< <

Χειμερινή ανάβαση στην Καράβα

Μια χειμερινή ανάβαση στις κορυφές των Αγράφων είναι πάντα πρόκληση. Οι πρώτες που ασπρίζουν τον χειμώνα και οι τελευταίες που καθαρίζουν, αργά την άνοιξη, οριοθετούν το σκληρό αγραφιώτικο τοπίο. Εδώ παραμονεύει το απρόβλεπτο, οι αιφνίδιες αλλαγές του καιρού που μεταμορφώνουν τον τόπο από την μια στιγμή στην άλλη. Είναι αυτό το πλέον ελκυστικό στοιχείο και όχι η δυσκολία της ανάβασης, που συχνά μας κάνει να οδεύουμε προς τα εκεί.

Η τελευταία λαμπερή μέρα της χρονιάς δεν μπορούσε να μείνει ανεκμετάλλευτη. Ολόλευκες και γιορτινές οι βορειοανατολικές κορυφές των Αγράφων. Στόχος μας η Καράβα, η ψηλότερη όλων, στα 2184 μέτρα, συνήθως χαμένη στα σύννεφα και στις ομίχλες του ιδιαίτερου μικροκλίματος της περιοχής. Με την παγετωνική λίμνη στα πόδια της, μοναδική του συγκροτήματος, να αποτελεί από μόνη της λόγο ανάβασης. Η προσέγγιση θα γίνει από το βορινό μέρος, το πιο προσπελάσιμο οδικά, αφού η συγκοινωνία με τα χωριά της Αργιθέας διατηρείται ανοικτή (όσο είναι ανθρωπίνως δυνατό).

Οδεύοντας στη ράχη του Τύμπανου τα προμηνύματα της αλλαγής του καιρού είναι ήδη ορατά. Σύννεφα ανεβαίνουν από τα βάθη των φαραγγιών και σωρεύονται στις κορυφές. Καζάρμα και Βουτσικάκι αναπαύονται στα νέφη. Στο διάσελο μεταξύ Καράβας και Τυμπάνου αφήνουμε τα οχήματά μας. Απέξω παραμονεύει ο άνεμος. Δυνατός και παγωμένος, όπως τις περισσότερες μέρες του χρόνου, ονοματίζει το πέρασμα. «Διάσελο Αέρας». Τύμπανος η κορυφή που δονείται στο βουητό του.
Χοντρά μπουφάν, γάντια γκέτες και σκουφιά επιστρατεύονται. Ακολουθούμε τον ορεινό δρόμο μεγάλου υψομέτρου που οδηγεί νοτιότερα ως το διάσελο του Αγίου Νικολάου και από εκεί στα χωριά της Ανατολικής Αργιθέας. Το χιόνι είναι παγωμένο τόσο, όσο να επιτρέπει την ασφαλή διάβαση χωρίς να βουλιάζουμε.  Μακρύς ο δρόμος ως το Κλουκουτσάρι, την ανατολικότερη προκορφή της Καράβας. Μαύρα πυκνά σύννεφα ταξιδεύουν σαν αστραπή για να διαλυθούν πάνω από τον κάμπο που παραμένει ηλιόλουστος. Μια βουλιάζουμε στην ομίχλη και μια λουζόμαστε στο φως. Η μάχη του καιρού δεν έχει αναδείξει ακόμα νικητή.

Στις στροφές του δρόμου ο άνεμος καταλαγιάζει για να γίνει κοφτερός στα ξέφωτα. Καλύπτουμε τα πρόσωπά μας αφήνοντας ξεσκέπαστα μόνο τα μάτια. Στη διασταύρωση του δρόμου το εικονοστάσι. Μέτρα ολόκληρα το χιόνι σωρεύεται γύρω του, αφήνοντας ορατή μόνο την κορυφή του. Στρίβουμε δεξιά ακολουθώντας την βόρεια πλαγιά του συγκροτήματος. Ισορροπούμε  πάνω από τις χαώδεις απολήξεις του πέτρινου τείχους. Δίοδος αριστερά, ένα λούκι που οδηγεί στην κορυφογραμμή. Τόσο ανηφορικό, που σε κανονικές συνθήκες αποτρέπει την διέλευση, μα τώρα είναι τέτοια η ποσότητα και η ποσότητα του χιονιού που μπορούμε να ανεβούμε. Στην ράχη παραμονεύει ο ήλιος, λαμπερός σε γαλάζιο πλαίσιο. Ήλιος κυκλοδίωκτος εν μέσω των νεφών που απειλούν να τον καταπιούν.

Στρεφόμαστε δεξιά έχοντας μέτωπο την κορυφή. Συναρπαστική η θέα της. Ένας πέτρινος γίγαντας μισοχαμένος στην αντάρα. Στα πόδια του ένας καθρέπτης λαμπερός, η λίμνη. Παγοδρόμιο που πάνω του προσπαθούμε να ισορροπήσουμε εκδηλώνοντας την χαρά μας που φτάσαμε ως εδώ. Ο βούρκος του καλοκαιριού μεταμορφώνεται σε μια χειμερινή θεότητα, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα. Είναι το λευκό και το γαλάζιο που ζωγραφίζουν με συγκλονιστική απλότητα την απέριττη μορφή της.

Στις όχθες της απαγκιάζουμε για λίγο, όσο μας επιτρέπει ό άνεμος. Αυτός είναι που σπάει τα μάγια και μας σπρώχνει στην επιστροφή. Ακολουθώντας νότια κατεύθυνση στριφογυρίζουμε γύρω από το Κλουκουτσάρι, έτσι ώστε να μακρύνουμε τη διάρκεια παραμονής μας στο βουνό.

Προχωρημένο μεσημέρι πλέον στην Οξιά, στο καφενείο «5Φ» και στη ζεστασιά της ξυλόσομπας ανακτούμε τις δυνάμεις μας. Απ’ έξω σταματημένα τα εκχιονιστικά μηχανήματα. Θα δώσουν τη δικιά τους μάχη με την χιονοθύελλα που αναμένεται τις επόμενες ώρες.

karava1 karava12 karava22 karava23 karava28

Have your say