< <

Χατζή – Αλαμάνος

Σε μέρη πρωτόγνωρης ομορφιάς του χθες και του σήμερα περπατήσαμε πριν από λίγες μέρες μια ομάδα ορειβατών του συλλόγου μας. Ταξιδεύσαμε σε μέρη πρωτόγνωρης ομορφιάς αυτό το καλοκαίρι και ήλθαμε πολλές φορές σε σύγκρουση με το βουνό. Αισθανθήκαμε την ανάγκη κατάκτησής του, και ας είχαμε απίστευτη σωματική κούραση.  Προσπαθήσαμε έτσι να ξαναορίσουμε την έννοια ορειβασία στον τόπο μας, κρατώντας αντί για διαβήτη και χάρακα, τον ιστορικό χρόνο, το βιωμένο χρόνο, που είναι πανταχού παρών και κρυμμένος στους απόμακρους οικισμούς, σε μονοπάτια και χαλάσματα, στον ανθρώπινο πολιτισμό και συμπεριφορά, σε μια χώρα που πέρασε οριστικά σε άλλη οικογένεια.

Οι εικόνες που συναντήσαμε είναι άνισες και μονομερείς, θραύσματα του άλλοτε συμπαγούς Ελληνικού τοπίου, που μέσα στο χώρο του, άνθρωποι, ζώα, φύση, επαγγέλματα, συνήθειες και ιδεολογίες ήταν τοποθετημένα αρμονικά κι αλληλοσυμπληρωμένα, τονισμένα με χρώματα ζωής.

Δύο πέταλα αλόγων, τρείς πρόκες τσαρουχιών και ένα κουδουνάκι σκουριασμένο ήταν τα αντικείμενα που βρήκαμε σε ένα μονοπάτι ανεβαίνοντας για Αλαμάνο και Βρωμερή.  Ήταν αντικείμενα μιας άλλης εποχής, που μας έκαναν να κοιτάξουμε στο χρόνο πίσω.  Να περπατήσουμε σε μονοπάτι που χαράχτηκε από γενεές και γενεές που ένωνε ανθρώπους πολλών χωριών και συνοικισμών.  Έτσι κι εμείς περπατήσαμε και συντηρήσαμε πριν λίγες μέρες το μονοπάτι που ο σύλλογός μας είχε από χρόνια χαράξει με πολύ μεράκι, από Μεσοχώρα προς τη κορυφή Χατζή (2.038μ).  Ενισχύσαμε τις πινακίδες και τοποθετήσαμε κούκους (σωρούς από πέτρες) σε πολλά σημεία της διαδρομής.
Ανεβαίνοντας πριν την κορυφή πήραμε το μονοπάτι που είναι οριζόντια φτιαγμένο στο γκρεμό από παλιά προς Αλαμάνο- Βρωμερή.  Περάσαμε στη συνέχεια μέσα από χαλιάδες και σε λίγο βγήκαμε σε καταπράσινη πλαγιά που καταλήγει στον αυχένα. Σε δέκα λεπτά βρεθήκαμε εκεί.  Πήραμε μια ανάσα και συνεχίσαμε προς την άκρη της κορυφογραμμής του Αλαμάνου.  Υπολογίσαμε πως η θέα θα είναι απερίγραπτη.  Περπατώντας προς την άκρη νιώθαμε πως ισορροπούσαμε σε μια κλωστή που είχε τεντωθεί στα όριά της.  Η πραγματικότητα πληθωρική και κυρίαρχη να βρισκόμαστε εκατοντάδες μέτρα πάνω ακριβώς από το Μυρόφυλλο και Πολυνέρι και πιο χαμηλά να κυλά ο Αχελώος ήρεμος.  Και απέναντι η Μεσούντα και στο βάθος η Άρτα.

Εδώ και για όση ώρα βρισκόμασταν βιώσαμε την ιδανική στιγμή του ύψους, γεφυρώσαμε την απόσταση και τη χαμένη επικοινωνία της φύσης.

Have your say