Το ήπιο κλίμα σε όλη μας την διαδρομή το διαδέχθηκε ένα ψυχρό και δυνατό αεράκι στην κορυφή Τσούμα που σε αγκάλιαζε προειδοποιώντας σε ότι το ίδιο κλίμα σε λίγο καιρό (40-50 μέρες) θα φτάσει και στα πεδινά (Τρίκαλα).
Μετά την απαραίτητη στάση στην κορυφή, αγναντεύοντας τις κορυφές- το μάτι έβλεπε μέχρι και ένα μέρος της λίμνης Πλαστήρα, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής κάνοντας μια ευχάριστη και λίγο δύσκολη για αρχάριους φθινοπωρινή διαδρομή 4.30 περίπου ωρών.
Άλλη μια αξέχαστη φθινοπωρινή εμπειρία γιατί κάθε φορά που ανεβαίνω σ’ ένα βουνό, κουβαλάω στο σακίδιο το βάρος ενός μεγάλου ευχαριστώ για όσα μου έχει προσφέρει αφείδωλα η φύση και μάλιστα στον πρώτο χρόνο συμμετοχής μου στον Σύλλογο. Τα βουνά μου έδειξαν το δρόμο προς την πραγματική ευτυχία. Με δίδαξαν ότι όλα είναι εφικτά, αρκεί να προσπαθήσεις. Γίνανε η ακτίνα φωτός μέσα στο σκοτάδι της σκληρής καθημερινότητας. Αλλά πάνω απ’ όλα, έδωσαν πνοή στα όνειρά μου.
Τέλος ο Σύλλογος είναι αναγκασμένος να προσαρμόζει το πρόγραμμά του καθώς οι καιρικές συνθήκες που επικρατούν αυτή την εποχή στην περιοχή μας είναι δύσκολες καθώς ο κόσμος της Θεσσαλίας σηκώνει τον δικό του μαρτυρικό Σταυρό!







































