< <

Κουφόλογγος, ο φύλακας της λίμνης (1882μ.)

Το πρόγραμμα του Συλλόγου έγραφε: Κυριακή 1/5/2011 Όλυμπος. Θα διασχίσουμε το Φαράγγι του Ενιππέα. Εκκίνηση από το Λιτόχωρο. Ώρες πορείας 4,30΄.

Την Παρασκευή το βράδυ όμως, στην συνάντησή μας, στην έδρα του Συλλόγου, συνεκτιμήσαμε τις καιρικές συνθήκες για τις οποίες φρόντισε ο φετινός Απρίλης να τις κάνει να μοιάζουν περισσότερο με χειμωνιάτικες παρά με ανοιξιάτικες, και αποφασίσαμε αλλαγή πορείας…Σύμφωνα με το νέο σχέδιο η Ομάδα μας δεν θα “έπιανε” τον Mάη στον Όλυμπο, αλλά θα πήγαινε να τον συναντήσει στις Αγραφιώτικες κορυφές. Κοντά στους “Φύλακες” της Λίμνης.

Την Κυριακή το πρωί όντως ο καιρός ήταν σύμφωνος με τις μετεωρολογικές προβλέψεις. Συννεφιασμένος και κακόκεφος. Είχαμε σοβαρές διαφωνίες μαζί του, αλλά αυτές δεν ήταν ικανές για να αλλάξουν την απόφασή μας. Σύσσωμοι για το βουνό. Διπλάσια, σε αριθμό, η ομάδα από εκείνη του Μάρτη του 2005 τραβήξαμε για τον στόχο μας, θα τον βρίσκαμε σε υψόμετρο μόλις 120 μέτρα κάτω από τα 2 χιλιόμετρα. Οι γείτονές μας οι Καρδιτσιώτες καμαρώνουν (και με το δίκιο τους) για τους ορεινούς όγκους που περιτριγυρίζουν την Λίμνη Πλαστήρα. Μυθοποίησαν τα γύρω βουνά σε “φύλακες της Λίμνης”. Μια λίμνη, εμπνεύσεως και δημιουργίας ανθρώπινης και όχι επιλογή της Φύσης. Στην κορυφή ενός “φύλακα” που δεν είναι και τόσο εύηχος, καθότι “Κουφό-λογγος” το όνομα του οποίου, όπως διαπιστώσαμε, δεν το χρησιμοποιούν οι γείτονές μας ενώ εμείς το βρήκαμε στους χάρτες.

Τα αυτοκίνητα, μας πήγαν μέχρι τον εγκαταλειμμένο ξενώνα της Φυλαχτής των Αγράφων στα 1.045 μέτρα. Τα σύννεφα που αφήσαμε στα Τρίκαλα, μας πήραν από πίσω, μας έφτασαν στην ορεινή Καρδίτσα και άρχισαν να μας απειλούν με αραιό ψιλοβρόχι. Αδιάβροχα για να αντιμετωπίσουμε την καιρική απειλή και μεγάλη όρεξη για ορειβασία… Ακολουθήσαμε μονοπάτι χωρίς σήμανση που οδηγεί μέσα σε πυκνό ελατόδασος. Η ανηφόρα άρχισε από το πρώτο βήμα. Το ρετσίνι των δέντρων έκανε μυρωδάτη την ατμόσφαιρα που κατέληγε στα φουσκωμένα πνευμόνια από τις μεγάλες ανάσες, οι οποίες ήταν απαραίτητες για να ανταποκριθούμε στην πρώιμη κόπωση.

Οι ανιχνευτές μπροστά και σε απόσταση ασφαλείας, μας ενημέρωναν συνεχώς για την πορεία μας μέσα στην πυκνόφυτη πλαγιά που βρίσκεται ακριβώς πάνω από το χωριό. Δεξιά μας, στα περιβόλια του χωριού κερασιές-νυφούλες. Ολάνθιστες, κατάλευκες. Με το πράσινο της φυλλωσιάς θα ντυθούν αργότερα, όταν τελειώσει η “γαμήλια γιορτή”, στο γλεντοκόπι της οποίας βρισκόμαστε κάθε βδομάδα. Τότε θα βγάλουν και ΄κείνες το νυφικό και θα φορέσουν τα κόκκινα των καρπών τους.

