< <

Αποστολή στην Βόρνεο: ένα ταξίδι αισθήσεων

Στην Βόρνεο και στην Μαλαισιανη επαρχία Σαμπαχ από 24 Απριλίου μέχρι 3 Μαΐου βρέθηκε ο Τρικαλινός αλπινιστής και ταξιδευτής του κόσμου Γιάννης Ξηρός, μέλος του Συλλόγου Πεζοπορίας Ορειβασίας Τρικάλων (Σ.Π.ΟΡ.Τ), συμμετέχοντας στην αποστολή που οργάνωσε το Base Camp του επαγγελματία ορειβάτη Παναγιώτη Κοτρωναρου. Ο Γιάννης Ξηρός με τις γραμμές αυτές καταθέτει την εμπειρία του.
Η αποστολή είχε ως κύριο στόχο την ανάβαση επί του όρους Kinabalu, το οποίο με τα 4095μ του αποτελεί το ψηλότερο σημείο μεταξύ Ωκεανίας και Ιμαλαΐων. Η Βόρνεο είναι ένα τεράστιο νησί τροπικού δάσους και ευρίσκεται στον Ειρηνικό Ωκεανό. Δυτικά βρέχεται από την νότια Κίτρινη θάλασσα και ανατολικά από τον κυρίως ωκεανό. Είναι στην Νοτιοανατολική Ασία και την μοιράζονται τρία κράτη. Βορείως, οι επαρχίες Σαμπαχ και Σαραβακ ανήκουν στην Μαλαισία και νοτίως η τεράστια επαρχία Καλιμανταν ανήκει στην Ινδονησία. Προς δυσμάς υπάρχει το πλούσιο σε πετρέλαια μικρό Σουλτανάτο του Μπρούνεϊ.

Μετά από 36 ώρες αεροπορικό ταξίδι η δεκαπενταμελης ομάδα κατέλυσε σε ένα ξενοδοχείο όχι μακριά από την Kota Kinabalu, πρωτεύουσα της επαρχίας Σαβαχ. Η ανάβαση άρχισε το πρωί της 26 Απριλίου από την είσοδο του Εθνικού πάρκου (υψομ. 1500μ) και το απόγευμα καταλύσαμε στο καταφύγιο Laban Rat (υψομ.. 3272m). Την ανάβαση δυσκόλευαν αναρίθμητα πέτρινα και ξύλινα μονοπάτια. Κατά την πορεία μπορέσαμε να θαυμάσουμε την ζούγκλα και να ακούσουμε τους ήχους της, ένα πυκνό δάσος βροχής αδιαπέραστο, από τα πληρέστερα οικοσυστήματα του πλανήτη, από το οποίο απαγορεύεται να πειράξεις έστω και ένα φυλλαράκι.

Η ανάβαση για την κορυφή άρχισε την 03:00πμ της 27 Απριλίου και φτάσαμε την 06:30πμ, όπου σε λίγη ώρα απολαύσαμε την αυγή του ήλιου και μια υπέροχη θέα της θάλασσας της Νότιας Κίνας προς δυσμάς. Περί ώρα 08:00πμ η ομάδα άρχισε την κατάβαση προς το καταφύγιο Laban Rat μέσω της Via ferrata του όρους Kinabalu. Η Via Ferrata ( δρόμος με σίδερα) στην ορειβατική γλώσσα είναι μια διαδρομή επί βράχου, ο οποίος είναι διάστικτος με σημεία ασφάλισης, σιδερένια σκαλοπάτια και σημεία όπου πατάμε η πιάνουμε σιδερένια πατήματα. Δεν έχει σχέση με την αναρρίχηση επί βράχου, πλην όμως είναι ένας τρόπος (συχνός στις Άλπεις) περάσματος βράχου.

Η Via Ferrata του Kinabalu εχει υψος πανω από 400μ και είναι η μεγαλυτερη στα ορη της Ασίας. Οι επόμενες δυο μέρες κύλησαν με την ομάδα βαθιά στην καρδιά της ζούγκλας. Μετά από οκτάωρο ταξίδι μπήκαμε στην διάσημη Danam Valley, όπου κάναμε νυκτερινό σαφάρι επί αυτοκινήτων ανοικτού τύπου, διάσχιση τροπικού δάσους και διάσχιση με ταχύπλοα του ποταμού Kinabatangan, όπου μέσα του κολυμπούν κροκόδειλοι. Θαυμάσαμε την τεχνική κατασκευής κρεμαστών γεφυρών η γεφυρών υπερυψωμένων σε κορμούς δένδρων που έχουν την ζούγκλα κάτω τους, διάφορα ζώα και πουλιά, όπως παπαγάλους, αρπακτικά, ελαφάκια και μικρούς αγριόχοιρους της ζούγκλας, πίθηκους διαφόρων ειδών που πηδούσαν από δένδρο σε δένδρο με εντυπωσιακά άλματα, ερπετά και ένα πύθωνα κουλουριασμένο σε ένα πεσμένο δένδρο. Φύγαμε γεμάτοι γνώσεις και συγκίνηση από το πάρκο Sepikol, όπου η Μαλαισιανη κυβέρνηση με την βοήθεια ειδικών προστατεύει και φροντίζει μικρούς ορφανούς ουραγκουτάγκους (Orang Utan= άνθρωπος του δάσους), κατασχεμένους από λαθροκυνηγούς και μετά την εκπαίδευση τους αφήνει ελεύθερους στο δάσος.

