< <

Χάνια – Ζαγορά – Χορευτό

Την Κυριακή 15/6ου και Καλαμπακιώτες της Ορειβατικής Λέσχης Καλαμπάκας και Τρικαλινοί από τον Σύλλογο Πεζοπορίας-Ορειβασίας Τρικάλων, πεζοπορούσαμε στο Πήλιο. Οι προβλέψεις του καιρού δεν ήταν καλές . Οι «απειλές» του όμως , δεν λύγισαν την θέλησή μας.  Γεμίσαμε ένα λεωφορείο με κατεύθυνση τον Βόλο και από την Πορταριά του Άνω Βόλου βρεθήκαμε στα ψηλά Χάνια του Πηλίου.

Σε λίγη ώρα και μετά την ανασύνταξη της 45μελούς ομάδας , βηματίζαμε πάνω στα μυθικά ίχνη των Κενταύρων. Το αστείρευτο χωρατό ήταν η μόνιμη συντροφιά μιας πορείας πάνω στις λίθινες κατασκευές, στα ξακουστά καλντερίμια. Η εναλλαγή των καιρικών συνθηκών ήταν τέτοια που μας έδειξε με ενάργεια την ποικιλία του μικροκλίματος της περιοχής. Ξεκινώντας από τα Χάνια μπήκαμε αμέσως σε ένα καλοκατασκευασμένο και φαρδύ καλντερίμι που η παμπάλαια μεν, αλλά άρτια δομή του , το καθιστούν ακόμα και σήμερα άνετο και βατό, πιστοποιώντας με τον καλύτερο τρόπο την στιβαρότητά του, θαυμαστή όχι μόνο στους Έλληνες αλλά και σε πεζοπόρους άλλων χωρών που για αυτόν τον λόγο δημιούργησαν ακόμα και ομώνυμο Σύλλογο (Καλντεριμιών Πηλίου.

Στο πρώτο μισάωρο της διαδρομής και καθώς βρισκόμασταν κάτω από δάσος Οξιάς μας υποδέχτηκε το χαλάζι. Πυκνό και βαρύ, στο μέγεθος του ρεβιθιού. Φορέσαμε αδιάβροχα για να συνεχίσουμε , ενώ ελάχιστοι από την ομάδα προτίμησαν να εκθέσουν το κορμί τους στο ραγδαίο ράπισμά του, σαν ένα είδος ιδιότυπου μασάζ. Στο τοπίο εναλλάσσονταν το πράσινο του βουνού, αλλά και το γαλάζιο της θάλασσας. Αυτό της Οξιάς το διαδέχτηκε εκείνο της Καστανιάς και στην συνέχεια το άλλο του Αρκοδοπούρναρου και αργότερα κοντά στους οπωρώνες εκείνο της Μηλιάς και της Κερασιάς. Ο ορίζοντας τελείωνε στη θάλασσα όπου αχνοφένονταν ο κώνος του Άθου.

Μετά από δίωρη πορεία , βρεθήκαμε πάνω στον αυχένα , στον Προφήτη Ηλία της περιοχής . Από εδώ βλέπαμε πλέον τον προορισμό μας, ήταν απέναντι. Η Ζαγορά. Ιδανικό και σκιερό μέρος για να πάρουμε το κολατσιό μας και στο τέλος μια αναμνηστική φωτογραφία . Από αυτό το σημείο , το μονοπάτι γίνεται ακόμα πιο κατηφορικό… Πέφταμε προς τα περιβόλια της Ζαγοράς. Φιλόξενα. Μας «κέρασαν» τραγανά κορόμηλα και πετροκέρασα.

Η ηλιοφάνεια αντικατέστησε τον ομιχλώδη καιρό και στο τέλος της μεγάλης κατηφόρας βρισκόμαστε στα δροσερά νερά του ρέματος, δροσίζοντας τα κουρασμένα πόδια μας. Κρατήσαμε και αυτή τη στιγμή στις φωτογραφικές μηχανές , απαθανατίζοντας τον χρόνο. Μόνο λίγα μέτρα μας χώριζαν πλέον από το χωριό το οποίο από την θέση της εκκλησίας έχει απίθανη θέα στην θάλασσα. Μια απέραντη βεράντα στο γαλάζιο του πελάγους. Οι περισσότεροι έφύγαν γρήγορα με το λεωφορείο για να προλάβουμε το απογευματινό μπάνιο στην παραλία του Χορευτού, ενώ μερικοί το πήραν με τα πόδια.

Σύννεφα στον ουρανό, δροσιά στο κορμί μας , χαρά στην ψυχή μας.  Για τους περισσότερους που βούτηξαν στη θάλασσα ήταν σαν να έκαναν εγκαίνια των φετινών μπάνιων. Γευτήκαμε μεζέδες στην παραθαλάσσια ταβέρνα (οίκημα του Συνεταιρισμού της Ζαγοράς ό οποίος διαθέτει τα εξαιρετικής ποιότητας μήλα “Zagorin”)  και μόλις ικανοποιήσαμε την πείνα μας δεχτήκαμε ένα Μπουρίνι που «έπνιξε» μέχρι και την Θάλασσα.

Μια ακόμα κοινή δράση Τρικαλινών και Καλμπακιωτών έμεινε στην ανάμνησή μας .

Zagora2ZagoraXania1XaniaZagoraSatSateliteN

Have your say