< <

Όλυμπος, πορεία γύρω από το ρέμα Παπά

Ο Όλυμπος και ο μύθος των πανύψηλων κορυφών του – δέλεαρ για κάθε ορειβάτη. Η άγρια μεγαλοπρέπεια των γυμνών αλπικών τοπίων και των απύθμενων γκρεμών του. Ένα θέαμα συναρπαστικό, για πολλούς μια εμπειρία ζωής.

Πέρα από αυτό, υπάρχει και ένας άλλος Όλυμπος, όπου το τρυφερό πράσινο σμίγει με το γαλάζιο των νερών. Στα πόδια των θεών ζούσαν ανέκαθεν οι νύμφες των δασών και των υδάτων σε έναν τόπο γλυκό σαν όνειρο παιδιού. Στην αγκαλιά του Αιγαίου, το τρομερό βουνό ημερώνει και πλούσια τα δώρα του θεού προσφέρει, κυρίως τα νερά που σπανίζουν ψηλότερα. Ρέματα και πηγές τροφοδοτούν τον κάμπο της Πιερίας με το πλήθος χωριών και οικισμών στους πρόποδες του Ολύμπου. Βασικός τροφοδότης ο Ενιπέας αλλά και ρέματα όπως αυτά της Αγίας Κόρης, του Ορλιά και της Αγίας Τριάδας, ευνοούν τις καλλιέργειες στη ζώνη μεταξύ βουνού και θάλασσας με κύριο προϊόν  τα ακτινίδια που καταλαμβάνουν μεγάλες εκτάσεις. Αρκεί μια βόλτα από το Λιτόχωρο έως την Κατερίνη για του λόγου το αληθές.

Terra incognita για τον σύλλογό μας η περιοχή του ΒΑ Ολύμπου με πρώτη προγραμματισμένη διαδρομή αυτή της περασμένης Κυριακής. Μια ξεχωριστή κυκλική πορεία από το μοναστήρι της Αγίας Τριάδας ως το καταφύγιο στη θέση «Κρεβάτια» και από εκεί στο ρέμα Παπά και επιστροφή από την άλλη πλευρά του ρέματος.

H Αγία Τριάδα βρίσκεται σε απόσταση περίπου 4 χλμ. από τη Βροντού και σε υψόμετρο 500 μέτρων, κτισμένη πάνω στο βράχο, σε μια απότομη πλαγιά. Η εκκλησία είναι κτισμένη σε τέτοιο σημείο, ώστε να έχει ορατότητα προς την Παναγία της Κονταριώτισσας και αυτή με τη σειρά της με τη Μονή του Αγίου Διονυσίου του Ολύμπου και με την επισκοπή Πέτρας. Σύμφωνα με προφορικές μαρτυρίες υπήρχε ένα είδος επικοινωνίας με φωτιές, για να ενημερώνονται οι κάτοικοι των περιοχών αυτών για τις κινήσεις των Τούρκων. Πρόκειται για κτίσμα Βυζαντινής εποχής του 14ου αιώνα. Διατηρούνται ακόμα στο εσωτερικό της δύο στρώματα από αγιογραφίες . Η πρώτη έγινε το 1350 και η δεύτερη το 1650. Κάηκε κατά λάθος στη δεκαετία του 60 από αναμμένα κεριά. Η εκκλησία παλιά ήταν μοναστήρι. Το πρώτο μέρος της εκκλησίας ήταν χωρισμένο σε δύο ορόφους. Μια σκάλα , η οποία κάηκε και δεν υπάρχει σήμερα, οδηγούσε στον πάνω όροφο όπου ήταν τα κελιά που έμεναν οι καλόγεροι. Σήμερα είναι ένα γραφικό ξωκλήσι, που συγκεντρώνει πλήθος επισκεπτών, οι οποίοι εντυπωσιάζονται από την εξαιρετική θέα προς τις απότομες βουνοκορφές του Ολύμπου.

