< <

3 μέρες στην Βουλγαρία

Η γειτονική μας Βουλγαρία είναι μια χώρα που δεν χαρακτηρίζεται από την έντονη γεωμορφολογική κατάτμηση της  Ελλάδας αλλά έχει την τύχη να διαθέτει δυο σπουδαία ορεινά συγκροτήματα. Πρόκειται για το Πιρίν και τη Ρίλα. Ειδικά η Ρίλα είναι μια εντυπωσιακή οροσειρά μήκους  80 περίπου χλμ που κορυφώνεται στο υψηλότερο σημείο  των Βαλκανίων. Είναι το Μουσάλα (υψ. 2295 μ.) σημείο αναφοράς για τη γειτονική χώρα.

Η Ρίλα ή Σκόμιο αποτελεί το βορειοδυτικό τμήμα της Ροδόπης έχει έκταση 2.629 τ. χλμ και βρίσκεται  μεταξύ Θρακικής Πεδιάδας στην κεντρική Βουλγαρία και του ποταμού Στρυμόνα. Από τα βουνά της πηγάζουν δύο από τα μεγαλύτερα ποτάμια της Βαλκανικής, ο Νέστος και ο Έβρος. Τα πετρώματα της, κυρίως γρανίτες και σχιστόλιθοι συγκρατούν νερό με συνέπεια να υπάρχουν γύρω στις 200 παγετωνικές λίμνες. Μερικές από αυτές βρίσκονται σε μεγάλα υψόμετρα 2.500-2750 μ. και διατηρούνται παγωμένες το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου. Μέχρι τα 2.000-2.100 μ, υπάρχουν δάση από άγριο λευκό πεύκο, λευκό έλατο και άρκευθο. Το όνομά του έχει αρχαία Θρακική προέλευση και σημαίνει περιοχή με πολλά νερά εξαιτίας των λιμνών αλλά και των ποταμών και των θερμών πηγών στις υπώρειες του βουνού. Το 1992 το μεγαλύτερο τμήμα του βουνού χαρακτηρίστηκε  εθνικό πάρκο.

Την περιοχή της Ρίλα είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε από κοντά το τριήμερο της Αποκριάς. Η διαμονή μας προγραμματίστηκε στο Μπόροβετς, το σημαντικότερο ορεινό θέρετρο της Βουλγαρίας, σήμα κατατεθέν του χειμερινού τουρισμού της γειτονικής χώρας, όπου φτάσαμε το μεσημέρι του Σαββάτου. Ιδρύθηκε το 1896 σαν κυνηγότοπος των Βουλγάρων βασιλέων και σιγά – σιγά η αίγλη του μεγάλωσε, αφού έφτασε να φιλοξενήσει χειμερινούς  Ολυμπιακούς αγώνες. Αιτία η άρτια υποδομή τόσο σε ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις όσο και σε αριθμό και ποιότητα από αναβατήρες και πίστες του σκι. Ένα πλήθος μονοπατιών δίνει τη δυνατότητα ανάβασης σε όλες τις κορυφές. Δεν λείπουν οι διαδρομές ποδήλατου βουνού αλλά και όλες οι παροχές και οι πολυτέλειες του σύγχρονου τουρισμού.

Με βάση το Μπόροβετς και σύμμαχο τον καιρό, το πρωί της Κυριακής μια ομάδα μελών του συλλόγου επιχείρησε ανάβαση στην κορυφή Μουσάλα. Οι εμπειρίες από την προσπάθεια αυτή θα απαιτούσαν ολόκληρο τον χώρο του άρθρου. Να μιλήσουμε για την συγκλονιστική θέα των χιονισμένων κορυφών της Ρίλα και του αντικρινού Πιρίν, για την εκπληκτική διαύγεια της μέρας, την χαρά της πορείας στην παγωμένη κορυφογραμμή, τα άπειρα σχήματα και μορφές που σμιλεύει ο άνεμος πάνω στο χιόνι, την αίσθηση της μοναξιάς αλλά και της ελευθερίας συγχρόνως που χαρίζουν αυτά τα μεγάλα υψόμετρα; Για την απίστευτη ταχύτητα με την οποία άλλαξε ο καιρός και η αιθρία κεραυνοβόλα μετατράπηκε σε χιονοθύελλα που μας συνόδεψε στο μεγαλύτερο μέρος της επιστροφής μας; Το πλήθος των εναλλαγών αντιπροσωπεύει και το μέτρο των συναισθημάτων μας. Με δυο λόγια, ήταν μια από τις ομορφότερες πορείες που έχουμε πραγματοποιήσει μέχρι τώρα. Τυχεροί όσοι συμμετείχαμε σε αυτήν.

Μια δεύτερη ομάδα προτίμησε το σκι και η πλέον πολυάριθμη την επίσκεψη στην Σόφια.
Από το μεσημέρι και έπειτα το χιόνι ήταν αυτό που έδωσε τον τόνο στο Μπόροβετς καλύπτοντας μα άσπιλο λευκό την άσχημη όψη του μαζικού τουρισμού. Ήταν πανέμορφο όπως έπεφτε πάνω στις φωτισμένες πίστες, στις στέγες των ξενοδοχείων και των μικρομάγαζων, στροβιλιζόμενο κάτω από το φως των προβολέων.

Η Δευτέρα, μέρα επιστροφής, περιλάμβανε επίσκεψη στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη της Ρίλα. Χτισμένο σε υψόμετρο 1147 μ. αποτελείται από μια μονόκλιτη βασιλική γύρω από την οποία υπάρχουν τα κελιά με τα ιδιόμορφα ασπρόμαυρα τόξα. Το μοναστήρι ιδρύθηκε το 10ο αιώνα και αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά πολιτισμικά, ιστορικά και αρχιτεκτονικά μνημεία της Βουλγαρίας και γενικότερα των Βαλκανίων. Το 1976 ανακηρύχθηκε εθνικό ιστορικό μνημείο της Βουλγαρίας και το 1983 χαρακτηρίστηκε από την ΟΥΝΕΣΚΟ ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Σύμφωνα με την παράδοση, τη μονή ίδρυσε ο ερημίτης Άγιος Ιωάννης της Ρίλας, από τον οποίο και πήρε το όνομά της, κατά την περίοδο του Τσάρου Πέτρου Α’ (927-968). Ο ερημίτης ζούσε, στην πραγματικότητα, σε μια σπηλιά κοντά στο μοναστήρι, το οποίο χτίστηκε από τους μαθητές του. Τα λείψανά του φυλάσσονται στη μονή.

Το χιόνι που σωρεύεται στην αυλή και στις στέγες σε συνδυασμό με την σιωπή του τοπίου υποβάλλουν τον σεβασμό.
Τελευταίος σταθμός του ταξιδιού μας το παραδοσιακό χωριό Μέλνικ, κοντά στα σύνορα του Προμαχώνα, μας δίνει την ευκαιρία της ξεκούρασης και ενός γεύματος που το έχουμε ανάγκη αφού είμαστε ακόμη στο μέσο του ταξιδιού μας.

musala SONY DSC musala3 musala18 musala48

Have your say