Πορευόμαστε πλέον σε ποιο αραιό δάσος ενώ δειλά κάνει την εμφάνισή του και ο ήλιος… Οι αχτίνες του διαπερνούν τις βρεγμένες φυλλωσιές. Οι Σπίνοι, από τις κορφές των δέντρων, τον βλέπουν νωρίτερα από μας, που κινούμαστε από κάτω και το διαλαλούν. Φροντίζουν να μας ενημερώσουν, η ημέρα αλλάζει-“φτιάχνει” …Ξαφνικά και μέσα στη δασωμένη περιοχή συναντάμε το τριγωνομετρικό της Απέλινας στα 1.410 μέτρα. Διανύσαμε την μισή υψομετρική διαδρομή σε μία ώρα, χωρίς να καταλάβουμε. Η βροχή, που μας ακολουθούσε από το χωριό είναι πλέον παρελθόν. Κάνουμε στάση. Βγάζουμε τα αδιάβροχα…Η αλλαγή της ατμόσφαιρας αλλάζει και τον ψυχισμό μας.

Κάνουμε μερικές δεκάδες μέτρα ακόμα και πίσω από την κορυφή, “πέφτουμε” πάνω στον δασικό δρόμο που μας οδηγεί σε μεγάλο διάσελο…Καταπράσινα βοσκοτόπια και γύρω μαντριά. Βρισκόμαστε στον Προφήτη Ηλία του χωριού στα 1.500 μέτρα. Μικρό ξωκλήσι. Πόρτες ορθάνοιχτες, κανένας προσκυνητής. Βγάζουμε φωτογραφίες, γύρω από το σήμαντρο της πίστης.

Μερικές εκατοντάδες μέτρα μπροστά μας τελειώνουν τα έλατα και ξεδιπλώνεται ολόκληρο το αλπικό τοπίο του βουνού. Μετράμε μια, δυο, τρεις κορυφές. Η δική μας πουθενά…Παρεμβάλεται η προηγούμενη και την κρύβει. Αυτόν τον ορεινό όγκο πρέπει να τον περπατήσουμε. Ξεκινάμε γιατί τα δύσκολα είναι μπροστά μας…Μόλις φτάνουμε στα τελευταία έλατα μας περιμένει μια νέα έκπληξη. Ανάμεσα στα δέντρα και δίπλα από ένα θεόρατο δίκορμο έλατο, τρεις μεγάλες λακκούβες το βάθος των οποίων φτάνει μέχρι την μέση του Νίκου που μπήκε μέσα. Μάλλον στο πρόσφατο παρελθόν κάποιοι “έριξαν το κορμί τους” στην ανεύρεση του θαμμένου “θησαυρού”. Είναι και αυτός ένας τρόπος να βρεθεί κανείς κοντά στα φυσικά χαρίσματα του βουνού, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα τα αντίκριζαν ποτέ αν δεν είχαν σκοπό να “ξεκοιλιάσουν” το βουνό, ψάχνοντας στα χώματα, την τύχη τους. Η χαρά τους ενταφιασμένη…

Τώρα ακολουθούμε βόρεια κατεύθυνση. Αφήνουμε τα έλατα και τους κρυμμένους θησαυρούς πίσω μας. Μπροστά μας βλέπουμε εικόνες που χορταίνουν τα μάτια με χρώματα, γεμίζει η ψυχή μας…Συνεχώς ανεβαίνουμε και λίγο πριν την πρώτη κορυφή ξεδιπλώνεται μπροστά μας ολόκληρη η Λίμνη. Τώρα καταλαβαίνουμε τον ρόλο του βουνού-φύλακα. Η κορφή του καθρεφτίζεται στη Λίμνη και η ρίζα του ξεδιψάει από το νερό της. Ακροβολιζόμαστε για να καταγράψουμε στις φωτογραφικές μηχανές τοπία απείρου κάλλους.

