< <

Στο δάσος του Περτουλίου

Ο άστατος καιρός της περασμένης Κυριακής και τα σύννεφα που τύλιγαν την κορυφή της Λουπάτας μας ανάγκασαν να σημάνουμε υποχώρηση προς χαμηλότερα υψόμετρα. Σαν λύση ανάγκης επιλέξαμε το δάσος, που προσφέρει τη δυνατότητα διαδρομών με όλες τις καιρικές συνθήκες.

Το δάσος του Περτουλίου λοιπόν, το γνωστό αλλά εν τέλει τόσο άγνωστο, τουλάχιστον στους περισσότερους. Είναι απίστευτη η ποικιλία των ερεθισμάτων που δίνει ακόμα και ένας απλός περίπατος ανάμεσα στα δέντρα, ειδικά αυτή την εποχή. Αμέσως μετά τις βροχές και ενώ το φθινόπωρο εισβάλλει ορμητικά με την απίστευτη χρωματική παλέτα του.

Στο εκκλησάκι της Αγίας Κυριακής μπαίνουμε στο χώρο κατασκήνωσης και περνάμε το Περτουλιώτικο ρέμα. Ακολουθούμε το δασικό δρόμο με κατεύθυνση νότια περνώντας κάτω από την κορυφή Γκαλντερίμι. Από τα πρώτα μέτρα της διαδρομής διαπιστώνουμε την κυριαρχία των μανιταριών στα ρείθρα του δρόμου.

Ο βροχερός Σεπτέμβρης έδωσε τη δυνατότητα σε αυτούς τους απίθανους κατοίκους του δάσους να κάνουν εντυπωσιακή την παρουσία τους. Ευκαιρία λοιπόν για ένα σεμινάριο μυκητολογίας στο πεδίο, όπου εκόντες – άκοντες όλοι έλαβαν μέρος. Καταμεσής του δρόμου σαν κλειστές λευκές ομπρέλες μια συστάδα Μαΐτες ή Καλαμάρια (Coprinus comatus). Είναι ένα μανιτάρι με πολύ σύντομη ζωή που λιώνει κυριολεκτικά ενώ πεθαίνει, σκορπίζοντας μέσα σε μαύρο υγρό τους σπόρους του. Εδώδιμο, τρώγεται και νωπό σαν σαλάτα. Δεν χάνουμε την ευκαιρία να το μαζέψουμε στο γνωστό πλέον καλάθι που κάθε Κυριακή εναλλάσσεται στα χέρια των μελών του συλλόγου. Την τιμητική τους βέβαια έχουν οι γνωστοί Λακτάριοι ή Καρότα (Lactarius deliciosus) γεύμα εξαίσιο σε κάθε περίπτωση, μεζές που τακτικά γευόμαστε. Το δάσος είναι κυριολεκτικά γεμάτο από δαύτους. Να μην αγνοήσουμε όμως και όσα δεν τρώγονται, η τουλάχιστον εμείς δεν συνηθίζουμε να μαζεύουμε. Σε σχήματα και χρώματα πέρα από κάθε φαντασία, ο κόσμος των μυκήτων έχει βασικό ρόλο αποικοδομητή. Χωρίς αυτούς, απλά δεν θα υπήρχε δάσος, τουλάχιστον σαν αυτό που έχουμε τη χαρά να περπατάμε σήμερα.

Σύντομα αφήνουμε το δασικό δρόμο μπαίνοντας για τα καλά στο δάσος. Ακολουθούμε μονοπάτι που άνοιξαν τα μουλάρια και οι αγελάδες, οι μόνιμοι κάτοικοι της περιοχής. Κατηφορίζουμε μέσα σε έλατα. Μια στάση για να γευθούμε ωμά τα Lycoperdon perlatum που αφήνουν επίγευση βουτύρου στο στόμα. Λίγο πιο κάτω φωτογραφίζουμε τις κοραλιόμορφες Ραμάριες ή Χτένια. Τυπικοί κάτοικοι του ελατόδασους, ολόκληρη η πλαγιά κατακλύζεται από την κίτρινη Ramaria aurea και την ροδαλή Ramaria Formosa. Λίγο πιο κάτω η πλέον περιζήτητη λιχουδιά, το Νερατζάκι (Cantharellus cibarius), δυστυχώς όμως παραγινωμένο, χωρίς τη χαρακτηριστική μυρωδιά βερίκοκου. Πάνω στα πεσμένα κλαδιά η Γυρομίτρα η σαρικοφόρα (Gyromitra infula) με το παράξενο καφετί καπέλο σε σχήμα σαρικιού. Εξ ίσου περίεργα τα Μουρτσέκια (Helvella crispa και Helvella lacunosa) με άσπρο και μαύρο καπέλο αντίστοιχα. Το ασυνήθιστο Hydnellum caeruleum, μεγάλο σαν πιατέλα, και ο Βωλίτης ο κοκκινοπόδαρος (Boletus eryhropus) σε μέγεθος τεράστιο, κάτι πολύ συνηθισμένο στα δάση μας.

Οι ακτίνες του ήλιου διαπερνούν το τοίχος των δέντρων και φωτίζουν μαγικά τους πεσμένους κορμούς, τα υγρά βρύα, τα πεσμένα φύλλα, τις φτέρες που καφετίζουν. Και εμείς που βαδίζουμε έτσι χωρίς πρόγραμμα, μόνο για τη χαρά της γνωριμίας με πράγματα απλά όπως ο ήχος του νερού που κυλά κάπου χαμηλά, ή το ξάφνιασμα ενός σκίουρου…

Have your say