Θαυμάσαμε το τεράστιο σπήλαιο Comantong, όπου εργάτες αφαιρούν κάθε τόσο τις φωλιές των πουλιών και τις πωλούν ως πανάκριβο έδεσμα σε επιλεγμένα ιαπωνικά και κινέζικα εστιατόρια (οι εδώδιμες φωλιές τρώγονται κυρίως για το σάλιο των πουλιών που σταθεροποιεί την φωλιά και στερεοποιείται το ίδιο). Την πρωτομαγιά κάναμε rafting στον ποταμό Padas. Η κατάβαση του ποταμού με φουσκωτές βάρκες ήταν σίγουρα μια από τις πιο έντονες εμπειρίες στην ζωή όλων των μελών της ομάδας. Το τοπίο κατ’αρχας θύμιζε σκηνές από τις ταινίες Jurasic park και ήταν πέραν κάθε περιγραφής. Τα κύματα του ποταμού θύμιζαν άγρια θάλασσα και μας κτυπούσαν πλευρικά και μετωπικά. Δυο γυναίκες της ομάδος έπεσαν μέσα και οι οδηγοί χρειάστηκε να τις μαζέψουν με kayak. Στα πιο ήρεμα νερά η ομάδα βουτούσε για κολύμπι. Η αγριότητα του Padas όμως δεν συγκρίνεται με κανένα Ελληνικό η Ευρωπαϊκό ποτάμι που γνωρίζει ο γράφων.

Η εκδρομή τελείωσε με μια χαλαρωτική ημέρα στο νησάκι Mutakan, όπου κάναμε καταδύσεις και θαυμάσαμε τα κοράλλια και τα πολύχρωμα ψάρια του Ειρηνικού και κάναμε ακόμη και θαλάσσιο αλεξίπτωτο. Όσον αφορά στην γνωριμία μας με την ιστορία των νησιών αυτών, εντύπωση μας έκανε η περιγραφή της πολεμικής τέχνης των περίφημων κυνηγών κεφαλών-πολεμιστών της Βόρνεο, τα κρανία άνω 300 ετών ηλικίας, οι χοροί των πολεμιστών και το γεγονός ότι το τελευταίο ζευγάρι παγανιστών ιερέων ζει τις τελευταίες ημέρες του σε ένα χωριό κοντά στην πρωτεύουσα σε πλήρη απομόνωση, χωρίς άλλοι παγανιστές ιερείς να υπάρχουν για να πάρουν την θέση τους. Η Μαλαισία – Ινδονησία εξισλαμίστηκε τον 8ο αιώνα από άραβες ιεραπόστολους και εμπόρους και τον 16ο αιώνα ακολούθησαν Πορτογάλοι, Ολλανδοί και Βρετανοί ιεραπόστολοι, έμποροι και άποικοι.

Κατόπιν όλων αυτών η αρχαία θρησκεία, βασισμένη στην πίστη περί ύπαρξης καλών και κακών πνευμάτων και ο αρχαίος τρόπος ζωής εγκαταλείφθηκαν. Υπάρχουν ωστόσο ακόμη στην ζούγκλα απομονωμένα χωριά, τα οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να εισάγει στον σύγχρονο πολιτισμό. Η Μαλαισία έχει κοινοβουλευτικό πολίτευμα και κυβερνά το μουσουλμανικό κόμμα με 80%. Οι λοιποί είναι κινέζοι κομμουνιστές και χριστιανοί σοσιαλιστές. Η οικονομία της έχει πολλαπλώς ωφεληθεί από την παγκοσμιοποίηση, πολλές δυτικές και ιαπωνικές εταιρείες υπάρχουν εκεί, εξάγει πολλή ξυλεία και φοινικέλαιο και η μεγάλη πρωτεύουσα Kuala Lumpur είναι μια σύγχρονη μεγαλούπολη. Έτσι τελείωσε το ταξίδι αισθήσεων χωριστηκαμε στο αεροδρόμιο Αθηνών και δώσαμε ραντεβού για νέες περιπέτειες σε άλλα σημεία του πλανήτη’’.

Have your say