< <

Χειμώνας από τα παλιά

Οι συνεχείς και έντονες χιονοπτώσεις των τελευταίων εβδομάδων έχουν μετατρέψει το ορεινό τμήμα του νομού μας σε μια μικρή Ελβετία. Μπορεί στην πόλη μας το χιόνι να έλιωσε αποτελώντας πλέον μια ανάμνηση, αλλά εκεί ψηλά διατηρείται ανέπαφο λόγω των χαμηλών θερμοκρασιών.

Περνώντας τα Στουρναρέικα με κατεύθυνση την Γκρόπα, το δέος συναντά τον θαυμασμό που εμπνέει το ασυνήθιστο θέμα της τεράστιας ποσότητας χιονιού. Μέτρα ολόκληρα δεξιά και αριστερά του δρόμου, έτσι όπως το μάζεψαν τα μηχανήματα αποχιονισμού. Ανέπαφο στα κλαδιά των δέντρων που γέρνουν κάτω από το βάρος του. Ολόλευκες οι κορυφές, έχασαν πλέον κάθε λεπτομέρεια της μορφολογίας τους.

Το χιόνι που απορροφά τους ήχους,που αντανακλά το το πρωινό φως, επιβάλλεται με την παρουσία του.

Πόσα χρόνια είχαμε να δούμε ένα τέτοιο θέαμα, αν βέβαια είχαμε ποτέ την τύχη να δούμε πολλοί από την παρέα μας που αφελώς πιστέψαμε ότι μπορούσαμε αυτή την Κυριακή να φτάσουμε σε μια από τις νοτιότερες κορυφές του ορεινού συγκροτήματος του Αυγού.

Με αφετηρία τον οικισμό Ψάρου ανιχνεύουμε την πορεία μας για την κορυφή Καρατζούνη (υψόμετρο 1717 μέτρα). Μετά από λίγα μέτρα καθαρισμένου χωματόδρομου, αρχίζουν τα δύσκολα. Το χιόνι που φτάνει το ενάμισι μέτρο σε ύψος μας αναγκάζει να βαδίζουμε ο ένας πίσω από τον άλλον ανοίγοντας βαθύ μονοπάτι εναλλασσόμενοι στην κεφαλή της πορείας.

Βαρύ το έργο του κάθε φορά επικεφαλής που βουλιάζει μέχρι το γόνατο. Βήμα το βήμα κερδίζεται η απόσταση. Ακόμα δυσκολότερη είναι η θέση μας στα ανηφορικά κομμάτια αφού εκεί το χιόνι είναι περισσότερο. Σε τέτοιες περιπτώσεις οι χιονορακέτες προσφέρουν σημαντικό πλεονέκτημα και χαρά σε εκείνους που προνόησαν να τις φέρουν μαζί τους. Βουλιάζουν πολύ λιγότερο ευκολύνοντας την προσπάθεια. Ιδιαίτερα στα σημεία που οι κλίσεις είναι μικρές.

Δυο ώρες χρειαστήκαμε για να καλύψουμε απόσταση 2,5 χιλιομέτρων και υψομετρική διαφορά μόλις 250 μέτρων. Είμαστε στο ξέφωτο ανάμεσα στις κορυφές Σπανουλάκη και Πύργια στο σημείο με την κεραία κινητής τηλεφωνίας.

Τα σύννεφα σκέπασαν πλέον τις κορυφές. Ο τόπος σκοτείνιασε,. Πρωταγωνιστές σε ταινία ασπρόμαυρη, αναζητούμε καταφύγιο από τον παγωμένο άνεμο. Ούτε κουβέντα να συνεχίσουμε για τον στόχο μας. Μακρινός και απρόσιτος, κλεισμένος στην ομίχλη. Μάλλον για πολύ καιρό ακόμη.

Είναι ένας χειμώνας από τα παλιά, μια ανάμνηση από τις παιδικές μας ηλικίες.

Have your say