< <

Χορογραφία στον χιονισμένο Κόζιακα

Για την Κυριακή 17-2-2013 είχαμε προγραμματίσει να ανέβουμε στην κορυφή Αστραπή του Κόζιακα (1.901μ)  ή Χατζηπέτρο όπως ήταν η παλιά της ονομασία. Μια δική μας κορυφή, κοντινή  και οικεία που την κάναμε και το φθινόπωρο όμως τώρα  θα πεζοπορούσαμε και με άλλους συλλόγους τον Ο.Π.Ο.Πύλης και τον Ε.Π.Ο.Σ. Φυλής Αθηνών γι’ αυτό αποφασίστηκε και στη συνάντηση της Παρασκευής στα γραφεία του συλλόγου παρά το δυσοίωνο των καιρικών προβλέψεων να την πραγματοποιήσουμε.

Παρότι έβρεχε αποβραδίς οι πιστοί  της κυριακάτικης απόδρασης βρεθήκαμε στο συνηθισμένο τόπο συνάντησης και οι αποφασισμένοι ξεκίνησαν. Φτάσαμε στο χιονοδρομικό Περτουλίου λίγο μετά τα εκχιονιστικά μηχανήματα που παρότι είχαν καθαρίσει το οδόστρωμα λόγω της πυκνής χιονόπτωσης καλύπτονταν αμέσως με χιόνι κάνοντας την οδήγηση δύσκολη και επικίνδυνη.

Αφού προσαρμόσαμε καταλλήλως τον απαραίτητο χειμερινό εξοπλισμό ξεκινήσαμε για τον προορισμό μας όπου θα συναντούσαμε τα μέλη των άλλων συλλόγων που προπορεύονταν,  και οι οποίοι με την βοήθεια έμπειρων οδηγών και δικού μας εκπροσώπου είχαν διανοίξει μονοπάτι στο χιόνι που έπεφτε ακατάπαυστα.

Ακολουθώντας τα περάσματα των ξύλινων γεφυριών, περάσαμε δίπλα από το χειμερινό καταυλισμό διαβίωσης της Σ.Μ.Υ.,  το δασόδρομο και  μπήκαμε στο δάσος ακολουθώντας την καλή σήμανση και τα ίχνη των προπορευόμενων.

Το δάσος είχε φορέσει την λευκή επίσημη στολή του για να μας υποδεχθεί και να καλωσορίσει τους μακρινούς μας επισκέπτες, ενώ τα δέντρα λύγιζαν από το πολύ χιόνι. Μετά από πορεία μιας περίπου ώρας συνταντήσαμε τους άλλους ορειβάτες που σπεύσαμε να τους βοηθήσουμε στη διάνοιξη του μονοπατιού.

Η πορεία άρχισε να γίνεται όλο και πιο δύσκολη λόγω του ύψος του φρέσκου χιονιού που ξεπέρναγε το μισό μέτρο και της ανηφοριάς ενώ σε κάποιο σημείο το χιόνι ράγισε,  και έγινε επικίνδυνο και από κει περάσαμε προσεκτικά και τμηματικά.

Ο συνωστισμός στο μονοπάτι, έδωσε την ευκαιρία για καλύτερη γνωριμία μεταξύ μας. Οι φίλοι  της φωτογραφίας βρήκαν κι’ αυτοί άπειρα θέματα να αποθανατίσουν στις μηχανές τους και που θα βρείτε  αναρτημένες στην ιστοσελίδα του συλλόγου μας. Στην παρέα μας και ένας χαριτωμένος-χαδιάρης σκύλος που μας ακολούθησε από το χιονοδρομικό μέχρι τέλους και έδωσε μια άλλη νότα στην πορεία με τα παιχνίδια του στα οποία μας παρέσυρε και μας.

Ως προς την μαγεία του τοπίου δεν υπάρχουν  λόγια μιας και  το χιόνι με την λευκάδα του όλα απέριττα ομορφαίνει. Μετά από τρεις ώρες φτάσαμε στο καταφύγιο που είναι στα 1738μ που είχε σκεπαστεί στην κυριολεξία από το χιόνι. Εισήλθαμε προσεκτικά στον προθάλαμο να αλλάξουμε, να κολατσίσουμε και να ξεκουραστούμε. Ύστερα  μετρήθηκε το χιόνι που ήταν γύρω στα δυόμισι μέτρα,  αποφασίστηκε από κοινού, ότι ήταν επικίνδυνο για χιονοστιβάδες και έπρεπε να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής.

Μετά από μια ομαδική φωτογράφηση  κατηφορίσαμε χαρούμενοι,  έμπλεοι μαγευτικών εικόνων και ψυχικής εφορίας,  στο σημείο εκκίνησης,  βιώνοντας αυτό που η ορειβασία, όπως λίγα αθλήματα μπορούν να σου προσφέρουν, την ικανοποίηση για την επίτευξη της κοινής προσπάθειας, ανεξάρτητα ηλικίας και φύλου, χωρίς ανταγωνισμούς, με αλληλοβοήθεια, συνεργασία και ομαδικότητα.

Συμμετείχαν γύρω στα σαράντα άτομα από τους παραπάνω συλλόγους. Ευχαριστούμε ιδιαίτερα όσους μόχθησαν για τη διάνοιξη του μονοπατιού και ευχόμαστε να ξανασυναντηθούμε.

Koziakas1 Koziakas2 Koziakas3 Koziakas4 Koziakas5

Have your say