< <

Στο Κόζιακα με το πρώτο χιόνι

Παρά το βροχερό πρωινό και τις δυσοίωνες μετεωρολογικές προβλέψεις, η ομάδα ήταν εκεί, πιστή στο κυριακάτικο ραντεβού. Σίγουρα όχι για την δικαίωση της φήμης μας ως ενός συλλόγου που ανεξαρτήτως καιρού υλοποιεί το πρόγραμμά του, αλλά για την ανάγκη της διαφυγής, της επαφής με την φύση αλλά και της παρέας. Πολύ βασικός παράγοντας ο τελευταίος, αφού οι καλές προσωπικές σχέσεις είναι εκείνες που δένουν τα μέλη μιας ομάδας, απαραίτητη προϋπόθεση για το κατ’ εξοχήν ομαδικό άθλημα της ορειβασίας. Πως αλλιώς θα μπορούσε να βαδίζει κανείς επί ώρες κάτω από την βροχή; Μόνο για να φτάσει ως τον οικισμό της Κορομηλιάς και το απομεσήμερο να επιστρέψει βρεγμένος στο σπίτι του έχοντας πραγματοποιήσει μια βόλτα στο βουνό;

Αφετηρία της διαδρομής μας η μονή Βυτουμά, στις βορειοδυτικές πλαγιές του Κόζιακα. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο περίπου 540 μ. και σε τοποθεσία που η αφθονία του υγρού στοιχείου, σε συνδυασμό με την πυκνή βλάστηση, δημιουργούν ένα μαγευτικό τοπίο. Για την μονή και την ιστορία της δεν έχουν διασωθεί επίσημα γραπτά κείμενα. Σύμφωνα με κάποιες πηγές, κτίσθηκε το 12ο αιώνα. Κατά καιρούς ήταν μετόχι Ιερών Μονών της περιφερείας του Νομού Τρικάλων, όπως τελευταία της Ιεράς Μονής Γκούρας Πύλης. Αυτό, φαίνεται, γινόταν σε περιόδους που στο Μοναστήρι δεν υπήρχαν μοναχοί και χρειαζόταν κάποιος να το επιτηρεί και να το φροντίζει. Η γυναικεία αδελφότητα της Ιεράς Μονής ξεκίνησε τη συμπόρευσή της τον Οκτώβριο του 1952. Ήταν τότε πέντε μοναχές, οι οποίες προέρχονταν από την περιφέρεια της Ι. Μητροπόλεως Πατρών. Σήμερα, στο Μοναστήρι υπάρχουν 13 μοναχές.

Ο Ναός είναι όλος αγιογραφημένος, με έξοχες τοιχογραφίες. Οι περισσότερες διατηρούνται σε πολύ καλή κατάσταση. Το τέμπλο πού υπήρχε άλλοτε, καταστράφηκε από τη φθορά του χρόνου. Αρκετές μικρές εικόνες του, της σειράς των αποστολικών και τα ωραιότατα βημόθυρα, φυλάσσονται στο Μουσείο της Ι. Μητροπόλεως Τρίκκης και Σταγών.

Στην είσοδο του μοναστηριού η άσφαλτος τελειώνει και ένας ορεινός δρόμος καλής βατότητας συνεχίζει ανηφορίζοντας μέσα σε βελανιδιές και σε πλατάνια. Οι βροχές αναζωογόνησαν ρέματα και ρυάκια που κυλούν ορμητικά. Ανοίγουμε τις ομπρέλες που δεν θα κλείσουν καθόλου ως το τέλος της διαδρομής. Μικρή προφύλαξη βέβαια, αφού κατά περιόδους η βροχή είναι ραγδαία. Στα σύντομα διαλείμματα τα σύννεφα χαμηλώνουν επιτρέποντας να δούμε το χιονισμένο ελατόδασος ψηλότερα, αλλά και τον κάμπο, τον σκοτεινό και ανταριασμένο. Κάπου – κάπου μια ηλιαχτίδα φωτίζει μια στέγη, χαϊδεύει έναν λόφο, παίζει με τα νερά του Πηνειού. Για τις στιγμές αυτές φτιάχτηκε η σημερινή Κυριακή, αυτή είναι η ανταμοιβή του κόπου μας.
Πλησιάζοντας το υψόμετρο των 900 μέτρων η βροχή δίνει τη θέση της στο χιόνι. Νερωμένο και βαρύ στην αρχή, ανάλαφρο και λαμπερό αργότερα. Καλό χειμώνα ! Λευκό, ολόλευκο το τοπίο από εδώ και πάνω. Και βέβαια, το χιόνι φέρνει την σιωπή. Μόνο ο ήχος των βημάτων μας.

Μεγάλωσε η κλίση, σε μια κατά τα άλλα εύκολη διαδρομή. Το γνωστό μας κιόσκι με την βρύση δίπλα του, σε λίγο το διάσελο με το προσκυνητάρι και ακολουθεί η κατηφόρα. Απίστευτης ομορφιάς πορεία κάτω από χιονισμένα έλατα ως τον οικισμό της Κορομηλιάς. Ο ορεινός οικισμός είναι χτισμένος σε υψόμετρο 1150 μέτρων σε ένα φυσικό μπαλκόνι πάνω ακριβώς από τον κάμπο της Καλαμπάκας. Αποκλειστικά θερινός οικισμός, έρημος τον χειμώνα, στο έλεος του χιονιά που εδώ ψηλά είναι πολύ άγριος, στην βόρεια άκρη του Κόζιακα. Από το κέντρο του οικισμού περνά το διεθνές μονοπάτι Ε4 που συνεχίζει δυτικότερα, αφού περάσει κάτω από την κορυφή Κίσσα ή Παναγία (υψ. 1652 μ.) συχνό στόχο των αναβάσεών μας.

Στην αυλή του έρημου καφενείου θα αλλάξουμε τα μουσκεμένα ρούχα μας. Λίγο πρόχειρο φαγητό και μερικές ανάσες και ξανά στο δρόμο της επιστροφής. Οι πύλες του μοναστηριού είναι πλέον κλειστές όταν φτάνουμε , περασμένο μεσημέρι. Από εδώ η πόλη δεν απέχει περισσότερο από μισή ώρα.

SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC koromiliasat   SateliteN

Have your say