< <

Φθινόπωρο στο δάσος της Κρανιάς

Κράτησα τη ζωή μου κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας
ανάμεσα στα κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της βροχής
σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξιάς
καμιά φωτιά στην κορυφή του βραδιάζει
Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ –Επιφάνεια, 1937
Οδηγούμε στην πλαγιά της Μοράβας, λίγο μετά την Καστανιά, μέσα σε πυκνό πέπλο ομίχλης. Λίγο πριν το διάσελο της Κιάτρα Μπράστα λίγες ηλιακτίνες γλιστρούν από τα σύννεφα και όλα γύρω αλλάζουν. Οι χαλκόχρωμες οξιές, το καφετί της φτέρης και το ωχρό της καστανιάς, το λαμπρό κίτρινο του σφένδαμου. Μικρές διάφανες σταγόνες κρέμονται από τους κόκκινους καρπούς της αγριοτριανταφυλλιάς. Μια έκρηξη των γήινων τόνων πάνω στο αιώνιο σκούρο πράσινο των ελάτων.
Σύντομα όλα πάλι σβήνουν πίσω από τις γάζες της ομίχλης, έτσι σαν όνειρο. Κι εμείς συνεχίζουμε το δρόμο με προορισμό την Κρανιά ένα από τα μεγαλύτερα χωριά της περιοχής του Ασπροποτάμου. Σκοπός μας είναι μια όσο το δυνατόν μακρύτερη πορεία στο δάσος πάνω από το Μεσοχώρι, ένα δάσος που πάντα μας προσφέρει στιγμές σπάνιας αισθητικής απόλαυσης. Ειδικά μετά από τη βροχή μεταμορφώνεται σε έναν πολύχρωμο κόσμο όλο δραστηριότητα. Στο μεταίχμιο μεταξύ βροχής και ήλιου, ένας ολόκληρος κόσμος κάνει ορατή την παρουσία του. Λείες και γυαλιστερές κιτρινόμαυρες σαλαμάνδρες διασχίζουν τα λασπωμένα μονοπάτια, τρυφερά σώματα σαλιγκαριών κάτω από στιλπνά καβούκια, φωνές πουλιών κρυμμένων στην πυκνή βλάστηση, σκουρόχρωμα σκιουράκια που αστραπιαία εξαφανίζονται από τα μάτια μας. Μα ο κυρίαρχος του δάσους αυτή την εποχή είναι το μανιτάρι. Ειδικά αυτού του δάσους που παρουσιάζει μια εκπληκτική ποικιλία ειδών. Σε προηγούμενες χρονιές είχαμε την τύχη να παρατηρήσουμε και να φωτογραφίσουμε περί τα 80 διαφορετικά είδη και υποείδη. Είδη που ποικίλλουν, ανάλογα με την ποσότητα της βροχής, τη θερμοκρασία, τη χρονική περίοδο και το σημείο παρατήρησης. Πολλά από αυτά είναι φαγώσιμα όπως τα Ζαρκαδίσια, οι Κοπρίνοι, οι Βολίτες, τα Πλευρότους, οι Ρουσούλες και οι Κανθαρίσκοι. Άλλα είναι δηλητηριώδη σαν τον Θανατίτη και την Πανθερίνα.
Η εκπληκτική ποικιλία σχημάτων και χρωμάτων αιχμαλωτίζει τη ματιά μας. Κάτω από μια συστάδα ελάτων μια ολόκληρη γενιά Ζουρλομανίταρων (Amanita Muscaria) σε όλα τα στάδια της ανάπτυξης. Από τη μικρή λευκή σφαίρα, στο σκάσιμο της κάψας και την εμφάνιση του κόκκινου καπέλου, μέχρι την ενήλικη μορφή με το εκπληκτικό πορφυρό χρώμα και τα υπολείμματα της λευκής κάψας. Δίπλα ένας μικρός πολύχρωμος Αμανίτης του Καίσαρα (Amanita Casarea) διάσημος για τη νοστιμιά του. Ροδόχρωμα Lactarius Deliciosus σε κάθε μέγεθος. Ένας νόστιμος μεζές που γεμίζει τις σακούλες μας. Πρωταθλητής στη μανιταροσυλλογή είναι ο Μάριος, που εξελίχθηκε σε λάτρη του είδους.
Μια στο χωματόδρομο και μια στο μονοπάτι, τα άρβυλα χώνονται στη λάσπη, γλιστρούν στις πέτρες και στα φύλλα. Σταγόνες πέφτουν από τις βελόνες των ελάτων και μουσκεύουν τα κεφάλια μας, η υγρασία κάνει τα ρούχα να κολλάνε πάνω μας. Φτάνουμε στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής, έναν αυχένα με θέα στο χωριό. Μικρά ασημένια σύννεφα ανεβαίνουν από τα χαμηλότερα σημεία του δάσους για να διαλυθούν λίγο πιο πάνω. Άλλα μεγαλύτερα περνάνε γρήγορα από μπροστά μας παρασυρόμενα από τη δύναμη του ανέμου. Κοκκινίζουν οι οξιές στην απέναντι πλαγιά του Μπουρλόκου, όπως και οι στέγες των σπιτιών, χαμηλά κάτω από τα πόδια μας. Αφού ο άνθρωπος είναι που νοηματοδοτεί την ομορφιά, υπάρχει άραγε αυτή χωρίς την παρουσία του;
Μεσημέριασε πια, ώρα να κατεβούμε στο χωριό. Λίγο πριν ξαναρχίσει η βροχή.

Have your say