< <

Ιθώμη – Άγιος Ακάκιος

Κυριακή 14 Φεβρουαρίου, ημέρα λέει των ερωτευμένων. Ημέρα κατά την οποία έχουν την τιμητική τους, λουλούδια, γλυκά κι … αρώματα. Που σημαίνει, για όσους συμμετέχουν, σε αυτήν την ιδιότυπη γιορτή, Αγορά – Πόλη.
Αυτή τη μέρα ξεκινήσαμε να κάνουμε κι εμείς κάτι που αγαπάμε τόσο πολύ και που συχνά μας αποζημιώνει ψυχικά. Μακριά όμως και από την Αγορά αλλά και από την Πόλη.
Κινήσαμε για τα ανατολικά του Μουζακίου, εφόσον αλλάξαμε την προγραμματισμένη ορειβασία για τις ράχες της «Κατάρας» του Μετσόβου μιας και οι βροχές των τελευταίων ημερών, στα Δυτικά του Νομού, συνεχίζονταν ακατάπαυτα και οι ζημιές που προκλήθηκαν εκεί είναι μεγάλες.
Φτάσαμε με τα αυτοκίνητά μας, στους πρόποδες της οροσειράς των Αγράφων και πλάι στα ερείπια της προομηρικής πόλης «Ιθώμη» στην τοποθεσία Σταλός. Ο χώρος που βρίσκεται δίπλα στο ναό των Δώδεκα Αποστόλων, πλάι στη κοίτη του χειμάρρου Μέγα ή Νέδα είναι κατάφυτος από υπεραιωνόβια πλατάνια και μας προδιαθέτει. Άλλωστε η αρχαία Ιθώμη πήρε το όνομά της από την ομώνυμη νύμφη, η οποία σύμφωνα με τη μυθολογία ανάθρεψε τον Δία μαζί με την νύμφη Νέδα.
Στα δεξιά μας ο κατακόρυφος βράχος της “Παναγίας” που η ντόπιοι το αποκαλούν και «Στεφάνι της Παναγίας».
Μπαίνουμε στο φαράγγι με πορεία προς τον Άγιο Ακάκιο, δίπλα στον χείμαρρο Μέγα του οποίου τα νερά κελαρύζουν μελωδικά ανάμεσα στα βράχια…Τα βήματά μας αλλάζουν πάνω στα ίχνη που άφησαν οι δραστηριότητες των ανθρώπων μιας παλιότερης εποχής κατά την οποία το νερό του ρέματος ήταν η κινητήριος δύναμη των πέτρινων νερόμυλων σε πλήρη αρμονία με τη φύση.
Οι πολυάριθμοι καταρράκτες του Μέγα συναγωνίζονται μεταξύ τους προκειμένου να αποσπάσουν την προσοχή μας κλέβοντας ό ένας μετά τον άλλον τις εντυπώσεις μας. Το κινηματογραφικό σκηνικό που δημιουργείται από το νερό και τα αιωνόβια δέντρα έρχεται να συμπληρώσει ο γραφικός οικισμός του Αγίου Ακάκιου που τον αντικρίζουμε απέναντι.
Συνεχίζουμε νοτιοανατολικά του οικισμού φτάνοντας μέχρι τον κλειστό Ναό του Αγίου Νικολάου που δεν είναι παρά μια μονόχωρη βασιλική εκκλησιά του 14ου αιώνα. Λίγα μέτρα πιο πέρα, βρίσκουμε το Ασκηταριό του Αγίου Ακακίου. Μια μικρή σπηλιά, για μια μεγάλη καρδιά, για μια Αγιοσύνη. «Μόνος μόνω τω θεώ» μας πληροφορεί η μαρμάρινη πλάκα στην είσοδο …

Δεν έχουμε ματιά για να κοιτάξουμε αλλού, παρά μόνο όταν μας το θυμίζει ο καιρός που αγριεύει…Σμίγουν τα σύννεφα και οι πρώτες σταγόνες της βροχής που πέφτουν πάνω μας δεν πτοούν την θέληση μας…εξάλλου για καλή μας τύχη γρήγορα βελτιώνεται και ο καιρός.
Αποφασίζουμε να περάσουμε μέσα από τον μικρό οικισμό και να κινηθούμε προς τον συνοικισμό Λιβάδια. Όνομά και Πράγμα. Καταπράσινα τοπία εκτείνονται σε όλη την πλαγιά, τα λίγα και διάσπαρτα σπίτια σε ιδανική αρμονία με τις στάνες και το φυσικό περιβάλλον. Λίγο πιο πάνω κάνουμε στάση για να πάρουμε μια ανάσα αλλά κυρίως να θαυμάσουμε το φαράγγι του Μέγα.
Τα αυτιά μας τώρα ακούνε τα κουδουνίσματα των κατσικιών που βόσκουν στην πλαγιά, και κάτω από τα πόδια μας το αδιάκοπο θρόισμα του νερού που γλύφει τις πέτρες για να τις στρογγυλέψει. Είναι οι στιγμές που δεν θέλεις να γυρίσεις πίσω στη φασαρία της πόλης.
Επόμενος στόχος τα τείχη της αρχαίας Ιθώμης. Το τοπίο διαφορετικό. Η πορεία μας συνεχίζεται μέσα σε βράχους και ασφάκες. Φτάνουμε στην κορυφή του λόφου «Κάστρο», όπου βρίσκεται η Ακρόπολη και ο πύργος. Μέσα στον εντοιχισμένο χώρο υπάρχουν λείψανα οικοδομημάτων, θραύσματα αγγείων, ενώ στη γύρω περιοχή στο παρελθόν συλήθηκαν αρχαίοι τάφοι.
Η θέα είναι μαγευτική. Ολόκληρος ο Θεσσαλικός κάμπος, μπροστά μας. Στην κάθοδο ακολουθούμε δύο δρόμους. ‘Έναν ήπιο και έναν άλλον δυσκολότερο, σχεδόν κάθετα από τον πύργο προς το ρέμα του Μέγα. Φτάνουμε ταυτόχρονα στις όχθες του ποταμού και περνάμε απέναντι. Η περίτεχνη βρύση της εκκλησίας των «Δώδεκα Αποστόλων» με το χαρακτηριστικό ψαράκι στην βάνα (ΙΧΘΥΣ) μας ξεδιψάει και μας…ξεπλένει.
Βρισκόμαστε πλέον στο σημείο από όπου πριν από τεσσερισήμισι ώρες είχαμε ξεκινήσει αυτήν την όμορφη εμπειρία που είναι ήδη παρελθόν.

Agios Akakios 20 Agios Akakios 25 Agios Akakios 39 Agios Akakios 41SateliteN

Have your say