< <

Στο δάσος της Κρανιάς

Όπως είχαμε διαπιστώσει και πέρισυ τέτοια εποχή, το δάσος της Κρανιάς είναι σπουδαίος μανιταρότοπος. Μια τεράστια ποικιλία ειδών που σπάνια συναντά κανείς σε αμιγή δάση, γεμίζουν τις πλαγιές και τα ξέφωτα. Αποκλειστικός σκοπός της κυριακάτικης εξόρμησής μας ήταν η φωτογράφηση, αν και πάλι η προσπάθειά μας κατέληξε σε ορειβασία. Φωτογραφικό πεδίο το ελατόδασος δεξιά της Κρανιάς.

Ξεκινώντας μέσα από το χωριό με νότια κατεύθυνση, ακολουθούμε χωματόδρομο που σύντομα διακλαδίζεται. Ήδη από τα πρώτα βήματά μας πλάι στο δρόμο συναντάμε ομάδες Κοπρίνους (Coprinus comatus) ένα χαρακτηριστικό στενόμακρο μανιτάρι περιζήτητο για τη νοστιμιά του (κάποιοι το τρώνε και ωμό). Το κακό είναι ότι πρέπει να καταναλωθεί αμέσως γιατί αποσυντίθεται πάρα πολύ γρήγορα. Στα μικρά λιβαδάκια κυριαρχούν τα Ζαρκαδίσια (Macrolepiota procera) που ξεχωρίζουν για το μεγάλο μέγεθός τους. Νοστιμότατα όταν ψήνονται (κάτι ξέρει ο Μάριος επ’ αυτού) διατηρούνται στην κατάψυξη με την κατάλληλη επεξεργασία (μαρινάρισμα).

Σύντομα αφήνουμε το χωματόδρομο για να μπούμε στα μονοπάτια του δάσους. Εδώ είναι η χαρά του φωτογράφου αυτή την εποχή. Άπειρα τα θέματά του, όπως και οι αποχρώσεις. Μαζί με τα λαμπερά κίτρινα των φυλλοβόλων ξεχωρίζει το κόκκινο κάποιων θάμνων. Αυτό το έντονο κορεσμένο κόκκινο είναι το πιο φορτισμένο συγκινησιακά χρώμα του φθινοπώρου.

Ήδη την προσοχή μας τραβούν τα πορτοκαλιά Κουμαρομανίταρα (Lactarious deliciosus). Πρόκειται για εξαιρετικό έδεσμα όπως δηλώνει και το όνομά του. Χαρακτηριστικό αυτού του είδους είναι οι λακκούβες στο πόδι του και το καροτί «γάλα» που εκκρίνει και βάφει τα χέρια μας. Οι Αλεποπορδές (Lycoperdom sp.) -οι χαρακτηριστικότεροι ασκομύκητες – κυριαρχούν κάτω από τα έλατα. Αραιά και που συναντάμε και τους συγγενείς τους, τα Geastrum που ξεχωρίζουν από το αστεροειδές σχήμα τους. Χαρακτηριστικό τους γνώρισμα η τρύπα στο πάνω μέρος τους από την οποία η βροχή και ο αέρας σκορπίζουν τα δισεκατομμύρια σπόρια τους.

Ανεβαίνοντας συναντάμε βολίτες και ανάμεσά τους τον Βασιλικό (Boletus edulis) σε γιγάντια μεγέθη. Αφού είναι φαγώσιμος και μάλιστα εξαιρετικά νόστιμος, τον ρίχνουμε και αυτόν στο σακούλι. Οι κυρίαρχοι του δάσους είναι όμως οι αμανίτες. Εξωπραγματικά μεγέθη με διάμετρο καπέλου που ξεπερνά τα 30 εκατοστά. Κοντά σε αυτούς και κάποια που μόλις σκάνε από το έδαφος, σε μορφή κάψας. Αυτό το επικίνδυνο μανιτάρι (Amanita muscaria) όπως δηλώνει και το λαϊκό όνομά του –Ζουρλομανίταρο είναι γνωστό από την αρχαιότητα για τις παραισθησιογόνες ιδιότητές του. Το πιο επικίνδυνο είναι όμως ο Θανατίτης (Amanita phalloides) που συναντάμε λίγο πιο κάτω. Μικρός υποκίτρινος αμανίτης με χαρακτηριστικό δαχτυλίδι και λοβωτή θήκη.

Μέσα στο ρέμα έχουμε την τύχη να συναντήσουμε τον σπάνιο Τρεμίσκο (Tremiscus helvelloides) που μοιάζει σαν χωνί με πορτοκαλιές αποχρώσεις και συναντιέται σε ομάδες Αυτό τρώγεται σε σαλάτες αλλά και ωμό. Μικρή είναι και η παρουσία της Ελβέλλας (Helvella crispa) με το παράξενο σχήμα και το κατάλευκο χρώμα. Συνηθισμένη είναι η παρουσία των διαφόρων ειδών Ραμάριας (Ramaria sp.) με την σπογγοειδή μορφή και το κίτρινο χρώμα (φαγώσιμες οι περισσότερες) και της μικρής κοραλλόμορφης Κλαβάριας (Clavaria)

Δεν μπορέσαμε να βρούμε τα Πλευρώτους (Pleurotus Ostreatus) Που τόσο μας εντυπωσίασαν πέρισυ και που τάξαμε σαν μεζέ στο πρόεδρο αλλά όσο και να θέλουμε δεν μπορούμε να καλύψουμε όλη την περιοχή. Κάποια άλλη φορά ίσως.

Have your say