< <

Χειμερινή Ανάβαση στην Τεμπλα των Αγράφων

Η πρώτη Κυριακή του χρόνου. Μια μικρογραφία της άνοιξης στην καρδιά του χειμώνα. Από τύχη βρεθήκαμε εκεί αφού το επίσημο πρόγραμμα του συλλόγου δεν ξεκίνησε ακόμη. Προορισμός η Τέμπλα, μια χαμηλή σχετικά κορυφή, εύκολα προσβάσιμη όταν οι καιρικές συνθήκες είναι καλές. Σήμερα όμως; Ποιός ξέρει, ξεκινάμε και βλέπουμε. Πάνω από τα πράσινα νερά της λίμνης του Μέγδοβα, ένα κάτασπρο τραπέζιο η Τέμπλα, μπροστά από το ανταριασμένο Βουτσικάκι.

Στη Νεράιδα, το ορεινότερο από τα χωριά της περιοχής, αφήνουμε τα αυτοκίνητα μας και μπαίνουμε στο άριστα σηματοδοτημένο μονοπάτι που συντηρείται από τους φίλους του ΕΟΣ Καρδίτσας (ακόμα μια φορά πρέπει να τους αποδώσουμε τα εύσημα για την προσπάθεια που κάνουν σηματοδοτώντας πλήθος μονοπατιών στον ορεινό όγκο του νομού τους).

Σύννεφα ανεβαίνουν από τα βάθη των φαραγγιών, περνούν και χάνονται. Ένα ουράνιο τόξο λάμπει δεξιά μας. Στο ένα άκρο του πάνω από τις στέγες των σπιτιών της  Φυλακτής, το άλλο βυθίζεται μέσα στα νερά της λίμνης. Νερό ή χιόνι είναι αυτό που μαστιγώνει τα πρόσωπά μας; Έχει μια σπάνια δυναμική η σημερινή μέρα έτσι που μετεωρίζεται ανάμεσα στην θύελλα και στη γαλήνη.

Χιόνι λιγοστό στην αρχή, που αυξάνει όσο πλησιάζουμε στο ορειβατικό καταφύγιο που βρίσκεται στη ρίζα της κορυφής. Εδώ τα πράγματα αγριεύουν καθώς ο άνεμος σαρώνει το διάσελο. Η παγωμένη ανάσα του διαπερνά τον άρτιο εξοπλισμό μας. Πρόχειρο καταφύγιο ο μικρός, ελάχιστος προθάλαμος του καταφυγίου. Η οροφή του στάζει από παντού- ευθύνη του ΧΟΣ Καρδίτσας που συνήθως κρατά το οίκημα κλειστό.

Λούζεται στο φως η κορυφή, όμορφη στο πάλλευκο φόρεμά της. Το κάλεσμά της ακούγεται πάνω από την βουή του ανέμου, σαν τραγούδι της σειρήνας ηχεί στα αυτιά μας. Πως θα μπορούσαμε να το αγνοήσουμε;

Γεμίζει η πλαγιά από την πολύχρωμη παρουσία μας. Ένας μετά τον άλλον βγαίνουμε από την συστάδα των ελάτων περνώντας στην γυμνή πλαγιά. Όλο και πιο ψηλά, μια χανόμαστε στα σύννεφα, μια προβάλλουμε στο φως μιας μέρας ασυνήθιστα λαμπερής. Αρκετός ο δρόμος μέχρι την κορυφή, δύσκολη η πορεία στο χιόνι που βουλιάζει κάτω από το βάρος μας.

Βγαίνοντας στην κορυφή, έχουμε να αντιπαλέψουμε τον άνεμο, μόνιμο θαμώνα του τόπου των Αγράφων. Αριστερά μας οι άγριες ανταριασμένες κορυφές, δεξιά ο καθρέφτης της λίμνης. Έντονο κοντράστ συναισθημάτων, στιγμές απόλυτης ομορφιάς. Τυχεροί όσοι το ζήσαμε.

Εκτελέστε το διανεμόμενο αρχείο

 

Have your say