Από εδώ ακολουθούμε άρτια σημαδεμένο μονοπάτι (συγχαρητήρια στον ΕΟΣ Βροντούς) που μέσα από θαμνώδεις σχηματισμούς μακίας βλάστησης ανηφορίζει έχοντας αριστερά το ρέμα της Αγίας Τριάδας που τροφοδοτείται ψηλότερα από το Παπά ρέμα. Στην πολυάριθμη ομάδα μας προστίθεται μια μεγάλη παρέα του ΕΟΣ Κοζάνης γεμίζοντας το βουνό. Η ζέστη του πρωινού ελευθερώνει τα αιθέρια έλαια των αρωματικών φυτών που προσελκύουν πλήθος εντόμων. Κυριαρχούν οι πεταλούδες που φτερουγίζουν σε σμήνη. Η δόξα και η χάρη των Μεσογειακών οικοσυστημάτων.

Σε δυο ώρες καλύπτουμε υψομετρική διαφορά 700 μέτρων ως το καταφύγιο που δυστυχώς σήμερα είναι κλειστό. Αριστερά από αυτό κατηφορίζει το μονοπάτι για το Παπά ρέμα, μέσα σε ένα εντελώς διαφορετικό τοπίο. Εδώ κυριαρχούν τα πεύκα με σημαντικότερο είδος το Μαυρόπευκο, εντυπωσιακό στο ύψος στην όψη. Δάσος πυκνότατο στο μεγαλύτερο μέρος του, διάσπαρτο με ορχιδέες, κυρίως κεφαλάνθηρα αλλά και αγριογαρύφαλλα.

Αν εξαιρέσουμε κάποιες σύντομες ανηφόρες, οι διαδρομή είναι μια ευχάριστη, κυρίως κατηφορική πορεία ως το ρέμα. Η μόνιμη ροή του ενισχύεται από τα χιόνια που λιώνουν ψηλότερα. Η διαβρωτική του δύναμη σμιλεύει τον ασβεστόλιθο σχηματίζοντας φυσικές μπανιέρες και προσφέροντας μια καλή δικαιολογία να φτάσουμε ως εδώ. Δεν είναι λίγοι οι τολμηροί που βουτούν. Άλλοι με μαγιό, άλλοι με τα ρούχα. Η επαφή του ιδρωμένου κορμιού με το παγωμένο νερό είναι ένα δυνατό σοκ. Αν το συνηθίσεις είναι ανακουφιστικά ευχάριστο. Αν όχι, απλά βρέχεις τα πόδια σου ή κάνεις χάζι τους υπόλοιπους. Μετά το μπάνιο,, στέγνωμα στα βράχια, ξεκούραση και φαγητό.

Και όπως όλα τα καλά έχουν σύντομο τέλος (αλλιώς θα ήταν απλά μια συνήθεια) έρχεται και η ώρα της επιστροφής. Από την άλλη πλευρά του ρέματος τώρα, ακολουθώντας τα σημάδια με κατεύθυνση τη Βροντού. Σε ακόμα πυκνότερο δάσος που έχει σκοτεινιάσει η συννεφιά. Πάνω από τα κεφάλια μας ηχεί ο θυμός του ηγέτη των θεών κακόκεφος ξύπνησε από τον μεσημεριανό του ύπνο. Αλλοίμονο σερ όσους βρίσκονται κοντά στο θρόνο του!  Μόνο μερικές χοντρές σταγόνες έφτασαν ως εμάς, ευτυχώς.

Το τέλος της πορείας μας βρίσκει στο φιλόξενο κιόσκι του ΕΟΣ Βροντούς. Ανάμεσα στον Όλυμπο και στο Αιγαίο. Υπέροχο, μοναδικό ελληνικό καλοκαίρι. Πόσο είμαστε τυχεροί και πόσο ανυποψίαστοι για να το εκτιμήσουμε …

Have your say