Συνεχίζουμε, κουρασμένοι πλέον, σε βραχώδη περιοχή μέχρι που φτάνουμε στο φρύδι του βουνού. Δεξιά μας ένα χάος εκατοντάδων μέτρων. Από την Λίμνη σηκώνεται ομίχλη που τυλίγει τις κορυφές. Απέναντί μας ένα ζευγάρι γερακιών απολαμβάνουν τον αέρινο έρωτά τους. Στροβιλίζονται, πότε μέσα στην ομίχλη και πότε στον καθαρό ορίζοντα. Ο ουρανός είναι δικός τους…

Περπατάμε πλέον παράλληλα με την Τέμπλα. Την έχουμε αριστερά και απέναντι. Βρισκόμαστε ήδη στην κορυφογραμμή, κάτω από τα πόδια μας και δεξιά ο καθρέφτης του βουνού. Άβατος στον άνθρωπο, φωλιά για τα γεράκια. Η ανάσα μας επανήλθε στον τακτικό της ρυθμό. Οι σφυγμοί της καρδιάς πέφτουν, ήλθαν στα “ζύγια” τους. Φτάσαμε στο υψομετρικό, μούσκεμα στον ιδρώτα, καίτοι η θερμοκρασία είναι τόσο χαμηλή. Κουφόλογγος στα 1.882 μέτρα με 2,5 ώρες πορείας.

Εδώ πάνω είναι χειμώνας. Κρύος αέρας τρυπάει το στέρνο μας. Ξυλιάζει τα χέρια μας. Ψάχνουμε για μέρος απάνεμο… Κατεβαίνουμε λίγα μέτρα, προς την βορειοδυτική πλευρά της κορυφής Βρίσκουμε ένα απάγκιο και κουρνιάζουμε. Ακριβώς απέναντι το πυροφυλάκιο της Καζάρμας μας θυμίζει εικόνες από τον φετινό Φλεβάρη. Αριστερά μας το Βουτσικάκι τυλιγμένο στα σύννεφα, μας θυμίζει τον περσινό Νοέμβρη. Τόποι γνωστοί. Κορυφές περπατημένες. Ένας μακρύς φράχτης που ενώνει το κάτω μέρος της κορυφής με την απέναντι πλαγιά, δηλώνει την παρουσία κτηνοτρόφων. Το καλοκαίρι μοιράζονται τα βοσκοτόπια για να ταΐσουν την ξακουστή κτηνοτροφία των Αγράφων…

Πίσω από την Καζάρμα εμφανίζονται και πάλι απειλητικά μαύρα σύννεφα… Ξεγελάμε την πείνα μας με δυο γλυκιές μπουκιές (ξερή τροφή) που κουβαλάμε πάντα μαζί μας. Λίγο νερό για την δίψα. Γρήγορα-γρήγορα για την αναμνηστική φωτογραφία και στην συνέχεια επιστροφή. Επιλέγουμε και πάλι τον ίδιο δρόμο και έτσι μας δίνεται η ευκαιρία να δούμε πως η πρωινή ανηφόρα μετατρέπεται σε μεσημεριανή κατηφόρα.

Φτάνουμε νωρίς στον Προφήτη Ηλία, βρίσκουμε την ομίχλη να μας περιμένει ανάμεσα στα έλατα. Ο ήλιος και πάλι κρύφτηκε… Ένας κούκος μάταια προσπαθεί να φέρει την φετινή άνοιξη. Εκείνος κελαηδάει συνεχώς και επίμονα, αλλά εκείνη δεν τον ακούει… Δεν ανταποκρίνεται. Αργεί να ΄ρθει. Ίσως γιατί δεν την ικανοποιεί το κελάηδημα του ενός, θέλει περισσότερους.

Πρωτομαγιά στα βουνά της Καρδιτσιώτικης γης. Προϋπαντήσαμε τον Μάιο παρέα με έναν “φύλακα” της Λίμνης.

Have your say