< <

Μπάλτες, ένα μαυσωλείο της φύσης

Και μόνο για να αντικρύσουμε αυτό το θέαμα άξιζε τον κόπο να φτάσουμε έως εδώ. Αψηφώντας την απόσταση, τους δύσκολους χωματόδρομους και την ανηφορική πορεία.
Βρισκόμαστε πάνω από την Βάλια Κάλντα, στις Μπάλτες, στο νεκροταφείο των ρόμπολων. Τεράστιοι κορμοί πεσμένοι καταγής, απογυμνωμένοι. Κλαδιά συνεστραμμένα σημαδεύουν τα ουράνια. Σκέλεθρα που ασπρίζει η βροχή, ο πάγος και το χιόνι. Ένα μαυσωλείο της φύσης.

Δίπλα τους ανθίζει η ζωή. Νέα βλαστάρια φυτρώνουν στην πέτρα, κοντά – κοντά το ένα με το άλλο, αγκαλιασμένα αντιστέκονται στην ορμή του ανέμου. Μεγαλώνοντας, οι κορμοί τους ενώνονται, μπλέκονται τα κλαδιά τους. Κλαδιά που ξεκινούν από χαμηλά, καμπυλώνονται με χάρη και καταλήγουν στον ζωοφόρο κώνο που περιβάλλεται από πράσινες λαμπερές βελόνες.

Μα ο άνεμος θα κουτσουρέψει τις κορφές και ο κεραυνός θα σημαδέψει τους  κορμούς. Η χάρη της νιότης θα δώσει την θέση της στην ρώμη της ενηλικίωσης. Έπειτα από αιώνες πάλης με τα στοιχειά της φύσης, το μακροβιότερο των πεύκων θα επιστρέψει το σώμα του στην γη όπου ανήκει. Θυμίζει την ζωή του ανθρώπου ο κύκλος του ρόμπολου για αυτό μας συγκινεί.

Μοναδική η συχνότητα της παρουσίας αυτού του δέντρου γύρω από την Βάλια Κάλντα, στο δασόριο οξιάς και μαύρης πεύκης. Εκεί που η βλάστηση αραιώνει και το χώμα αρχίζει να σπανίζει προβάλλουν τα πρώτα ρόμπολα. Συστάδες η μοναχικές παρουσίες, νερά η αιωνόβια, αναπτύσσονται όχι τόσο σε ύψος όσο σε διάμετρο, φτάνοντας σε εντυπωσιακές διαστάσεις στα πεντακόσια τόσα χρόνια της ζωής τους.

Στο τέλος του φθινοπώρου, μια επίσκεψη στην περιοχή είναι πάντα πρόκληση. Όχι μόνο ορειβατική, αλλά κυρίως πρόκληση των αισθήσεων. Στόχος μας η κορυφή Μπάλτες, μιάμισης ώρας πορεία από την Σαλατούρα της Μηλιάς Μετσόβου, στην νότια είσοδο του Εθνικού Δρυμού. Πορεία αρχικά στον χωματόδρομο και στη συνέχεια απότομο ανέβασμα στο οφιολιθικό πεδίο. Τα χρώματα της  ώχρας και το γαλάζιο του ουρανού. Θυμίζουν έρημο αυτές οι κορυφογραμμές. Τα βράχια σπανίζουν, όλος ο τόπος είναι εκτεθειμένος στον άνεμο. Στην κρύα ανάσα του νοιώθουμε την έλευση του χειμώνα. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κορυφή αλλά μια ήπια κορυφογραμμή με κατεύθυνση Βοράς – Νότος. Στο ψηλότερο σημείο της υπάρχει κολωνάκι.

Απεριόριστη η θέα από την Τύμφη και τον Γράμμο ως τα νοτιότερα των Αγράφων. Σε λίγο οι μύτες τους θα ασπρίσουν και εμείς θα αναζητούμε αιτία και αφορμή για να αφήσουμε τα ίχνη μας στα πρώτα χιόνια του χειμώνα. Το φθινόπωρο είναι πλέον πίσω μας, μια όμορφη ανάμνηση η σημερινή πορεία.

Baltes8 Baltes12 Baltes18 Baltes20 Baltes22

Have your say